«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν πριν από περίπου 80 χρόνια δημοσιογράφος, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων εκείνης της εποχής.
Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί. Ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη «νιάτα», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία». Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα».
Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».
Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή: η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη αγαπούμε τη λέξη «Ζωή» (παρότι δολοφονήθηκε άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944). Η γιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη».
Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933: ο στρατιωτικός και πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο», διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».
Αισιοδοξία, ελευθερία, χάρμα, νιάτα, ουσία, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι μερικές λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, παίζοντας με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα.
Να τολμήσουμε να αντιπαραβάλουμε ποιες λέξεις θα απαντούσαμε σήμερα, στη νέα προσπάθεια εξόδου από την οικονομική και κοινωνική μας κρίση; Μάλλον θα μας απογοήτευε το τελικό αποτέλεσμα. Με τους πολιτικούς μας πρωτίστως τεχνοκράτες, και τους διανοητές απλώς απόντες. Την ίδια ώρα που ο λαός βασανίζεται μεταξύ Ντάνου και Σπαλιάρα.
