Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
«Κάποτε, ζούσε ένας άνθρωπος ανάμεσα στους λόφους, που είχε στην ιδιοκτησία του ένα άγαλμα, σμιλεμένο από αρχαίο τεχνίτη. Κειτόταν εκεί, στην πόρτα του, με το πρόσωπο προς τα κάτω κι εκείνον ούτε που τον ένοιαζε γι’ αυτό. Μια μέρα, πέρασε απ’ το σπίτι του ένας άνθρωπος από την πόλη, ένας άνθρωπος της γνώσης, και, βλέποντας το άγαλμα, ρώτησε τον ιδιοκτήτη αν θα’ θελε να το πουλήσει.
Ο ιδιοκτήτης γέλασε και είπε: «Και ποιος παρακαλώ θα θέλει ν’ αγοράσει αυτή τη μαυρισμένη και βρώμικη πέτρα;». Ο άνθρωπος από την πόλη είπε: «Εγώ, θα σου δώσω ετούτο το νόμισμα τ’ ασημένιο, γι’ αυτή την πέτρα». Κι ο άλλος άνθρωπος έμεινε κατάπληκτος και κατενθουσιασμένος.
Το άγαλμα μεταφέρθηκε στην πόλη, στη ράχη ενός ελέφαντα. Και μετά από πολλά φεγγάρια, ο άνθρωπος απ’ τους λόφους, πήγε στην πόλη και εκεί που περπατούσε στους δρόμους, είδε πλήθος μπρος σ’ ένα μαγαζί και κάποιον που με δυνατή φωνή διαλαλούσε: «Ελάτε μέσα και δείτε τα’ ομορφότερο, το θαυμαστότερο άγαλμα όλου του κόσμου! Μόνο δυο ασημένια νομίσματα για να κοιτάξετε αυτό το θαυμάσιο έργο ενός δεξιοτέχνη του είδους!».
Μετά απ’ αυτό, ο άνθρωπος απ’ τους λόφους πλήρωσε δυο νομίσματα ασημένια και μπήκε μες στο μαγαζί να δει το άγαλμα που είχε πουληθεί από τον ίδιο για ένα νόμισμα ασημένιο…»
Khalil Gibran
«Το άγαλμα και ο χωρικός
που δεν το εκτίμησε»
Οι άνθρωποι συχνά έχουν τη συνήθεια να θεωρούν δεδομένο αυτό που έχουν, είτε πρόκειται για τα πρόσωπα που τους περιβάλλουν, είτε για εκείνα που απόκτησαν, είτε για τον τρόπο που ζουν την καθημερινότητά τους. Αγωνίζονται να διατηρήσουν την αίσθηση της ασφάλειας και αδυνατούν να αναλογιστούν πως θα ήταν τα πράγματα, αν δεν ήταν όπως τώρα. Η ναρκισσιστική εκδοχή του εαυτού μας δημιουργεί την απαίτηση να μείνουν σταθερά τα κεκτημένα και ενισχύει την τάση να αγωνιζόμαστε στον υπερθετικό για όλο και περισσότερα, χωρίς να μένει χώρος για να εκτιμήσουμε και να απολαύσουμε όλα εκείνα τα σημαντικά πράγματα που υπάρχουν ήδη.
Οτιδήποτε θεωρείται δεδομένο βαθμιαία απαξιώνεται, επειδή παραβλέπονται οι ιδιαίτερες ποιότητές του, που το καθιστούν μοναδικό ως προς τη φύση του, και ανεπανάληπτο για τη συνεισφορά του στην εικόνα της ευρύτερης πραγματικότητας που, υποκειμενικά, βιώνεις. Κάθε άνθρωπος, κάθε απόκτημα και κάθε αγαθό έχει τη δική του ενέργεια και μεταμορφώνει την κάθε μας ημέρα με ξεχωριστό τρόπο, αν καταφέρουμε να ψηλαφίσουμε τα αποτυπώματα που αφήνει πάνω στην ψυχή μας.
Τα δεδομένα μας μπορεί να ανατραπούν ξαφνικά, ακόμη και αν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι θα μείνουν στέρεα για πάντα. Και τότε συνειδητοποιούμε πόσο λίγο αναγνωρίσαμε τη σπουδαιότητά τους, και πόσο ελάχιστα αξιοποιήσαμε όλα όσα μπορούσαν να μας προσφέρουν. Ο εφησυχασμός μας μεταφράζεται σε καταστροφική αμέλεια, η οποία θολώνει την κρίση μας, και δηλώνει ασέβεια απέναντι σε όλα εκείνα που θεωρούμε δεδομένα. Η αξία κάποιου πράγματος γίνεται αντιληπτή μέσα από την έλλειψη που γεννά η απουσία. Ο ήρωας της ιστορίας το επαληθεύει, αφού κατάφερε να αναγνωρίσει πόσο ανεκτίμητο ήταν το άγαλμά του και, τελικά, πλήρωσε το τίμημα για να μπορέσει να το δει. Αυτή τη φορά με άλλα μάτια…
