Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
«Ένας πανάρχαιος μύθος των ινδιάνων Σιου, λέει πως ήρθαν κάποτε στη σκηνή του γέρου
μάγου της φυλής, πιασμένοι χέρι χέρι, ο Άγριος Ταύρος, ο πιο γενναίος και τιμημένος νέος πολεμιστής, και το Ψηλό Σύννεφο, η κόρη του αρχηγού, μια από τις ωραιότερες γυναίκες της φυλής.
«Αγαπιόμαστε» αρχίζει ο νέος.
«Και θα παντρευτούμε» λέει εκείνη.
«Και αγαπιόμαστε τόσο που φοβόμαστε…»
«Θα θέλαμε κάποιο μαγικό, ένα χαϊμαλί, ένα φυλαχτό…»
«Κάτι που θα μας εγγυάται ότι θα είμαστε για πάντα μαζί.»
«Που θα μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου, ώσπου να συναντήσουμε τον Μανιτού, την ημέρα του θανάτου».
«Σε παρακαλούμε» ικετεύουν, «πες μας τί μπορούμε να κάνουμε…»
Ο μάγος τους κοιτάζει και συγκινείται που τους βλέπει τόσο νέους, τόσο ερωτευμένους, να λαχταρούν τόσο μια του λέξη.
«Υπάρχει κάτι …» λέει τελικά ο σοφός μάγος μετά από αρκετή ώρα. «Αλλά δεν ξέρω… είναι ένα έργο πολύ δύσκολο και απαιτεί θυσίες.»
«Δεν μας πειράζει» λένε και οι δύο.
«Ό, τι και να’ ναι» επιβεβαιώνει ο Άγριος Ταύρος.
«Ωραία» λέει ο μάγος.
«Ψηλό Σύννεφο, βλέπεις το βουνό που είναι βόρεια από το χωριό μας ; Πρέπει να το ανέβεις μόνη σου, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από ένα δίχτυ και τα χέρια σου, και να κυνηγήσεις το πιο όμορφο και δυνατό γεράκι του βουνού. Αν το πιάσεις, πρέπει να το φέρεις εδώ ζωντανό την τρίτη μέρα μετά την πανσέληνο. Κατάλαβες;»
Η νεαρή κοπέλα συγκατανεύει σιωπηλά.
«Κι εσύ Άγριε Ταύρε» συνεχίζει ο μάγος, «πρέπει να ανέβεις το βουνό του κεραυνού, κι όταν φτάσεις στην κορυφή, τον πιο άγριο απ’ όλους τους αετούς, και με τα χέρια σου μόνο κι ένα δίχτυ να τον πιάσεις χωρίς να τον τραυματίσεις και να τον φέρεις μπροστά μου, ζωντανό, την ίδια μέρα που θα έρθει και το Ψηλό Σύννεφο…. Πηγαίνετε τώρα.»
Οι δυο νέοι κοιτάζονται με τρυφερότητα, κι ύστερα από ένα φευγαλέο χαμόγελο φεύγουν για να εκπληρώσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε. Εκείνη πάει προς το βορρά, εκείνος προς το νότο…
Την καθορισμένη ημέρα, μπροστά στη σκηνή του μάγου, περιμένουν οι δυο νέοι, ο καθένας με μια πάνινη τσάντα, που περιέχει το πουλί που του ζητήθηκε. Ο μάγος τους λέει να βγάλουν τα πουλιά από τις τσάντες με μεγάλη προσοχή. Οι νέοι κάνουν αυτό που τους λέει, και παρουσιάζουν στο γέρο για να τα εγκρίνει τα πουλιά που έπιασαν Είναι πανέμορφα, χωρίς αμφιβολία, τα καλύτερα του είδους τους.
«Πετούσαν ψηλά;» ρωτάει ο μάγος.
«Ναι, βέβαια. Κι εμείς, όπως μας ζητήσατε…. Και τώρα;» ρωτάει ο νέος. «Θα τα σκοτώσουμε και θα πιούμε την τιμή από το αίμα τους;»
«Όχι» λέει ο γέρος.
«Να τα μαγειρέψουμε και να φάμε τη γενναιότητα από το κρέας τους;» προτείνει η νεαρή.
«Όχι» ξαναλέει ο γέρος. «Κάντε ότι σας λέω. Πάρτε τα πουλιά και δέστε τα μεταξύ τους από τα πόδια μ’ αυτές τις δερμάτινες λωρίδες… Αφού τα δέσετε, αφήστε τα να φύγουν, να πετάξουν ελεύθερα.»
Ο πολεμιστής και η νεαρή κοπέλα κάνουν ό, τι ακριβώς τους έχει πει ο μάγος, και στο τέλος ελευθερώνουν τα πουλιά.
Ο αετός και το γεράκι προσπαθούν να πετάξουν, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να στριφογυρίζουν και να ξαναπέφτουν κάτω. Σε λίγα λεπτά, εκνευρισμένα που δεν καταφέρνουν να πετάξουν, τα πουλιά επιτίθενται με τσιμπήματα το ένα εναντίον του άλλου, μέχρι που πληγώνονται.
«Αυτό είναι το μαγικό. Μην ξεχάσετε ποτέ αυτό που είδατε σήμερα. Τώρα, είστε κι εσείς ένας αετός κι ένα γεράκι. Αν δεθείτε ο ένας με τον άλλον, ακόμα κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή σας, αλλά επιπλέον, αργά ή γρήγορα, θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον άλλον. Αν θέλετε η αγάπη σας να κρατήσει για πάντα, να πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοι.»
Ινδιάνικος μύθος
Η ιστορία αποκαλύπτει με σαφήνεια τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να συνδεόμαστε στις διαπροσωπικές σχέσεις. Η αγάπη δεν θα πρέπει να είναι συνώνυμη με τη στασιμότητα αλλά αντίθετα να αποτελέσει την ασφαλή βάση από την οποία ο καθένας, ξεχωριστά, εξελίσσει το δυναμικό του.
Ο έρωτας είναι μια συνθήκη που δρα παραπλανητικά και σε πολλές περιπτώσεις βιώνεται ως αποπροσανατολισμός από τις υποκειμενικές επιδιώξεις και θέσεις. Πολλοί είναι εκείνοι που, ενώ όταν είναι χωρίς σύντροφο φαινομενικά ισορροπούν, μπαίνοντας σε μια σχέση χάνουν την ικανότητά τους να μπορούν να λειτουργούν ως ολοκληρωμένη μονάδα. Το «εμείς» καταλύει την προσωπική τους ταυτότητα και το «μαζί» καταλήγει να είναι μια άμορφη μάζα που καταργεί τις ατομικές ιδιαιτερότητες. Κάποια ζευγάρια θεωρούν πως «δεσμεύομαι » σημαίνει «εγκαταλείπω» τα όνειρα και τους στόχους μου και προσαρμόζομαι αποκλειστικά στις ανάγκες του άλλου. Αυτή η τακτική θεωρείται, λανθασμένα, ως απόδειξη αγάπης.
Ωστόσο, η σχέση είναι επιτυχημένη, όταν είναι ωφέλιμη και για τα δυο μέρη της. Όταν επιτρέπει στον καθένα ξεχωριστά να εκφράζει ελεύθερα τις ανάγκες του και να εξελίσσεται στους τομείς που επιθυμεί, ανεξάρτητα από το σύντροφό του. Όταν υπάρχει σεβασμός στην ατομικότητα του άλλου και γνήσιο ενδιαφέρον για τους προσωπικούς του στόχους. Όταν η αγάπης εκφράζεται ως διάθεση να βοηθήσεις τον άλλο να ανακαλύψει άγνωστες πτυχές του εαυτού του και να καλλιεργήσει την ικανότητά του να ισορροπεί και μόνος του. Όταν το «εγώ» δε θυσιάζεται στο βωμό του «εμείς» και ο καθένας καταφέρνει να λειτουργεί ως ολοκληρωμένη προσωπικότητα του συμπορεύεται με το σύντροφό του. Όχι από ανάγκη εξάρτησης, ούτε από φόβο μοναξιάς. Απλώς ως συνειδητή επιλογή να μοιράζεσαι και να δημιουργείς χρησιμοποιώντας τη θεραπευτική δύναμη της αγάπης.
