Γράφει ο Χρήστος Α. Αποστολίδης*
Επί επτά χρόνια ο ελληνικός λαός υφίσταται μια διαρκή και αδιάκοπη, επίπονη διαδικασία σταύρωσης. Υποφέρει, ταλαιπωρείται, σηκώνει αγόγγυστα το σταυρό του μαρτυρίου του. Υποβάλλεται σε επαναλαμβανόμενες θυσίες, που όμως η πράξη αποδεικνύει ότι δεν έχουν κανένα αντίκρισμα, αφού αντί σταδιακά αυτές να περιορίζονται, δυστυχώς εντείνονται και συνεχώς αυξάνονται. Η κατάσταση απλά χειροτερεύει, η συνταγή αντιμετώπισης των δημοσιονομικών προβλημάτων καθίσταται εν τοις πράγματι εξόχως αναποτελεσματική και κανένα ορατό σημείο εξόδου από το βάλτο της κρίσης δεν αχνοφαίνεται στον ορίζοντα.
Η διάχυτη απογοήτευση κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου και όλοι δείχνουν συμβιβασμένοι, χωρίς ελπίδα και όραμα. Ο πόνος της σταύρωσης επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο μια και από πουθενά δεν προκύπτει, έστω και ως θεωρητική πιθανότητα, η προοπτική της ανάστασης, η λυτρωτική επενέργεια της οποίας θα μπορούσε να δράσει καταλυτικά στην αλλαγή του αδιέξοδου κλίματος.
Το δράμα που υφίσταται η ελληνική κοινωνία έχει πλέον φτάσει στην κορύφωσή του. Τα μνημόνια όχι μόνο δεν ολοκληρώνονται, αλλά διαδέχονται εξακολουθητικά το ένα το άλλο, σε μια αναπόφευκτη και μοιραία παράμετρο της ιστορίας, με αδρανείς παρατηρητές όλους εμάς τους «βαλσαμωμένους», βολεμένους του καναπέ και της τηλεόρασης, για τους οποίους είναι βέβαιο ότι οι ένδοξοι και φιλόπατρεις πρόγονοί μας θα αισθάνονταν τουλάχιστον αποστροφή και οίκτο.
Συνήθως, την κορύφωση του δράματος είθισται να ακολουθεί η Κάθαρση, η όποια ριζική λύση, θετική ή αρνητική, μπροστά στην ένταση και στη φθορά του σταδιακού εγκλωβισμού. Για να συμβεί όμως αυτό, δεν μας τιμά να αναμένουμε την καθοριστική παρέμβαση του «από μηχανής θεού», κάποιου δηλαδή άλλου, τρίτου, αστάθμητου παράγοντα, ο οποίος με την διοχέτευση της δύναμής του θα μας συνδράμει με μαγικό τρόπο στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στην οικονομική κρίση, η οποία κατατρώει κάθε παραγωγική και αναπτυξιακή χαραμάδα επιχειρήσει να ανοιχτεί.
Δεν μας τιμά καθόλου ως Έλληνες να αναμένουμε με τα χέρια απλωμένα, ζητιανεύοντας τα ψίχουλα της τυχόν φιλανθρωπίας των κατ’ επίφαση εταίρων μας. Αυτών, που έχουν ενδυθεί και απολαμβάνουν τον ρόλο του δανειστή – δυνάστη και συνειδητά ξεχνούν την λαμπρή συνεισφορά του Ελληνικού Έθνους, διαμέσου των αιώνων, σε πολιτικό, επιστημονικό, αλλά και γεωστρατηγικό επίπεδο.
Οφείλουμε να δράσουμε με προθυμία και να εργαστούμε όλοι μαζί συλλογικά, παραμερίζοντας τις όποιες διαφορές μας διαιρούν και μας ομαδοποιούν, μην ξεχνώντας ότι ο κάθε λαός είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για την τύχη του και τις ιστορικές του παρακαταθήκες. Μπροστά στα αδιέξοδα έχουμε ηθικό και ιστορικό χρέος να μη μείνουμε με τα χέρια σταυρωμένα, αναμένοντας μοιρολατρικά το τέλος ως αναπόφευκτη απόρροια της σταύρωσης.
Όπως ακριβώς η τραγικότητα των στιγμών του Θείου Δράματος και των παθών του Ιησού Χριστού ανατράπηκε από την ένδοξη Ανάστασή του και ο «εχθρικός» Σταυρός του Χριστού μετατράπηκε σε πηγή ζωής και κραταίωμα απανταχού των Ορθοδόξων, έτσι και σήμερα η πίστη στην προοπτική της Ανάστασης του ελληνικού λαού και στη δραπέτευση από τη στενωπό της σταυρικής πορείας προς τον τωρινό Γολγοθά θα πρέπει να παραμένει αναμμένη και ισχυρή, παρέχοντας μια ελπιδοφόρα και αισιόδοξη νότα για το αύριο.
*Δικηγόρος
Παρ’ Αρείω Πάγω
Υπ. Διδάκτωρ Νομικής Σχολής Α.Π.Θ
