Διηγόταν τις προάλλες στην παρέα μας ένα γνωστό στέλεχος δημοσκοπικού γραφείου:
«Μου ανέθεσαν πρόσφατα να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με μιαν εκατοντάδα συμπολιτών και να τους θέσω σειρά ερωτημάτων, καταγράφοντας επακριβώς τις απαντήσεις. Το αποτέλεσμα της δημοσκοπικής αυτής έρευνας, όπως εμφανίστηκε στο περιορισμένο αριθμητικά υλικό μου, υπήρξε ιδιαιτέρως διαφωτιστικό και διασκεδαστικό γιατί, με την άδεια του αφεντικού, μπορούσα να επεκτείνω το ερωτηματολόγιο και να το καταστήσω διαφωτιστικό.
Εξίσου διαφωτιστικές και γι’ αυτό ενδιαφέρουσες υπήρξαν και οι απαντήσεις. Στην ερώτηση π.χ. «ποιον ηγέτη κομματικής σύναξης θεωρείτε κατάλληλο ως πρωθυπουργό» η απάντηση, μη αναμενόμενη φυσικά, ήταν: «Τον Κανένα!» σε συχνότητα που έσπαγε κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Και όταν προχώρησα και ζήτησα να δικαιολογήσουν την τοποθέτησή τους αυτή, σχεδόν όλοι τους αναφέρθηκαν στην αψιμαχία των δύο νεαρών αρχηγών, την οποία χαρακτήρισαν πνευματώδη, όχι όμως αντάξια ενός εν ενεργεία πρωθυπουργού και ενός προσβλέποντος (με προοπτικές βεβαιότητας) στην κατάκτηση της πρωθυπουργικής καρέκλας.
Συγκράτησα στη μνήμη μου την απάντηση ενός (αγράμματου κατά τεκμήριον) συμπολίτη μας, ο οποίος προσομοίωσε τον αγώνα των δύο μονομάχων ως έχοντα χαρακτηριστικά ποδοσφαιρικού αγώνα. Και με διαβεβαίωσε πως αν είχε ορισθεί διαιτητής του αγώνος αυτού, θα βαθμολογούσε με μηδέν αμφότερους και… τους δύο. Τον πρώτο διότι γελοιοποίησε το θεσμό του πρωθυπουργού καταφεύγοντας σε καλαμπούρια κρύα και σε φτηνές εξυπνάδες, την ώρα που ο τόπος έχει ανάγκη στιβαρής ηγεσίας. Τον δεύτερο, διότι δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να αναδείξει το χάσμα μόρφωσης και καλλιέργειας που τον χωρίζει από τον αντίπαλό του. Παρασύρθηκε σε κωμικοποιημένες αντιπαραθέσεις, χάνοντας σπάνια ευκαιρία να καθηλώσει τον θρασύ ανταγωνιστή του στο κανναβάτσο.
Μια δεύτερη δημογραφική ερώτηση, αφορούσε τη διαβεβαίωση τω κυβερνόντων ότι για τα φορολογικά τους και τις περικοπές στις συντάξεις, υπάρχουν έτοιμα προς θέσπιση αντίμετρα, ώστε το κάθε ευρώ που θα χαθεί εξαιτίας των μέτρων, θα επιστρέψει στη τσέπη του πολίτη αυθωρεί και παραχρήμα. «Πόσο αξιόπιστη και αληθινή κρίνετε τη διαβεβαίωση αυτή;». Και η απάντηση, πανομοιότυπη στους περισσότερους, έλεγε: «Όσο αξιόπιστες υπήρξαν τελικά οι διαβεβαιώσεις του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, στην Κρήτη και απανταχού, όταν ακόμη αντιπολιτευόταν το Σαμαρά».
Η ακροτελεύτια ερώτηση του δημογραφικού προγράμματος ζητούσε από τους πολίτες να τοποθετηθούν δίνοντας τη δική τους ερμηνεία στη δραστηριότητα ενός αξιωματούχου της Διοίκησης, που προχώρησε στην προαγωγή (κατ’ επανάληψη) του εαυτού του και στη συνέχεια εισέπραξε το γενναίο εφάπαξ που προέκυψε από τις προαγωγές.
Οι υπουργοί της κυβέρνησης διαβεβαίωσαν πως όλα έγιναν κατά την πλέον νομότυπη διαδικασία. Οι δημογραφικώς ερωτηθέντες πολίτες όμως, έχουν τη γνώμη πως το φαινόμενο παραπέμπει στον Ανδρέα. Αυτός καθιέρωσε τα δώρα εκατομμυρίων που δικαιούνται να δίνουν οι ανώτεροι λειτουργοί του κράτους στον εαυτό τους».
«Όμως ο μακαρίτης ο Ανδρέας καθιέρωσε το δώρο αυτό για την νομενκλατούρα του ΠΑΣΟΚ» παρατήρησε ο αντιρρησίας της παρέας.
«Γιατί; Ξέρεις εσύ κανέναν αξιωματούχο του Σύριζα που να μην προέρχεται από την νομενκλατούρα του ΠΑΣΟΚ;».
Ορ. Σιδ.
