“ Η ζωή είναι μια μουσική
που εξαφανίζεται
μόλις την έχεις ακούσει”
ANTONIO TABUCCHI
Καλοκαίρι. Συνάντηση στον ξενώνα. Το βλέμμα της μελαγχολικό πρόδιδε μοναξιά. Μας μίλησε. Το χαμόγελό μας την ενθάρρυνε. Το ένιωσε. Δεν ήταν χαμόγελο τουριστών.
“Εγώ έφτιαξα την μαρμελάδα δαμάσκηνο” είπε. Μίλησε για όσα την πονούσαν. Απώλειες. Από το παράθυρο φαινόταν η αυλή με τις ορτανσίες.Ψηλές καστανιές διακρίνονταν πιο πέρα. Στο βάθος μακριά η θάλασσα. Υπόσχεση περίπατου στο δάσους.
Ξεκινάμε πρωί. Συναντιόμαστε στην είσοδο. Χαμόγελα. Η χαρά της εκδρομής μετατόπισε τον πόνο λίγο πιο πίσω στο βλέμμα της. Η κυρία Ματίνα πηγαίνει μπροστά. Εμείς βαδίζουμε πίσω της σε κοντινή απόσταση. Ανεβαίνουμε τον ανηφορικό δρόμο προς το βουνό.
Φθάνουμε σε ένα ξέφωτο στο δάσος. Ενα ρυάκι κυλά ήσυχα δίπλα μας. Περπατάμε παράλληλα. Γεμάτο περιβόλια με δαμασκηνιές. Κόβουμε αρκετά. “Εδώ τα λέμε ρεγκλότες” μας εξηγεί. Σταματάμε σε ένα εκκλησάκι. Λίγα πεύκα ρίχνουν τη σκιά τους. Δύο ξύλινα παγκάκια. Καθόμαστε. Τρώμε δαμάσκηνα. Ολο γλύκα. Η έκφραση στο πρόσωπό της μαρτυρά προσπάθεια να θυμηθεί. Μας μιλάει. Συγκίνηση. Εδώ ερχόταν όταν ήταν μικρό κορίτσι. Στο πανηγύρι. Γινόταν γλέντι. Ολα τότε ήταν τόσο όμορφα.
Επιστρέφουμε. Μέσα στο δάσος. Ενα σπίτι. Ερημο. Μόλις διακρίνεται μέσα από τα δένδρα. Η αυλόπορτα υποχωρεί. Μπαίνουμε. Εικόνα εγκατάλειψης. Ενας σωρός ξύλων βελανιδιάς φανερώνει πέρασμα ανθρώπων. Μας αφηγείται. Ενα ζευγάρι ξένων. Εζησε κάποια χρόνια εδώ. Τότε συνέβη. Μία νύχτα χωρίς αστέρια στον ουρανό. Εισβολή ληστών. Εφυγαν. Δεν επέστρεψαν ποτέ. Κοιτάζω την αυλή. Μία θλίψη σκεπάζει τα πάντα. Καθόμαστε για λίγο στο πέτρινο πεζούλι. Σιωπηλοί. Το βάρος του χρόνου μας αγγίζει. Μας διαπερνά.
Τους φαντάζομαι να κάθονται στην αυλή. Πίνοντας τον καφέ τους. Γαλήνιοι. Μέσα στη σιωπή του δάσους. Ενα βιβλίο με τον σελιδοδείκτη κάπου στη μέση αφημένο πάνω στο τραπέζι. Ενα μπωλ με λευκά σταφύλια και σύκα. Από το ανοιχτό παράθυρο ενός δωματίου ακούγεται σιγανά το μπαντονεόν του Astor Piazzolla σκορπώντας νοσταλγικές νότες για τα πράγματα που διαρκούν λίγο και έπειτα χάνονται. Χαμόγελα διαγράφονται. Περιμένουν την άφιξη των παιδιών από την Αγγλία. Τα βλέμματά τους συναντιούνται φευγαλέα. Οσο διαρκεί μία ευτυχισμένη στιγμή.
ΥΓ. Το βιβλίο με τον σελιδοδείκτη στη μέση θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα από τα προτεινόμενα που ακολουθούν(με τη συνοδεία της μουσικής του Astor Piazzolla )
JOSEPH ROTH ———”Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ”
ΕΡΝΕΣΤΟ ΣΑΜΠΑΤΟ ———-”Περί ηρώων και τάφων”
ΤΖΟΥΝΙΤΣΙΡΟ ΤΑΝΙΖΑΚΙ – “Η ιστορία της Σούνκιν
και άλλες ιστορίες”
KOBO ABE ——–”Η γυναίκα της άμμου”
INGEBORG BACHMANN ——-”Η περίπτωση Φράντσα”
