Ο κορωνοϊός κατέλαβε κάθε γωνιά της χώρας μας, [και όλο τον κόσμο βέβαια]. Στα νοσοκομεία μας αξιοποιείται και η τελευταία γωνιά, για να τοποθετηθούν κάποια κρεβάτια, ώστε να δεχθούν μερικούς ασθενείς ακόμα. Το ανθρώπινο δυναμικό ήταν, έτσι κι αλλιώς, μειωμένο. Οι όποιες προσλήψεις, τα τελευταία χρόνια, ήταν πάντα λιγότερες από τις αποχωρήσεις. Επιπλέον, στις μέρες μας, το υγειονομικό προσωπικό φυλλοροεί καθημερινά γιατί ο COVIT δεν χαρίζεται σε κανέναν, γνωρίζοντας και οι ίδιοι οι νοσούντες ότι μπορεί, δυστυχώς, να χάσουν και τη ζωή τους. Δεν είναι ανάγκη νομίζω να είναι γιατρός για να αντιληφθεί ότι τα νοσοκομεία μας έχουν καταληφθεί από τον κορωνοϊό.
Όσο για τα άλλα νοσήματα…κάντε υπομονή. Πόσο δεν ξέρουμε. Τα τακτικά χειρουργεία θα περιμένουν κι όταν γίνουν επείγοντα, ίσως βρεθεί κάποια χειρουργική αίθουσα.
Η οικονομική κρίση διευρύνεται και βαθαίνει. Οι άνεργοι στοιβάζονται στον ήδη υπάρχοντα σωρό των ανέργων και η φτωχοποίηση διογκώνεται ακόμα περισσότερο.
Στα παραπάνω να προσθέτουμε το ψυχιατρικό πρόβλημα των συνομωσιολγούντων και του Ερντογάν,[ ο οποίος απειλεί κυριαρχικά μας δικαιώματα] και μετά ας διερωτηθούμε: έχουμε η όχι εμπόλεμη κατάσταση;
Μέσα σ ένα τέτοιο ορυμαγδό δραματικών εξελίξεων θα περίμενε κανείς ότι περισσεύει ο κίνδυνος του εθνικού διχασμού και ότι δεν τιμάται το πολυτεχνείο όταν, στο όνομά του, υπάρχει περίπτωση να χαθεί έστω και μία ζωή. Ταμπουρωμένοι στα κομματικά μετερίζια πυροβολούμε ο ένας τον άλλο, με αρκετή δόση λαϊκισμού η με υπερδοσολογία αυθαιρεσίας έχοντας κατά νου το μικροκομματικό συμφέρον. Κι ο μέσος πολίτης διερωτάται: πώς και από ποιόν θα διδαχθεί τι θα πει σύνεση; τι θα πει υπευθυνότητα; και κυρίως πού θα αναζητήσει; και από ποιόν θα διδαχθεί τι θα πει εθνική ομοψυχία;
Περνάνε κρίσιμες στιγμές. Δεν είναι <<ωφέλιμο>> να μας καθοδηγεί ο θυμός, η απογοήτευση, η πικρία, η ακόμα και κάποιες διαφωνίες. Η συνύπαρξη με τον κορωνο’ι’ό έχει ακόμα δρόμο. Από την συμπεριφορά του καθένα μας θα εξαρτηθεί , οι πληγές που έτσι η αλλιώς θα υπάρξουν, αν θα επουλωθούν γρήγορα.
Κι εσείς κύριοι της κυβέρνησης, βρείτε τρόπους να λύσετε το γόρδιο δεσμό της γραφειοκρατίας έτσι ώστε να γίνεται αυτόματα η αναπλήρωση αλλά και η συμπλήρωση του αναγκαίου προσωπικού των νοσοκομείων, τουλάχιστον όσο έχουμε την <<εμπόλεμη κατάσταση>>. Δεν είναι δυνατό επίσης να μένουν, για χρόνια, ημιτελείς νοσοκομειακές πτέρυγες [π. χ. νοσοκομείο Βέροιας] και να ψαχνουμε κάποια γωνιά να ακουμπήσουμε ένα κρεβάτι
Κατά την ταπεινή μου άποψη, μπορεί να υπάρξει ύφεση της πανδημίας με τον εγκλεισμό μας, η οποία θα επιτρέψει την χαλάρωση. Αν όμως η χαλάρωση, καταλήξει σε <<ξεχείλωμα>> δεν έχει νόημα να ζητάμε ευθύνες, μόνο από όλους τους άλλους και όχι από τον εαυτό μας, για τα νέα βαριά προβλήματα που θα φορτωθούν στις πλάτες όλων μας.
Αν κριθεί αναγκαίος κι άλλος εγκλεισμός, θα μας βγει πολύ πιο ακριβός.
Στο χέρι μας είναι να περάσουμε τις γιορτές των Χριστουγέννων συνετά και καλά.
