Του Παπαδόπουλου
Παναγιώτη
Οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη στην πανανθρώπινη ιστορία και η κάθε μία συνδέεται με τα γεγονότα που την ακολουθούν. Καταστροφές πόλεμοι, διάφορες επαναστάσεις και απαιτήσεις των λαών με διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στους δρόμους των πόλεων. Μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα που θυμίζει πολεμική προσπαθεί ο λαός μας να αναπροσαρμοστεί και να αναπροσανατολιστεί για το αύριο. Εκείνο που προσωπικά με προβληματίζει είναι οι συνεχείς διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, στην καθολική πλειοψηφία τους νέοι έρχονται σε σύγκρουση με την αστυνομία, δηλ. το κράτος. Δεν καταφέρομαι για την ελεύθερη έκφραση της άποψή τους. Οι προκαλούντες τα επεισόδια δεν είναι άγνωστοι. Έχουν ονόματα, αποτελούν και υπηρετούν τους θεσμούς από τους οποίους εξαρτάται η ευημερία και η ποιοτική ζωή του Ελληνικού λαού.
Πρώτο. Η κατάρρευση του θεσμού της οικογένειας. Λείπει εκείνη η πυρηνική οικογένεια που είχε τον δικό της κώδικα συμπεριφοράς. Άντρας και γυναίκα έδωσαν όρκο εμπιστοσύνη στην εκκλησία με την εγγύηση του. Ακολουθεί η τεκνοποιία και πολλαπλασιάζουν οι χαρές αλλά και οι αγώνες για συνθήκες υγιείς και φρόνημα δημιουργίας βασικών αρχών στις σχέσεις του με την κοινωνία. Σήμερα όλα αυτά μεταβλήθηκαν σε ρομαντικά κατάλοιπα μιας ξεχασμένης εποχής που τα αξιωματα της κατέστησαν καθυστερημένα. Βγήκαν νέοι «κανόνες» κοινωνικής ζωής. Οι ομο-φυλικοί γάμοι ,η απομάκρυνση των νέων από την οικογενειακή ατμόσφαιρα, απαιτούν να ζήσουν ως σύντροφοι ζωή των. Δουλεύουνε στις καφετέριες για την επιβίωσή τους. Για κοινωνική ζωή και τεκνοποιία αν ψηλαφήσεις την εσωτερική εικόνα είναι άδεια. Όταν τους ρωτήσεις για νεανικά όνειρα για μέλη σύννομης οικογένειες, μπορεί να νομίσουν ότι πρόκειται για το όνειρο που είδαν το βράδυ. Δεν φταίνε αυτοί, αλλά η κομματική ζωή και όχι πολιτική της ζωή Δεν χρειάζεται να τελέσουν το μυστήριο του γάμου στην εκκλησία Κανείς δεν περιμένει από τη σημερινή κοινωνία να μην έχει διαμαρτυρίες και για αντιρρήσεις για τις αντιλήψεις παλιών εποχών. Οι πνευματικοί ηγέτες πρέπει μαζί με τις υγιείς της δομές του παρελθόντος να συμφιλιώσουν τις σημερινές απαιτήσεις και τις ανάγκες της ζωής. Ο τεχνικός πολιτισμός τρέχει με ταχύτατους ρυθμούς. Όλοι οι φράκτες των ιδεών και των αντιλήψεων των λαών έχουν γκρεμιστεί. Μπήκαμε σε ευρύτερους χώρους του εξωτερικού της Ε.Ε. και εκεί υπάρχει αφόρητος ανταγωνισμός πρέπει να τρέξουμε.
Δεύτερο. Συλλογική η ευθύνη των εκπαιδευτικών (πρώτα δική μου) συμμετέχει με το δικό της τρόπο τους στη παρακμή του Ελληνισμού, γιατί έρχονται πρώτοι σε επικοινωνία με τους γονείς για την πρόοδο των παιδιών στο σχολείο και στην παιδαγωγική διαμόρφωση του χαρακτήρα. Οφείλουμε να θεμελιώσουμε από την μικρή ηλικία των παιδιών, τον χαρακτήρα τους σε σχέση με τα δεδομένα των οικογενειακών καταβολών. Να τονίσω με ευθύνη των λεγομένων μου, ότι συνάντησα και καθηγητές/ριες στην απόλυτη πλειοψηφία τους καταρτισμένους παιδαγωγικά να εργάζονται με αγάπη για τα παιδιά. Απόδειξη πολλών αριστούχων που ανέβηκαν με τις γνώσεις του στις παρυφές του Ολύμπου. Χαιρόμουνα που συνυπηρετούσα μαζί τους και προσπαθούσα να αξιοποιήσω την εμπειρία τους. Θα πρέπει να θυμίσουμε εδώ και την Υπουργική παρουσία η οποία με τους Νόμους και τις παρεμβάσεις της πολλές φορές γίνεται αιτία δυσλειτουργίας των. Η κομματική σκοπιμότητα σκορπάει στους ανέμους αυτό που προσπαθούν οι καθηγητές να δημιουργήσουν. Οι αλλαγές στο προσωπικό με κομματική επιλογή καθηλώνει την προκοπή κάποιου προγράμματος. Οι μεταρρυθμίσεις που έζησα είναι πολλές. Την εποχή που διορίστηκα αρχές το 60 ξεκίνησε μία μεταρρύθμιση, επί Γεωργίου Παπανδρέου με τον γενικό επιθεωρητή του Υπουργείου Παιδείας Κατσουρό. Δυστυχώς διακόπηκε και άρχισε «το ξήλωμα και το ράψιμο.» Μήπως θα μπορούσε να υπάρχει ένας Υφυπουργός Παιδείας κοινής αποδοχής των κομμάτων που θα φροντίζει τον προσανατολισμό με τις αλλαγές. Αυτό το χάλι που παρακολουθούμε στις οθόνες μας με τις συγκρούσεις των φοιτητών είναι απαράδεχτες. Καταλήγουν σε βάρος των σπουδών των φοιτητών και την οικονομική αφαίμαξη από το ταμείο του κράτους. Οι γονείς στερούνται και αγωνιούν για την τύχη και το μέλλον των παιδιών τους. Αυτός είναι και ένας λόγος που οι γονείς δεν έχουν την ψυχολογία να προβούν στην τεκνοποιία.
Τρίτο. Η διαμόρφωση του κοινωνικού περιβάλλοντος. Τα παιδιά μεταξύ τους έχουν το δικό τους κώδικα συμπεριφοράς. Δημιουργήθηκε ένα αρνητικό κλίμα που επικρατούν τα προβατικά παιδιά σε βάρος άλλων χωρίς να υπάρχει ο ανάλογος έλεγχος της αιτίας της συμπεριφοράς του επιτιθέμενου. Οι πολίτες φοβούνται να παρατηρήσουν κάποια από αυτά τα παιδιά και το κακό συνεχίζεται. Η αστυνομία εύκολα κατηγορείται για την επέμβασή της. Οι συγκρούσεις μαζί της έχει γίνει συνήθεια και στο τέλος τα παιδιά φεύγουν με την ικανοποίηση του νικητή.
Συνεχίζεται
