«Εύρωστος και υγιής, αντέχων εις τους καμάτους της εκστρατείας, εξαιρετικής νοημοσύνης και αντιλήψεως. Τίμιος, ειλικρινής, εργατικός, πειθαρχικός. Εκτελεί μετά μεγάλης προθυμίας, ζήλου και αυταπαρνήσεως τας ανατιθεμένας αυτώ υπηρεσίας. Σοβαρός, αξιοπρεπής και επιβλητικός προς τους υφισταμένους του, προς ους συμπεριφέρεται μετά στοργής. Κρίνεται Άριστος.».
Μ’ αυτές τις λέξεις σκιαγραφεί την προσωπικότητα «του Μονίμου Ενωμοτάρχου Πατσίκα Ζήση του Χρήστου», ο Διοικητής της Στρατονομίας στο Κάιρο του 1942.
Ο ζήσης είχε ξεκινήσει οδοιπορώντας από το χωριό του, τα Νάματα ΒοΪου, με μόνα εφόδια το ήθος και την δίψα του για μάθηση και δημιουργία. Υπηρετούσε στη Χωροφυλακή, όταν η Κατοχή σκέπασε την Ελλάδα. Και ο οδοιπόρος έγινε κολυμβητής, -κι ας μην ήξερε κολύμπι. Διέπλευσε το Αιγαίο και με περιπετειώδη τρόπο έφτασε στη Μέση Ανατολή, για να ενταχθεί στον Ελληνικό Στρατό.
Εκεί, στο Κάιρο, ο οξυδερκής Στρατονόμος, εξαίρει το ήθος και τον χαρακτήρα του νεαρού Ενωμοτάρχη.
Εκεί γνώρισε την Καίτη εκλεκτή γόνο της πολυπληθούς στην Αίγυπτο παροικίας των Καστελλοριζιών.
Εκεί θεμελίωσαν την οικογένειά τους, που την μεταφύτευσαν στη Νέα Πεντέλη, ακολουθώντας τα υπηρεσιακά καθήκοντα του πατέρα, ο οποίος είχε ενταχθεί στην Αεροπορία.
Ανήσυχο πνεύμα ο Ζήσης βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση και πρωτοστατεί σε κοινωνικές δράσεις.
Με την συμπαράσταση της συζύγου και των 4 γιών του, ιδρύει και λειτουργεί το «Σινέ Κάτια» και μπαίνει δυναμικά στο χώρο της κινηματογραφικής παραγωγής.
Όταν ο συνδυασμός άτυχων στιγμών πολλαπλασιάζει τα προβλήματα παίρνει τη μεγάλη απόφαση. Επιστρέφει στα πάτρια χώματα, όχι όμως στην ορεινή Δυτική Μακεδονία, αλλά στην πεδινή Ημαθία όπου αυτά τα χώματα τα μεταφέρει και τα αποθέτει εδώ και αιώνες ο ρους του Αλιάκμονα.
Εδώ αναδεικνύεται «πατριάρχης» του τοπικού τύπου, καθώς μετά την εβδομαδιαία «Αλεξάνδρεια» και τον εβδομαδιαίο «Λαό» (που διέκοψε την κυκλοφορία του στη διάρκεια της δικτατορίας), αποτολμά την μετατροπή του «Λαού» σε καθημερινή τοπική εφημερίδα. Η εξέλιξη και η ήδη σαραντάχρονη τροχιά του καθημερινού «Λαού» τον δικαιώνει πανηγυρικά.
Έχοντας διαγράψει και ο ίδιος μια εκπληκτική και ανεπανάληπτη τροχιά, εκμυστηρεύεται στον γιο του Τάσο την επιθυμία του να γράψει την αυτοβιογραφία του κι αρχίζει να συγκεντρώνει υλικό.
Αυτή την επιθυμία εκπληρώνει ευλαβικά ο Τάσος. Αυτή την εκπληκτική τροχιά, που «μοιάζει με παραμύθι», αποτυπώνει με απαράμιλλη κινηματογραφική γραφή ο Τάσος, μεγαλωμένος μαζί με τ’ αδέρφια του μέσα στο «Σινέ Κάτια» αλλά και μέσα στο καμίνι της έκδοσης μιας εφημερίδας.
Το βιβλίο του «Μοιάζει με παραμύθι» αποτελεί, όπως ο ίδιος σημειώνει στο εξώφυλλο, το σενάριο ενός έργου με πρωταγωνιστή στον Ζήση Χ. Πατσίκα και συμπρωταγωνίστρια την Αικατερίνη Ζ. Πατσίκα.
Το βιβλίο αφιερώνεται στα εγγόνια των πρωταγωνιστών, και πέραν της θελκτικής γραφής, που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, παραθέτει πλούσιο φωτογραφικό και άλλο υλικό από τη ζωή, τη δράση και τις περιπέτειες των πρωταγωνιστών του.
Αξίζουν συγχαρητήρια στον Τάσο Ζ. Πατσίκα, έγκριτο δικηγόρο της πόλης μας και δημοσιογράφο απ’ τα μαθητικά του χρόνια , για το βιβλίο, με το οποίο τιμά τους γονείς του και την ιστορία τους, και με το οποίο παρέχει σε όλους μας τη δυνατότητα να τους γνωρίσουμε καλύτερα και να επιβεβαιώσουμε πως τη δύναμη και τις αρετές τους τις συναντάμε και τις χαιρόμαστε και στους εκλεκτούς βλαστούς τους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους, που ακολουθούν το παράδειγμά τους και συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν σε καλά έργα.
Νίκος Δ. Λυσίτσας
Ιατρός Καρδιολόγος
