Και ξαφνικά αρχίσαμε να πανηγυρίζουμε ως έθνος στο άκουσμα της αποχώρησης του Βόλφγκαγκ Σόιμπλε από το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας. Ωσάν και το πρόβλημα της Ελλάδας να ήταν στα χρόνια της κρίσης -και πριν από αυτήν- ο αυστηρός επιτηρητής Σόιμπλε και όχι οι κακές πολιτικές όλων των κυβερνήσεων, σε συνδυασμό με την άκρως προβληματική λειτουργία της κρατικής μηχανής.
Καλό είναι να μεταφράζουμε στη βάση των ελληνικών συμφερόντων κάθε εκλογή ηγέτη στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ (Μέρκελ, Μακρόν, Τραμπ κ.λπ.), αλλά θα ήταν απείρως προτιμότερο να ασκούμε εμείς πρωτίστως εκείνες τις πολιτικές και τις μεταρρυθμίσεις που θα ανορθώσουν την οικονομία και το ανάστημά μας, από το να περιμένουμε τους άλλους να τείνουν χείρα βοηθείας.
Είναι φανερό πως ξεχνάμε ότι στις αναπτυγμένες και σοβαρές χώρες η πολιτική που ασκείται δεν είναι υπόθεση ενός υπουργού, αλλάς συνολικά μιας κυβερνητικής γραμμής. Συνεπώς, ας μην περιμένουμε χαλάρωση της γερμανικής εποπτείας με την αποχώρηση Σόιμπλε, αλλά τον αντικαταστάτη που θα κληρονομήσει το μαστίγιο.
