Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – Ψυχοθεραπεύτριας
Ο άνθρωπος εκείνος είχε ταξιδέψει πολύ. Στη ζωή του είχε γυρίσει σε εκατοντάδες χώρες, αληθινές και φανταστικές… Το ταξίδι που θυμόταν περισσότερο ήταν η σύντομη επίσκεψη του στη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Έφτασε τυχαία στα σύνορα της. Στο δρόμο από την Αμπελοχώρα προς την Παραιδα, υπήρχε μια μικρή παράκαμψη προς τη Χώρα των Μεγάλων Κουταλιών. Επειδή του άρεσαν οι εξερευνήσεις, πήρε εκείνο το δρόμο. Ο δρόμος ήταν όλο στροφές και κατέληγε σ’ ένα τεράστιο απομονωμένο σπίτι. Στην πόρτα μια πινακίδα έγραφε:
ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΥΤΑΛΙΩΝ
ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΔΥΟ ΑΙΘΟΥΣΕΣ,
ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ. ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ,
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΩΣ ΤΗ ΔΙΑΚΛΑΔΩΣΗ ΤΟΥ.
ΣΤΡΙΨΕ ΔΕΞΙΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΚΑΜΑΡΑ
Ή ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ.
Ο άνθρωπος προχώρησε στο διάδρομο και στην τύχη, έστριψε πρώτα δεξιά. Ο νέος διάδρομος είχε μήκος καμία πενηνταριά μέτρα και κατέληγε σε μια τεράστια πόρτα. Μόλις έκανε τα πρώτα βήματα, άρχισε να ακούει τα αχ-βαχ και τα βογκητά που έρχονταν από το μαύρο δωμάτιο.
Για μια στιγμή, οι κραυγές πόνου και στενοχώριας τον έκαναν να διστάσει, όμως, αποφάσισε να συνεχίσει. Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και μπήκε.
Γύρω από ένα πελώριο τραπέζι κάθονταν εκατοντάδες άτομα. Στο κέντρο του τραπεζιού έβλεπες τους πιο λαχταριστούς μεζέδες και, μολονότι όλοι βαστούσαν από ένα κουτάλι που έφτανε ως το κεντρικό πιάτο, πέθαιναν της πείνας! Ο λόγος ήταν ότι τα κουτάλια τους είχαν διπλάσιο μέγεθος από τα χέρια τους και ήταν κολλημένα στις παλάμες τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όλοι μπορούσαν να φτάσουν το φαγητό αλλά κανένας δε μπορούσε να το φέρει στο στόμα του.
Η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική και οι κραυγές τόσο σπαραξικάρδιες, που ο ταξιδιώτης έκανε μεταβολή και βγήκε τρέχοντας από τη σάλα.
Γύρισε στον κεντρικό διάδρομο και τράβηξε προς τα αριστερά, προς τη λευκή αίθουσα.
Ένας διάδρομος ίδιος με τον προηγούμενο κατέληγε σε μια παρόμοια πόρτα. Η μοναδική διαφορά ήταν ότι στο δρόμο δεν ακούγονταν ούτε βογκητά, ούτε παράπονα. Όταν έφτασε στην πόρτα, ο εξερευνητής έπιασε το πόμολο και την άνοιξε.
Εκατοντάδες άτομα κάθονταν πάλι γύρω από ένα τραπέζι, παρόμοιο μ’ εκείνο της μαύρης κάμαρας. Πάλι στο κέντρο υπήρχαν εκλεκτές λιχουδιές και όλοι στο χέρι τους είχαν στερεωμένο ένα μακρύ κουτάλι. Εκεί όμως κανένας δεν παραπονιόταν ούτε έκλαιγε. Κανένας δεν πέθαινε στη πείνα, γιατί ο ένας τάιζε τον άλλον!
Ο άνθρωπος χαμογέλασε, έκανε μεταβολή και βγήκε από το άσπρο δωμάτιο.»
Jorge Bucay
«Να σου πω μια ιστορία»
Κάθε κοινωνικό σύστημα επιβιώνει και εξελίσσεται μέσα από τη δυναμική των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των μερών του. Μέσα από αυτή τη διαδικασία συνεργασίας και αλληλοϋποστήριξης δημιουργείται μια καινούργια ενότητα που προσδιορίζεται από κοινά οράματα και αξίες και δηλώνει μια σαφήνεια τις συντεταγμένες της. Η σπουδαιότητα του ομαδικού πνεύματος υπογραμμίζεται ξεκάθαρα στην παραπάνω ιστορία η οποία αποδεικνύει ότι σε μερικές περιπτώσεις η συνεργασία είναι μονόδρομος.
Το μήνυμα που μεταδίδει είναι πολύ σημαντικό, ειδικά σήμερα, που η κρίση ενεργοποιεί έντονα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και μας κάνει να ενεργούμε με καχυποψία και να απομονωνόμαστε από τους γύρω. Ο ανταγωνισμός και η επικέντρωση στο ατομικό καλό μας κάνει να ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη ιστορία έχει αποδείξει πως η ικανότητα των ατόμων να συνεργάζονται και να κινούνται συγχρονισμένα είναι το βασικό συστατικό της επιτυχίας.
Κάθε ομάδα, ξεκινώντας από την πυρηνική δομή του οικογενειακού συστήματος, για να λειτουργήσει και να συνεχίσει να εξελίσσεται χρειάζεται να πατάει σε τέσσερα βασικά στηρίγματα:
Δέσμευση: ειλικρινής θέληση του καθενός να προσφέρει αμερόληπτα και να συμβάλλει στην ομαδική προσπάθεια, όχι για να λάβει τα εύσημα, αλλά με γνήσιο ενδιαφέρον για το συλλογικό καλό.
Εκτίμηση: αναγνώριση της ατομικής αξίας του καθενός και σεβασμός στις μοναδικές ικανότητες και δεξιότητές του που συνεισφέρουν στην επιτυχία της ομάδας.
Κανόνες: το πλαίσιο ασφάλειας που διαφυλάττει την ακεραιότητα της ομάδας και υπογραμμίζει με σαφήνεια τους κοινούς στόχους και τις πνευματικές αξίες που διέπουν τη λειτουργία της.
Επικοινωνία: αυθεντική «συνάντηση» των μελών. Διαρκής και έντιμη ανταλλαγή απόψεων που ξεκινά με ειλικρινές ενδιαφέρον για τον άλλο, όχι επιτηδευμένα αλλά αυθόρμητα και αληθινά.
Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών «Άγιος Παρθένιος» αποτελεί ένα τέτοιο πλαίσιο ομαδικότητας και ανιδιοτελούς προσφοράς προς τα Μέλη και τους Φίλους του. Μέσα σε αυτό το κλίμα συνεργασίας και ζεστασιάς ξεκινά μια σειρά εκδηλώσεων καθ’ όλη τη διάρκεια του Οκτώβρη που είναι ο μήνας πρόληψης και ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού. Ας στηρίξουμε όλοι αυτή την προσπάθεια και ας αποδείξουμε στην πράξη εκείνο που έγραψε ο Ryunosuke Satoro:
«ο καθένας μας ξεχωριστά είναι μια σταγόνα, αλλά όλοι μαζί είμαστε ωκεανός».
