Γράφει ο Χρήστος Α. Αποστολίδης*
Σύμφωνα με τις τελευταίες μελέτες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας οι μισθοί στο Δημόσιο κυμαίνονται κατά μέσο όρο σε ποσοστό 15 % πάνω από τους αντίστοιχους στον ιδιωτικό τομέα. Ταυτόχρονα τα στοιχεία για την ανεργία αποκαλύπτουν ότι το τελευταίο εξάμηνο έχουν απολεσθεί τουλάχιστον άλλες 100.000 θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, ενώ στον δημόσιο προστέθηκαν 17.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Την ίδια στιγμή οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι το κράτος και γενικότερα ο ευρύτερος δημόσιος τομέας συντηρείται και λειτουργεί με σχεδόν αποκλειστικό χορηγό τον ιδιωτικό τομέα.
Σταθμίζοντας ψυχρά τα παραπάνω καταλήγουμε στο αυταπόδεικτο συμπέρασμα ότι δεν έχουμε καμία τύχη. Όσο και αν μας πληγώνει είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι όσα μνημόνια και αν υπογραφούν, όσες αξιολογήσουν και αν κλείσουν, όσοι φόροι και αν εφευρεθούν, όσο και αν αυξηθεί ο ΦΠΑ ακόμη και στα είδη πρώτης ανάγκης, η κατάσταση στο ορατό μέλλον δεν πρόκειται επ’ ουδενί λόγο να βελτιωθεί, τουναντίον συνεχώς θα επιδεινώνεται. Είμαστε τα τελευταία χρόνια σε ένα κατασκότεινο τούνελ και παρότι με διάφορες αφορμές καλλιεργούνται ελπίδες που δημιουργούν προσδοκίες, η σκληρή πραγματικότητα όμως συνεχώς αποδεικνύει ότι είναι φρούδες και αποτελούν εξόχως θεωρητικές προσεγγίσεις χωρίς πρακτική αποτελεσματικότητα. Δυστυχώς, η χώρα θα σέρνεται και θα βυθίζεται στο βάλτο της αβεβαιότητας και οι άνθρωποι (κατά κύριο λόγο του ιδιωτικού τομέα) θα δυστυχούν και θα εξαθλιώνονται.
Οφείλουν λοιπόν όσοι κρατούν στα χέρια τους τις τύχες αυτού του τόπου (όποιοι και αν είναι αυτοί ανεξαρτήτου ιδεολογίας και κομματικής τοποθέτησης) να κοιτάξουν με άλλο μάτι τον ιδιωτικό τομέα. Να σταθούν δίπλα του υποστηριστικά και επιβοηθητικά, να ακούσουν τις προτάσεις και αιτιάσεις του ή καλύτερα να τον αφήσουν ελεύθερο χωρίς παρεμβάσεις και διαρκείς αλλαγές των κανόνων και γενικότερα του νομοθετικού πλαισίου να αυτοσχεδιάσει και να δημιουργήσει. Να του επιτρέψουν να ανασάνει και να απελευθερώσει τις υγιείς και δημιουργικές δυνάμεις που ασφαλώς υπάρχουν αλλά βρίσκονται σε καταστολή λόγω της κρατικής εχθρότητας, της φορολογικής λαίλαπας και των αναρίθμητων εμποδίων που τίθενται ανά πάσα στιγμή σε όποιον τολμηρό έχει το θράσος να σχεδιάζει κάποιας μορφής επένδυση. Να κατανοήσουν ότι υπάρχουν πολλοί δημιουργικοί Έλληνες που δεν νοιάζονται απλά και μόνο πώς θα κερδίσουν με τις επενδύσεις τους αλλά και γιατί αγαπούν την πατρίδα τους και επιθυμούν να αφήσουν κληρονομιά το επιχειρηματικό τους αποτύπωμα.
Αν λοιπόν οι πολιτικοί μας δεν σταματήσουν επιτέλους να αντιμετωπίζουν την ιδιωτική πρωτοβουλία ως αντίπαλο και δεν αντιληφθούν ότι για να συνεχίσει το κράτος να εισπράττει αυτά που του αναλογούν, απαραίτητη προϋπόθεση πρώτα και κύρια είναι οι επιχειρήσεις και οι πάσης φύσεως επενδυτές να παράγουν πλούτο, τότε λυπάμαι αλλά είμαστε εκ των προτέρων καταδικασμένοι και καμία απολύτως προσπάθεια απεγκλωβισμού από την κρίση δεν πρόκειται να παράγει καρπούς.
Καλώς ή κακώς η ανάπτυξη που όλοι ονειρεύονται δεν πρόκειται να έρθει ούτε με ευχολόγια ούτε με κατασταλτικά μέτρα. Θα έρθει μόνο με χρήματα που οι πλούσιοι έχοντες θα αποφασίσουν να επενδύσουν με προφανή σκοπό να κερδίσουν πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι. Διαφορετικά θα μετράμε έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό νέων ανέργων και θα εκφράζουμε την λύπη μας για τους νέους ανθρώπους που επιλέγουν τον δρόμο της ξενιτιάς με το όνειρο μιας ήρεμης, αυτονόητης καθημερινότητας.
Δικηγόρος
Παρ’ Αρείω Πάγω
Υπ. Διδάκτωρ
Νομικής Σχολής Α.Π.Θ
