Σε μια περίοδο που τα προϊόντα ζάχαρης κάνουν θραύση και με δεδομένη την εδώ και δεκαετίες κορυφαία ποιότητα της ελληνικής ζάχαρης, μπαίνει οριστικό λουκέτο στα 3 εργοστάσια ζάχαρης, μεταξύ αυτών και στο Πλατύ Ημαθίας.
Ένας τεράστιος κύκλος εργασιών και μιας οικονομίας που είχε στηθεί γύρω από ένα προϊόν που θα έπρεπε να φέρνει ζεστό συνάλλαγμα στην χώρα, διαλύονται σαν τραπουλόχαρτα.
Γιατί κατάφεραν τα δύο εργοστάσια της εταιρίας στην Σερβία να είναι κερδοφόρα και να παραμείνουν ανοιχτά, ενώ τα δικά μας να βουλιάξουν; Σίγουρα η μέριμνα για το μέλλον των εργαζομένων που μένουν στο δρόμο είναι πρωταρχικής σημασίας, αλλά ο ύψιστος στόχος, εθνικού συμφέροντος θα ήταν πώς θα διατηρούνταν ανοιχτά τα ελληνικά εργοστάσια ζάχαρης.
Η λύση της Τράπεζας Πειραιώς που μπαίνει στο παιχνίδι είναι η έσχατη λύση, προκειμένου να ρευστοποιήσει τα περιουσιακά στοιχεία και να πάρει πίσω τα χρήματα της. Λουκέτα που μπαίνουν σε τέτοιου μεγέθους και δυναμικής επιχειρήσεις, δεν μπορούν να αναπληρωθούν.
Γιατί ψάχνουν για αόριστες επενδύσεις όταν δεν μπορούν να κρατήσουν έτοιμα και «γωνιακά» μαγαζιά;
Με κάθε πολιτικό και εργασιακό κόστος τέτοιες επιχειρήσεις αιχμής δεν έπρεπε να αφήνονται στην τύχη τους…
