Νέα διοίκηση και νέα πολιτική στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης. Αυτή τη φορά ο Όμιλος αντιμετωπίζεται ενιαία, χωρίς να υπάρχει στο κάδρο πώληση θυγατρικών της εταιρείας στη Σερβία, όπως πριν από λίγο καιρό, προκειμένου να αντιμετωπιστούν ζητήματα ρευστότητας και παλιών χρεών. Την ίδια στιγμή, η διοίκηση δεν καταφέρνει να εξοφλήσει μέχρι τέλος της χρονιάς -όπως είχε δεσμευθεί- τους τευτλοπαραγωγούς, ενώ άρχισε κουβέντα για νέα μείωση των μισθών των εργαζομένων.
Με όλα τα παραπάνω η εταιρεία σήμερα είναι ένα καζάνι που βράζει, με όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές να έχουν το δάκτυλο στη σκανδάλη. Φυσικά όλοι αναμένουν την κατάθεση του σχεδίου διάσωσης από τη νέα διοίκηση, με τα περιθώρια να στενεύουν όλο και περισσότερο, αφού θαύματα δεν μπορούν να γίνουν σ’΄αυτό το οικονομικό περιβάλλον, πόσο μάλλον όταν υπάρχει συνεχής κρατική παρέμβαση αναφορικά με τις πρακτικές που επιλέγονται (άλλαξαν τρεις διοικήσεις σε λιγότερο από τρία χρόνια).
Ένα ακόμη στοίχημα για την κυβέρνηση της Αριστεράς είναι η ΕΒΖ, όπως νωρίτερα και η ΕΝΚΛΩ. Τίποτε δεν έχει τελειώσει για καμία από τις δύο αυτές περιπτώσεις, αλλά και τίποτε δεν πάει βάσει σχεδίου και υπολογισμών. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο χρόνος δεν είναι καλός σύμμαχος. Χρειάζονται ταχύτητες, σταθερό περιβάλλον και σοβαρές κινήσεις προκειμένου να γίνει το βήμα εμπρός. Θα γίνει;
