Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
«Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
-Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
-Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο για να το κοιτάζει με αυστηρότητα όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεχτικά.
-Κι αυτό τι είναι;
-Ένας μηχανισμός φυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγο της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
-Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δυο χέρια, τα δυο μάτια κλπ.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
-Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
-Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σ’ αυτό το πρότυπο μητέρας.
-Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
-Και σε τι χρησιμεύει;
-Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
-Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε για να συμπληρωθεί το πρότυπο.
Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
-Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.
Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργηθήκαν οι μητέρες…» Paulo Coelho
«Και ο Θεός έπλασε τη Μητέρα…»
Μια εβραϊκή παροιμία λέει πως «ο Θεός δεν μπορούσε να είναι παντού, οπότε δημιούργησε τις μητέρες». Η μητέρα είναι το πιο ιερό πρόσωπο κάθε πολιτισμού, κάθε λαού και κάθε θρησκείας, επειδή είναι εκείνη που δημιουργεί τη ζωή και δίνει ανάσα και μορφή στην εξέλιξή της. Είναι το σύμβολο της στοργής, της προστασίας και της φροντίδας, το πρωταρχικό αντικείμενο αγάπης στη ζωή καθενός. Η μητέρα είναι η αρχή της ύπαρξης, ο πρώτος και σπουδαιότερος συναισθηματικός δεσμός που χαρτογραφεί τον τρόπο με τον οποίο θα διαμορφωθούν όλες οι μεταγενέστερες διαπροσωπικές σχέσεις. Ο ρόλος της στη ζωή μας είναι πολλαπλός και πολυσύνθετος και τα ίχνη που αφήνει στην ψυχική μας ανάπτυξη μένουν ανεξίτηλα για πάντα.
Η μητέρα – αγκαλιά, εκείνη που προσφέρει το σώμα της στο βωμό της γέννησης και μας καλωσορίζει στον κόσμο, κρατώντας μας σφικτά στην αγκαλιά της, για να μας προστατέψει από κάθε είδους απειλή. Που παρέχει ένα ασφαλές, σταθερό και προβλέψιμο περιβάλλον και διατηρεί με συνέπεια και συνέχεια μια σχέση αγάπης και φροντίδας.
Η μητέρα – καθρέφτης, μέσα στο βλέμμα της καθρεφτίζεσαι και αρχίζεις να διαμορφώνεις μια εικόνα εαυτού, δηλ δημιουργείς το πλαίσιο μιας θεμελιώδους αίσθησης αξίας για αυτό που είσαι, και εμπιστοσύνης για αυτά που μπορείς να καταφέρεις. Το καθρέφτισμα στα μάτια της μητέρας είναι η πρώτη μορφή επικοινωνίας, μέσω του συναισθηματικού συντονισμού, της διαισθητικής κατανόησης του άλλου που υπερβαίνει τους στενούς περιορισμούς της γλώσσας.
Η μητέρα – βράχος, εκείνη που έχει την ικανότητα να επιβάλλεται στις παρορμήσεις της και να ρυθμίζει τα συναισθήματά της. Που διαχωρίζει με σαφήνεια τις ανάγκες του παιδιού της, φυσικές και συναισθηματικές, από τις δικές της. Που αντιλαμβάνεται, χωρίς λόγια, τι είναι σημαντικό για το παιδί της και βάζει σε προτεραιότητα την ευτυχία του.
Η μητέρα – καθοδηγητής, εκείνη που αναγνωρίζει ότι καλείται να επιτελέσει το ύψιστο έργο να προετοιμάσει το παιδί της για να κάνει το επόμενο βήμα του στον έξω κόσμο. Που του δίνει τα ψυχικά εφόδια να σταθεί στα πόδια του και να παλέψει για τα όνειρά του. Που διδάσκει αυτοσεβασμό και όρια που θα το βοηθήσουν να καλλιεργεί και να διατηρεί υγιείς κοινωνικές σχέσεις.
Η μητέρα – συνοδοιπόρος, που περπατά πλάι στο παιδί της με σεβασμό και αποδοχή για το δρόμο που εκείνο επέλεξε, και απλώνει το χέρι, όταν εκείνο ζητήσει υποστήριξη. Χωρίς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς ανταμοιβή. Με γνήσιο ενδιαφέρον και ευαισθησία που γεννιέται από την ανάγκη να τροφοδοτώ και να δίνω πνοή στο δημιούργημά μου.
Η Μητέρα… πλάσμα μοναδικό και ανεπανάληπτο και η σχέση μαζί της αναντικατάστατη. Η μορφή της χορεύει στα μονοπάτια της μνήμης και η φωνή της ντύνει με μουσική τις πιο γλυκές αναμνήσεις. Κατοικεί στον πυρήνα μας και μας τυλίγει η αύρα της, όσα χρόνια και αν περάσουν. Θα είναι εδώ, σε κάθε «εδώ», για πάντα.
