Σε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας» ο Γερμανός φιλόσοφος, ποιητής, συνθέτης και φιλόλογος Φρειδερίκος Νίτσε (1844 – 1900) κάνει ιδιαίτερη μνεία και αναφορά στο Ελληνικό Έθνος, αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητα της σκέψης του, που φυσικά προπορεύεται κατά πολύ της εποχής του και χρήζει αναμφίβολα μελέτης και σεβασμού από τους συμπατριώτες του της σύγχρονης εποχής. Αναγράφει λοιπόν τα εξής εκπληκτικά και εξόχως κολακευτικά για το Έθνος μας :
«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε και να δημιουργούνταν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το Ελληνικό Μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικό, ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το Κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε από αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. Έτσι οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, που και που, εμφανίζεται κάποιος, που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα.
Ο κόσμος μπορεί να είναι σκοτεινός όσο θέλει, όμως αρκεί να παρεμβάλουμε ένα κομμάτι Ελληνικής ζωής, για να φωτισθεί αμέσως άπλετα».
Ότι και να πει κανείς μετά τα παραπάνω θαυμαστά θα είναι πραγματικά πολύ λίγο και ανάξιο λόγου. Ένας ύμνος πραγματικός για το μεγαλείο του Ελληνικού Έθνους και της Ελληνικής ψυχής, με ψυχρές αλήθειες που αποκαλύπτουν το ανυπέρβλητο του ελληνικού πολιτισμού και την ανεξίτηλη σφραγίδα που αυτός έχει αφήσει διαμέσου των αιώνων παγκοσμίως.
Και μόνο για όλα όσα αναγράφονται παραπάνω, οι σύγχρονοι δανειστές μας δεν θα έπρεπε να συμπεριφέρονται ως δυνάστες που χωρίς οποιαδήποτε ηθική αναστολή προτάσσουν την θετική απεικόνιση των οικονομικών δεικτών, θέτοντας ως απόλυτη προτεραιότητά τους το κέρδος, θυσιάζοντας στο βωμό του κάθε έννοια αλληλεγγύης και προσφοράς.
Τουναντίον, ο απόλυτα στυγνός τρόπος που πολλές φορές ενεργούν απέναντι στην Πατρίδα μας, εύκολα μπορεί να ερμηνευθεί από το μίσος και την οργή που, όπως αναφέρει ο Νίτσε, νιώθουν εναντίον των Ελλήνων για όλα τα επιτεύγματα που κατάφερε αυτό το ατίθασο Έθνος να επιτελέσει στην πορεία της μακραίωνης και ένδοξης ιστορίας του.
Συνακόλουθα, τα αναγραφόμενα δημιουργούν μία ξεκάθαρη ευθύνη και για όλους εμάς τους σύγχρονους Έλληνες, από τη μια πλευρά να καυχηθούμε για το δοξασμένο Γένος μας και το πρότυπο μοντέλο του Ελληνικού Πολιτισμού που αποτελεί πυξίδα κα οδηγό και από την άλλη πλευρά να μιμηθούμε τους προγόνους μας και να επιτύχουμε να συνεχίσει να αποτελεί το Ελληνικό Έθνος, ακόμη και σήμερα, φάρο και οδηγό της Οικουμένης.
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Υπ. Διδακτωρ Νομικής Σχολής Α.Π.Θ
