Ως ένα μέσο ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και εκπαίδευσης προσδιόριζαν την τηλεόραση ως μέσο επικοινωνίας οι καθηγητές μας στη σχολή δημοσιογραφίας. Τον καιρό που το τηλεοπτικό πρόγραμμα των καναλιών συντασσόταν με βάση συγκεκριμένους κανόνες και υπό το πρίσμα της αποδοχής της κοινής γνώμης, όχι ωστόσο με ασφάλεια καταγεγραμμένης.
Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Η τεχνολογία εξελίχθηκε, με την κοινή γνώμη πια να καραμετράται ανά ώρα, φύλο, γειτονιά. Και τα κανάλια, ως αμιγώς κερδοσκοπικού χαρακτήρα επιχειρήσεις, να προσαρμόζονται πάραυτα με τις ανάγκες, στη βάση της τηλεθέασης και της εισπραξιμότητας. Πράγμα που οδηγεί κατά κόρον στον ευτελισμό του τηλεοπτικού προγράμματος και στην επικράτηση των λεγόμενων “σκουπιδιών”, τα οποία μόνο ψυχαγωγία χαμηλής αισθητικής προσφέρουν και τίποτε περισσότερο.
Ωστόσο, στη σημερινή κατάσταση της χώρας μας σε κοινωνικό επίπεδο, θα περίμενε κανείς και από τα κανάλια και τους καναλάρχες να αναλάβουν μέρος του χρέους τους και στους τομείς της ενημέρωσης και της εκπαίδευσης του κοινού. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Η μεν ενημέρωση είναι πάντα ελεγχόμενη, άρα μη αντικειμενική, με βάση τα συμφέροντα του καναλάρχη, η δε εκπαίδευση είναι προϊόν προς αναζήτηση.
Τα τελευταία χρόνια, ελάχιστα λεπτά ανά εβδομάδα αφιερώνονται στις αποκαλούμενες καλές ειδήσεις από τον επιχειρηματικό κλάδο, τις εξαγωγές, την καινοτομία κ.λπ. Θεματολογία δηλαδή που θα μπορούσε να βοηθήσει την επιχειρηματικότητα μέσα από παραδείγματα, προσφέροντας λύσεις και πόρους, δηλαδή το ζητούμενο. Αντί αυτού, βλέπουμε άπειρες ώρες του τηλεοπτικού προγράμματος με ειδήσεις πεσιμιστικής προσέγγισης για τα νέα οικονομικά μέτρα και το αβέβαιο μέλλον της χώρας, άθλιες αντιπαραθέσεις αυτών που ευθύνονται για όλα όσα περνάει ο λαός μας, τροχαία ατυχήματα, μουσικά και άλλα σόου. Με τη νεολαία να επιλέγει τα τελευταία σε συντριπτικά ποσοστά που ξεπερνούν το 60%. Τεράστιο νούμερο τηλεοπτικά, τουλάχιστον όσο και το δείγμα της αποτυχίας αυτού του “εκπαιδευτικού σχολείου” που θα μπορούσε να είναι η τηλεόραση στα δύσκολα και κρίσιμα χρόνια της οικονομικής ύφεσης, αλλά κυρίως της κρίσης Παιδείας του έθνους μας.
