Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια
«Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε στο δάσος ένας κότσυφας.
Μια μέρα ο κότσυφας ήταν πολύ διψασμένος, αλλά όσο κι αν έψαχνε για νερό δεν
έβρισκε πουθενά. Στο τέλος πέταξε στην κορυφή ενός ψηλού δέντρου κι αγνάντεψε
τριγύρω. Μακριά στο βάθος είδε έναν κήπο. «Εκεί θα βρω νερό», σκέφτηκε και
πέταξε βιαστικά προς τα κει.
Μόλις έφτασε στον κήπο, είδε ένα παλιό πιθάρι. «Εδώ θα
πιω νερό», σκέφτηκε και γαντζώθηκε στο στόμιο του πιθαριού. Πραγματικά στο
πιθάρι είχε νερό. Το νερό όμως ήταν λίγο. ‘Έφτανε δεν έφτανε μέχρι τη μέση του
πιθαριού. ‘Έτσι ο κότσυφας, όσο κι αν έσκυβε, κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε
να πιει.
Μια πάπια που τριγυρνούσε στον κήπο και τον είδε του
είπε:
«‘Άδικα προσπαθείς. Δεν θα τα καταφέρεις. Το νερό ίσα
που καλύπτει τον πάτο».
Ο κότσυφας την άκουσε, αλλά δεν απάντησε. Λίγο
αργότερα τον πλησίασε μια χήνα και του είπε:
«Ε, κότσυφα, τόση ώρα προσπαθείς και σταγόνα νερό δεν
ήπιες. Δεν κουράστηκες; Παράτα τα πια!»
Ο κότσυφας την άκουσε αλλά ούτε και σ’ αυτή απάντησε.
Σταμάτησε για λίγο να προσπαθεί για να σκεφτεί τι θα κάνει. Τότε πέρασε απ’ το
μυαλό του μια σπουδαία ιδέα. Άρχισε αμέσως να μαζεύει με το ράμφος του
πετραδάκια και να τα ρίχνει μέσα στο πιθάρι. Το νερό άρχισε σιγά σιγά να
ανεβαίνει. Όσο περισσότερα πετραδάκια έριχνε τόσο ψηλότερα ανέβαινε το νερό,
μέχρι που έφτασε στο στόμιο του πιθαριού. Τότε ο κότσυφας βούτηξε μέσα το
ράμφος του και ήπιε, ήπιε μέχρι που ξεδίψασε. Και τότε γύρισε και είπε στην
πάπια και τη χήνα που κοίταζαν απορημένες:
«Τώρα καταλαβαίνετε γιατί δεν σας απαντούσα;
Προσπαθούσα να μην σας ακούω!»
Δάφνη Φιλίππου – Πόλα Καραντάνα
«Ιστορίες για να ονειρεύεσαι… Παιχνίδια για να μεγαλώνεις…»
Η ιστορία υπενθυμίζει την τεράστια εσωτερική δύναμη
που αποκαλύπτεται, όταν κάποιος πιστέψει στις ικανότητές του και ενεργοποιήσει
τη θέλησή του να μην εγκαταλείψει την προσπάθεια, για να πετύχει τον
επιδιωκόμενο στόχο. Είναι εκείνη η μαγική στιγμή που κανείς ανακαλύπτει ότι
υπερβαίνει όλα τα εσωτερικευμένα αποθαρρυντικά μηνύματα που έχει λάβει από το
κοινωνικό περιβάλλον και όλες τις υπονομευτικές προσδοκίες των άλλων και αποφασίζει
να αυτό-προσδιορίζεται, με μοναδικό κίνητρο την επιθυμία να πετύχει.
Η πιο δυνατή «μετοχή», στην οποία μπορεί να
επενδύσει με ασφάλεια κανείς, εκείνη που έχει το λιγότερο ρίσκο αλλά τη
μεγαλύτερη πιθανή απόδοση είναι η αυτοπεποίθηση δηλ. η ρεαλιστική αντίληψη ότι
σε κάποιους τομείς είμαι επαρκής, επειδή εμπιστεύομαι τις δυνατότητές μου να
ανταποκριθώ στις συγκεκριμένες προκλήσεις της καθημερινότητας, και επομένως,
αξίζω να απολαμβάνω όλα εκείνα που επιθυμώ. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό είναι το
θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζουμε το πλάνο της δράσης που οδηγεί στα αναμενόμενα
αποτελέσματα. Τα άτομα που στερούνται την αυτοπεποίθηση καταλήγουν να
εξαρτώνται υπερβολικά από την έγκριση και την αποδοχή των άλλων και, με άλλα
λόγια, ετεροπροσδιορίζονται, αφήνοντας τις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται
ανεκμετάλλευτες και χάνοντας προοδευτικά την αίσθηση ελέγχου στη ζωή τους.
Η
εμμονική ανάγκη να είμαστε αποδεκτοί από τον κοινωνικό περίγυρο επιδρά στη
βούληση και γίνεται εμπόδιο στη δράση. Οι προσδοκίες των άλλων για τις
δυνατότητές σου, μπορεί να επαληθευτούν, μόνο με τη δική σου ανοχή και
ασυνείδητη έγκριση. Η γνώμη των άλλων διαμορφώνεται από αυτό που εκπέμπεις.
Τείνουν να πιστεύουν για σένα εκείνο που
πιστεύεις εσύ για τον εαυτό σου. Είναι καθρέφτης και η κριτική ή αξιολόγησή
τους επιβεβαιώνει την αρχική σου πεποίθηση για το ποιος είσαι και τι μπορείς να
πετύχεις. Η εμπιστοσύνη στις απεριόριστες δυνατότητες του εαυτού καταρρίπτει τα
εμπόδια που θέτει η γνώμη των άλλων, και ανοίγει χώρο στα όνειρα για να
κατευθύνουν τις πράξεις σου…
Η ιστορία είναι αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα των
Ατόμων με Αναπηρία που καθιερώθηκε να γιορτάζεται στις 3 Δεκεμβρίου
