Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
σήμερα δεν θα πούμε πολλά. Ο περίπατός μας θα είναι σύντομος.
Να μην σας στενοχωρήσω και πολύ, χρονιάρες μέρες!
Λιγότερο από δέκα εικοσιτετράωρα για τα Χριστούγεννα.
Μία ιστορική ημέρα, όπου ο Θεούλης μας, πήρε σάρκα και οστά και έγινε άνθρωπος με σκοπό να μας δείξει πως και εμείς οι άνθρωποι, μπορούμε να φθάσουμε στη Θέωση.
Για να συμβεί πάντως κάτι τέτοιο, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνουμε, εμείς οι γήινοι, που συμπεριφερόμαστε ως αθάνατοι, είναι ο ορθόδοξος εορτασμός των Χριστουγέννων και όχι ο ειδωλολατρικός!
Γιατί μην μου πείτε φίλοι μου, ότι το νόημα αυτής της περιόδου που διανύουμε, είναι τα χιλιάδες πολύχρωμα λαμπάκια, τα δένδρα διαφόρων σχημάτων, οι τόννοι από μελομακάρονα και μπακλαβάδες (ωραίο πράμα ο μπακλαβάς!), οι βιτρίνες, τα μερίσματα, τα φανταχτερά ρούχα, οι ωραίες παντούφλες, ο δέκατος τρίτος μισθός που κόπηκε, ο κόκκινος χοντρούλης κύριος με τα άσπρα γένια, …
Τι πράγμα και αυτό, όμως φίλοι μου με τον κόκκινο κυριούλη.
Κάθε χρόνο και ποιο χοντρό τον εμφανίζουν. Σε λίγο, θα μας τον σκάσουν!
Ανοίγουμε παρένθεση, φίλε Αλέξη μπορείς κάλλιστα να ισχυριστείς ότι δεν δίνεις τη δέκατη τρίτη σύνταξη, επειδή ως καλός Χριστιανός, θέλεις να επαναφέρεις και να καθιερώσεις ένα πνευματικό τρόπο ζωής και όχι καταναλωτικό! Κλείνει η παρένθεση.
Που λέτε φίλοι μου, αυτές τις ημέρες αντί να προβληματιζόμαστε να κατανοήσουμε το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων, αναμένουμε με αγωνία να μάθουμε τι καιρό θα κάνει εκείνες τις ημέρες, θα χιονίσει άραγε, για να πάω για σκι στην Αράχωβα, για να φορέσω και τα καινούρια βατραχοπέδιλα που μου έφερε ο Άι Βασίλης!
Και ενώ θα φορώ την αρκούδα, τη γούνα για σένα που κάνεις πως δεν κατάλαβες, θα πετάω και κανά χάλκινο στο ψωραλέο ζητιάνο, για να δείξω ότι είμαι και καλός Χριστιανός, μέρες που είναι!
Υπάρχει βέβαια και η άλλη περίπτωση, να πούμε ότι δεν κρατάμε ψιλά και να ρίξουμε και μερικά μπινελίκια που δεν πηγαίνουν να δουλέψουν, όπως εμείς οι δουλευταράδες-εργασιομανείς!
Αυτές βέβαια τις ημέρες δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκτελούνται και οι ισολογισμοί, είτε σε ατομική επιχείρηση, είτε σε πολυεθνική.
Κοινώς κάνουμε τη σούμα για να δούμε πως πήγε η χρονιά.
Με λίγα λόγια εάν κλέψαμε αρκετά από τον συνάνθρωπό μας ή είχαμε και άλλα περιθώρια.
Μαγειρεύουμε λοιπόν τα νούμερα, συνήθως έλλειμμα παρουσιάζουμε, επειδή δεν ξέρουμε καλή πρόσθεση και όλο χαρά που κοροιδέψαμε τους πάντες και τα πάντα, αγοράζουμε το κόσμημα για το μωρό, κλείνουμε εισιτήρια για κάποιο μέρος με περισσότερα λαμπιόνια από το χωριό μας, και από το δωμάτιο του ξενοδοχείου των δεκαπέντε ντάν, ετοιμαζόμαστε για την βραδινή μας έξοδο, στην ορθοδοξία, λέγεται ρεβεγιόν!
Αγάπη μου ποια γραβάτα θα φορέσεις, θα ρωτήσει η Μόνικα, σε ξανθό.
Λέω να βάλω την πράσινη με τις κίτρινες τελείτσες, απαντά ο «γελαδάρης» με τις επιχορηγήσεις.
Το πράσινο μου θυμίζει τα βοσκοτόπια, που βόσκουνε τα γελάδια μου και τα μοσχάρια μου!
Αχ αυτή η καταγωγή σου, να την κουβαλάς παντού.
Τέρμα, αποφάσισα, θα βάλεις την κόκκινη γραβάτα, για να την βλέπουν και να καταλαβαίνουν, πως ότι απέκτησες, είναι με αίμα και αγώνες!
Και αφού λυθεί το μέγιστο ζήτημα της ενδυμασίας, και φορέσουμε το ανάλογο ασημικό ή την αλυσίδα (συνήθως πάχους για γαιδούρια!), μεταβαίνουμε με τον κομπρέσορα και τα απαραίτητα άλογα, στο καζίνο.
Και αφού πιούμε και σκάσουμε από τα «νηστίσιμα» εδέσματα, θα πάρουμε το αίσθημα και θα κατευθυνθούμε σε γνωστό γκλαμουράτο χώρο, για να ακούσουμε κλασική μουσική (με αυτή βόσκαμε τα γελάδια μας!).
Και τη στιγμή, που ο κύριος χαιδεύει την κοιλιά του και αισθάνεται περήφανος για το πόσο πετυχημένος έγινε, η δε κυρία αυτοθαυμάζεται και σκέφτεται ότι η «κολλητή» της θα σκάσει από τη ζούλια της, εάν δει το καινούριο της ασημικό, ξαφνικά ο ουρανός αγριεύει, αέρας και κακό και από την πίστα, φεύγει δια μαγείας ο πιανίστας και εμφανίζεται ένας κακάσχημος με το γράμμα Χ στο κεφάλι του!
Αγάπη μου, κοίτα αύριο θα Χιονίσει, λέει η ξανθιά, όχι θα ανεβεί το Χρηματιστήριο, ισχυρίζεται ο άλλος μπούφος, και η μουσική που ακούγεται είναι:
«ο Χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
και θέρισε μία γειτονιά
και έγινε μαύρος ουρανός
και ανεμοζάλη και καπνός»!
Και μέχρι να καταλάβουμε τι γίνεται, ακούγεται η βροντερή φωνή:
«χοντρούλη έχεις δέκα λεπτά καιρό, όσο έκανες και για τον ισολογισμό, για να αλλάξεις γραβάτα και να αφήσεις τη μάσα και να μπεις στην κάσα».
Φίλοι μου δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε, ότι για κάποιους από εμάς τα φετινά Χριστούγεννα ίσως να είναι και τα τελευταία μας!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
