Γράφει η Ευδοξία Δαβόρα
Μουσικοπαιδαγωγός – μουσικοθεραπεύτρια
Δεν υπάρχει πτυχή της ζωής μας, στην οποία να μην εμπεριέχεται το τραγούδι.
Από τον θρήνο, στο κάλεσμα της γέννησης, σε έναν μαγικό κύκλο.
Η δύναμη της μουσικής ξεσηκώνει τους μικρούς κυρίως, αλλά και μεγάλους, αλλάζοντάς τη διάθεσή τους και τους κάνει να νιώθουν πιο ανοιχτοί, χαρούμενοι και ζωντανοί. Ανάλογη επίδραση έχει παρατηρηθεί και στη ζωή των ανθρώπων της «τρίτης ηλικίας»(60-75 ετών).
Μια συναρπαστική έρευνα, αποδεικνύει ότι η μουσική εξακολουθεί να προσφέρει ισχυρές δυνατότητες στην ενίσχυση της υγείας και της ευημερίας στην τρίτη ηλικία. Η ενεργή παραγωγή μουσικής έχει βρεθεί ότι αποτελεί πηγή ενισχυμένης κοινωνικής συνοχής, απόλαυσης, προσωπικής ανάπτυξης και ενδυνάμωσης και συμβάλλει στην ανάκαμψη από την κατάθλιψη και τη διατήρηση της προσωπικής ευεξίας σε αυτό το στάδιο ζωής των ενηλίκων. Σε ένα πλαίσιο όπου το προσδόκιμο ζωής στην ηλικία των 65 ετών αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς και παρόλο που αυξάνεται ο αριθμός των ηλικιωμένων που ζουν μεμονωμένα, η έρευνα μας δίνει σημαντικές πληροφορίες στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η πρόσβαση στην ενεργή μουσική μπορεί να βελτιώσει τη ζωή των ηλικιωμένων.
Η μουσική, σύμφωνα με τους Iwasaki και Shank είναι μία από τις πολλές καλλιτεχνικά σημαντικές και δημιουργικές δραστηριότητες αναψυχής που είναι πνευματικά αναζωογονητικές και προάγουν την αυτοεκδήλωση.
Σε έρευνα του Forssen το 2007 σε ένα νοσοκομείο της Σουηδίας, οι 60 συμμετέχοντες ηλικίας 60-75 ετών χωρίστηκαν σε δυο ομάδες. Η μια ομάδα οργανώθηκε σε χορωδιακό πλαίσιο, τραγουδώντας, παίζοντας όργανα και ακούγοντας μουσική σε διάφορες στιγμές της καθημερινότητάς τους. Η δεύτερη ομάδα, η ομάδα ελέγχου δεν είχε κάποιο μουσικό ερέθισμα λειτουργώντας ανεξάρτητα στην καθημερινότητά τους. Η πειραματική ομάδα συμμετείχε σε μουσικές συναντήσεις δύο φορές την εβδομάδα για πέντε εβδομάδες όπου τραγουδούσαν γνωστά τραγούδια και χρησιμοποιούσαν απλά κρουστά για συνοδεία και ηχητικά εφέ. Σε αυτό το διάστημα σημειώθηκαν σημαντικές βελτιώσεις μεταξύ της πειραματικής ομάδας, συμπεριλαμβανομένης της θετικότερης ικανοποίησης από τη ζωή, αλλά και της μουσικής ιδέας. Η σχέση μουσικής και ποιότητας ζωής, της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και της εμπιστοσύνης εμπλουτισμένης με μια αίσθηση ολοκλήρωσης, αποδόθηκαν σε αυτήν την εμπειρία της ενεργού μουσικής παραγωγής. Το μουσικό υπόβαθρο δεν έκανε τη διαφορά. Η μουσική είχε νόημα και σημασία τόσο στη ζωή των επαγγελματιών μουσικών, των ερασιτεχνών δημιουργών μουσικής όσο και των αρχαρίων. Και ενώ η κοινή άποψη είναι πως υπήρχαν όρια όσον αφορά τη μουσική εξέλιξη σε συμμετέχοντες μεγαλύτερης ηλικίας και δεν είναι σε θέση να αποκτήσουν νέες γνώσεις και δεξιοτεχνίες, η έρευνα απέδειξε πως οι ηλικιωμένοι, μπορούν να μάθουν ή να συνεχίσουν να αναπτύσσονται μουσικά, όταν βρίσκονται σε ομάδες στις οποίες αντιμετωπίζονται ως ικανοί και λειτουργούντες ενήλικες, υποστηρίζοντας ότι αυτό αποδεικνύεται και από τη συνεχή πλαστικότητα του εγκεφάλου και στο γεγονός ότι η δεξιότητα στη μουσική οργάνωση, μπορεί να αντισταθμίσει τη μειωμένη αποτελεσματικότητα της μνήμης.
Οι ίδιοι συμμετέχοντες, αναφέρθηκαν στη χορωδία, ως έναν ενδυναμωτικό και πλούσιο εκφραστικό χώρο, όπου τα μέλη των χορωδιών ήταν σε θέση όχι μόνο να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης τους την καθημερινότητά τους, αλλά και να αλλάξουν την καθημερινή πραγματικότητά τους.
