Είναι πράγματι τρομακτικά τα νούμερα που ακούγονται για τη σχέση της σπατάλης στον τομέα της Υγείας ως αποτύπωμα στο δημόσιο χρέος. Το 1/4 που ακούγεται μπορεί να φαντάζει υπερβολικό, ωστόσο όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Κι αν δεν είναι τόσα… είναι σίγουρα καμπόσα, όπως θα έλεγε ο λαός.
Το πάρτι στον χώρο της Υγείας ήταν πράγματι τεράστιο, με τις ευθύνες όλων. Και εκείνο που δεν γνωρίζουμε είναι αν και πόσο έχει περιορισθεί σήμερα, μετά από επτά χρόνια οικονομικής ύφεσης, με την πελατεία των νοσοκομείων να αυξάνεται επικινδύνως.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε την παθογενή κουλτούρα Υγείας του λαού μας, που για το παραμικρό απευθύνεται στο νοσοκομείο, με υπερπολλαπλάσιο το κόστος εξέτασης, για να μην μιλήσουμε για το κόστος θεραπείας (και το προσωπικό).
Φυσικά είναι προς τη σωστή κατεύθυνση ο σχεδιασμός ενίσχυσης της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας από την πλευρά του υπουργείου και της κυβέρνησης (σελ. 3), που και τα κόστη θα περιορίσει και τον φόρτο εργασίας στα νοσοκομεία.
Το πρώτο μεγάλο ερώτημα είναι το κατά πόσο οι νέες τοπικές μονάδες υγείας (ΤΟ.Μ.Υ.) θα στελεχωθούν με τον απαραίτητο και ικανό αριθμό επιστημονικού και διοικητικού προσωπικού, ώστε να αποτελούν σύντομα μια νέα πλήρη δομή που θα λύνει περισσότερα προβλήματα από όσα θα προκαλεί. Και το δεύτερο: κατά πόσον θα επιτύχει ο κυβερνητικός (προοδευτικός) σχεδιασμός ηθικοποίησης του συστήματος δημόσιας υγείας. Διότι όπως και στη διαπλοκή, ομοίως δύο χρειάζονται και στην ηθική. Ο γιατρός και ο ασθενής.
