Οι γιορτές πέρασαν. Οι καλικάντζαροι κατέβηκαν στον κάτω κόσμο. Τα παιδιά επέστρεψαν στα σχολεία. Οι μεγάλοι ξαναγύρισαν στις δουλειές τους. Κάπου εκεί όμως, χάνεται και το πνεύμα της αγάπης, της δοτικότητας και της ανιδιοτέλειας. Οι εκδηλώσεις για τις ευπαθείς ομάδες έλαβαν τέλος, όπως και οι γιορτές για τους ηλικιωμένους που ζουν κάπου μόνοι. Και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται.
Στο πλαίσιο μια έρευνας του πανεπιστημίου του Bangor δεκαέξι παιδιά 3-6 ετών συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα, σε μια μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων για 10 εβδομάδες.
Στο διάστημα αυτό, τα παιδιά και ηλικιωμένοι αλληλεπιδρούσαν σε καθημερινή βάση, μέσα από οργανωμένες δραστηριότητες, ανάγνωση παραμυθιών, κατασκευές, τραγούδι και χορό, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, έχοντας οι μεγαλύτεροι αναλάβει την φροντίδα και την προστασία των μικρών παιδιών.
Ενώ στους ερευνητικούς κύκλους δεν φάνηκε μεγαλόπνοο πλάνο, ωστόσο τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους ενήλικες. Τα παιδιά απολάμβαναν την αυξημένη προσοχή και είχαν περισσότερες ευκαιρίες να αναπτύξουν τις κοινωνικές και συναισθηματικές τους δεξιότητες. Τα βοήθησε να μειώσουν τους φόβους τους και να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στα όσα προσπαθούσαν να κάνουν, επιδεικνύοντας ταυτόχρονα υπευθυνότητα, αφού και τα ίδια όφειλαν να εκπαιδεύσουν με τη σειρά τους, τους ενήλικες στον κόσμο της τεχνολογίας.
Οι ενήλικες από την άλλη πλευρά είχαν την αίσθηση του σκοπού. Τους βοήθησε να ενεργοποιηθούν και να μειώσουν τα ποσοστά της κατάθλιψης, αλλά τους έδωσε και την ευκαιρία να περάσουν τις δικές τους ιστορίες και παραδόσεις στις επόμενες γενιές.
Τα αποτελέσματα ήταν ακόμη πιο εμφανή όταν έμπαινε η μουσική. Στις μουσικοκινητικές δράσεις τα παιδιά ήταν ακόμη πιο ενεργητικά, πιο συνεργάσιμα, έχοντας καλύτερο έλεγχο των κινήσεων τους, μεγαλύτερη μεταδοτικότητα, παρασέρνοντας έτσι με τη ζωντάνια τους και τους ενήλικες. Ταυτόχρονα, η κινητικότητά των ενηλίκων αυξάνονταν, μειώνοντας παράλληλα τα επίπεδα του πόνου. Ενώ υπήρχαν οφέλη στη βραχυπρόθεσμη μνήμη και τα επίπεδα ομιλίας. ¨Αυτά τα μικρά έφεραν μια νέα αίσθηση, ζωντάνια και διασκέδαση στο κέντρο. Δεν παρακολουθούμε τον χρόνο να περνάει από μπροστά μας, αλλά μας έκαναν ξανά να ζούμε την στιγμή¨. Δήλωσε με χαρά η ογδοντάχρονη Shirley στο τέλος του προγράμματος.
Πλέον τα προγράμματα αυτά έχουν υιοθετηθεί από πολλά κέντρα ημερήσιας φιλοξενίας, δίνοντας έμφαση στις ικανότητες αλληλεπίδρασης, επικοινωνίας και δημιουργικότητας, όπως η δημιουργία της ¨Διαγενεακής Ορχήστρας¨ στο N. Jersey και τη Floridaστην, στην οποία συμμετέχουν μουσικοί από 6 έως 90 ετών.
