Με τη μεγαλύτερη οδική σήραγγα των Βαλκανίων και την παράδοση του τμήματος στα Τέμπη (στις 3 Απριλίου) ολοκληρώνεται επιτέλους ο αυτοκινητόδρομος Αθήνας – Θεσσαλονίκης, μήκους περίπου 550 χλμ, που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 και στην πορεία έγινε το γεφύρι της Άρτας.
Το τμήμα στα Τέμπη αποδείχθηκε κι αυτό ένα κλασσικό ελληνικό έργο. Με τους εργολάβους να υπερβαίνουν χρόνους, να απειλούν, να υπογράφουν νέες συμβάσεις, να παίρνουν παραπάνω χρήματα και φτου και από την αρχή. Και εσχάτως, κάποιους να ζητούν δεκάδες εκατομμυρίων για… πριμ επιτάχυνσης του έργου!
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για το ακριβότερο έργο της Ευρώπης. Ένα έργο που άλλαξε τον αρχικό προϋπολογισμό του τόσες φορές. Σε μια Ελλάδα με άδεια ταμεία.
Κι όλα αυτά, για έναν δρόμο καρμανιόλα, με εκατοντάδες δυστυχήματα, και χειρότερο όλων αυτό της 13ης Απριλίου του 2003, με θύματα 21 μαθητές του Λυκείου Μακροχωρίου.
Πολλοί οι υπουργοί που ορκίστηκαν στην πορεία ότι θα διορθώσουν το πρόβλημα χαράσσοντας νέο δρόμο με τούνελ. Και άρχισαν τα όργανα. Οι υπουργοί άλλαζαν, όπως και οι γενικοί γραμματείς, οι υπεύθυνοι δημοσίων έργων και μαζί οι ημερομηνίες περάτωσης του έργου. Τα Τέμπη θα παραδίδονταν κάθε νέα χρονιά, και πάντα πηγαίναμε στην επόμενη. Η δε δικαιοσύνη δεν θα ασχοληθεί ποτέ γιατί φτάσαμε το 2017.
Το μόνο βέβαιο για έργο, είναι ότι αν είχε ολοκληρωθεί στον χρόνο που έπρεπε από ένα σοβαρό κράτος, που σέβεται το δημόσιο χρήμα και τους πολίτες του, εμείς εδώ στην Ημαθία θα ήμασταν περισσότεροι κατά 21 και όχι μόνο…
