Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια
«Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια
πριγκίπισσα που αναζητούσε ένα σύζυγο που θα της άξιζε και θα την αγαπούσε
αληθινά. Για να το πετύχει, έθεσε έναν όρο: θα επέλεγε εκείνον που θα κατάφερνε
να παραμείνει 365 μέρες, έξω από τα τείχη του παλατιού που ζούσε. Εκατοντάδες
χιλιάδες υποψήφιοι μνηστήρες προέτρεξαν, αλλά σχεδόν οι μισοί από αυτούς
αποχώρησαν, όταν επειδή δεν άντεξαν το υπερβολικό κρύο και οι άλλοι μισοί
παραιτήθηκαν, όταν τους τελείωσαν οι προμήθειες φαγητού και νερού.
Είχαν ξεκινήσει την παραμονή τους
έξω από τα τείχη την πρώτη μέρα του Ιανουαρίου και, όταν έφτασε ο Δεκέμβριος
και το κρύο άρχισε πάλι να γίνεται εντονότερο, κάποιοι από αυτούς έφυγαν
επίσης, επειδή κουράστηκαν, βαρέθηκαν ή σκέφτηκαν πως ο όρος της πριγκίπισσας
ήταν τόσο σκληρός που δεν άξιζε, τελικά, τον κόπο να υποστούν όλη αυτή την
ταλαιπωρία.
Μόνο ένας νεαρός άντρας που αγαπούσε
ειλικρινά την πριγκίπισσα παρέμεινε ευλαβικά, έξω από τα τείχη περιμένοντας,
υπομονετικά, να περάσουν οι 365 μέρες. Η
πριγκίπισσα που είχε απογοητευτεί παρατηρώντας το πόσο εύκολα λιποψυχούσαν οι
υποψήφιοι μνηστήρες, εκτίμησε την επίμονη προσπάθεια του νεαρού και άρχισε να
σκέφτεται πως ίσως αυτός την αγαπούσε αληθινά. Πήγε λοιπόν, στον πατέρα της και
του είπε:
«Πατέρα, αποφάσισα
πως τελικά θα παντρευτώ και θα κάνω οικογένεια με αυτόν τον άντρα που
πραγματικά με αγαπάει.»
Ο Βασιλιάς ενθουσιασμένος άρχισε τις
προετοιμασίες γα το γάμο και έστειλε το φρουρό του να ενημερώσει το νεαρό ότι
την πρώτη Ιανουαρίου που θα έληγε προθεσμία των 365 ημερών, θα τον περίμενε στο
παλάτι για να του μιλήσει. Οι ετοιμασίες για την γαμήλια τελετή είχαν
ολοκληρωθεί και όλοι μέσα στο παλάτι ανυπομονούσαν να έρθει η πρώτη Ιανουαρίου.
Στις 31 Δεκέμβρη και, αφού είχαν ήδη περάσει 364 νύχτες και 365 ημέρες από την
παραμονή του έξω από τα τείχη, ο νεαρός άντρας σηκώθηκε και έφυγε. Επέστρεψε
στο σπίτι του και η μητέρα του ρώτησε απορημένη:
«Γιέ μου, ξόδεψες
364 νύχτες και 365 ημέρες έξω από τα τείχη του παλατιού, αποδεικνύοντας την
αληθινή αγάπη σου για την πριγκίπισσα. Δεν μπορούσες να παραμείνεις άλλη μια
νύχτα;»
Και ο νεαρός απάντησε:
«Μητέρα,
πληροφορήθηκα ότι η πριγκίπισσα με είχε δει, έμαθα ότι με επέλεξε και ότι είπε
στον πατέρα της ότι σκοπεύει να με παντρευτεί. Και ενώ είδε την επίμονη
προσπάθειά μου, και ενώ, αναγνώρισε την ταλαιπωρία μου, δεν μετακινήθηκε από
τον αυστηρό της όρο και με άφησε να υποφέρω για ακόμη ένα βράδυ. Αυτός που, ενώ
μπορεί να απαλύνει την ταλαιπωρία μου, εξακολουθεί, απλώς, να παρατηρεί άπραγος
την δυσκολία μου, δεν αξίζει την αγάπη μου. Έτσι δεν είναι;»»
Jorge Bucay
«Love story»
Η αρχική ανάγκη της πριγκίπισσας
ήταν να θέσει τους όρους και τις προϋποθέσεις, ώστε να δημιουργήσει έναν ασφαλή
δεσμό, μια σχέση που θα της πρόσφερε αγάπη και υποστήριξη. Ξεκίνησε την
αναζήτηση του μελλοντικού συζύγου της με σκοπό να ικανοποιήσει τις δικές της
εγωιστικές ανάγκες, παραβλέποντας το γεγονός πως η επιτυχία μιας σχέσης
καθορίζεται από την ικανοποίηση των αναγκών και των δύο μερών που συμμετέχουν. Η αγάπη δεν είναι χώρος θυσίας. Δεν αποτελεί
εγγύηση αγάπης το να υποβάλλει κανείς τον εαυτό του στη δοκιμασία να υποφέρει για
να επιβεβαιώσει τις ανασφάλειες του άλλου.
Αυτή η σχέση θα ήταν καταδικασμένη
σε αποτυχία, επειδή το πλαίσιο δημιουργίας της είναι εξ’ ορισμού σαθρό. Αν η
σχέση εξελισσόταν, ο νεαρός θα κουβαλούσε πάντα μαζί του την εμπειρία της
εγωιστικής αντιμετώπισης από την πριγκίπισσα, η οποία έθεσε εξαρχής τους
«όρους» για να πιστοποιήσει την αγάπη του άλλου, χωρίς να είναι πρόθυμη να
προσφέρει εμπράκτως την αντίστοιχη ένδειξη ενδιαφέροντος. Είχε τεκμήρια αγάπης
για καθεμία από 365 ημέρες. Κοίμιζε τις ανασφάλειες της και ικανοποιούσε τον
εγωισμό της εισπράττοντας ηρωικές πράξεις αγάπης και έμεινε πιστή στο πλαίσιο
που είχε θέσει ως προϋπόθεση επιλογής του συντρόφου της. Η ναρκισσιστική της
πλευρά στην κατεύθυνε στο να εμμείνει σε αυτή την επιλογή, ακόμη και όταν από
νωρίς διαπίστωσε πως ο νεαρός εδώ και αρκετούς μήνες ήταν ο μόνος που άντεξε με
συνέπεια την ψυχική και σωματική εξάντληση έξω από τα τείχη. Αν ήθελε, θα είχε βρει ένα τρόπο να υπερβεί τα
στενά όρια του εγωκεντρισμού της, και να εκφράσει την αγάπη της για το νεαρό,
τερματίζοντας την ταλαιπωρία του.
Οι όροι άλλαξαν, όταν ο νεαρός
άρχισε να αξιολογεί τη σχέση και να αναλογίζεται τα δικά του όρια αντοχής και
το μερίδιο της ευθύνης της πριγκίπισσας στη διαιώνιση της εξάντλησής του.
Αναλογίστηκε ότι ήρθε η στιγμή να εισπράξει, μετά από όσα είχε δώσει.
Παρατηρώντας τη συμπεριφορά της πριγκίπισσας όλον αυτό τον καιρό, συνειδητοποίησε
την άκαμπτη στάση της, που είναι ο καλύτερος δείκτης πρόβλεψης για τις
προσδοκίες που θα έπρεπε να δημιουργήσει για τη συμπεριφορά της στο μέλλον.
Πριν φύγει, έκανε τα πάντα για να μείνει.
Η σχέση θα αποτύχαινε, επειδή και οι
δυο κουβαλούσαν τις δικές τους πληγές. Όταν μπαίνεις σε μια σχέση, πάντα κουβαλάς μαζί σου τις δικές σου «αποσκευές».
Την προηγούμενη ιστορία σου, τις άξιες σου, τα πιστεύω σου, τα συναισθήματά σου
και, είτε συνεισφέρεις στη δημιουργία ενός ασφαλούς δεσμού, είτε τον δηλητηριάζεις,
με βάση του τι περιέχουν οι αποσκευές που μεταφέρεις. Επομένως, αν πάρεις δυο
ελλείπεις, διαλυμένους ανθρώπους που κουβαλούν ανοιχτές πληγές και τους ενώσεις,
θα δημιουργήσεις ένα διαλυμένο συνδυασμό.
Οι ήρωες της ιστορίας χωρίζονται από
ανυπέρβλητα τείχη που είναι και ο συμβολισμός της συναισθηματικής απόστασης των
πρωταγωνιστών. Της έλλειψης της αυθεντικής «συνάντησης» που απαιτεί την
ικανότητα της ενσυναίσθησης δηλ. εκείνης της βαθιάς επικοινωνιακής διαδικασίας
που συνοψίζεται στο ταλέντο να «ακούς» ενεργητικά, ώστε να μπορείς αναγνωρίζεις
και να κατανοείς τα συναισθήματα, τα κίνητρα και τις σκέψεις που θεμελιώνουν
την τοποθέτηση του άλλου. Και αυτά τα τείχη τα κουβαλάς μαζί σου, αν δεν είσαι
πρόθυμος να μετακινηθείς από το «εγώ» στο «εμείς». «…Έτσι δεν είναι;»
