Γράφει ο Μανώλης Βαλσαμίδης
Ο γιος του Καρατάσσου Τσάμης (Δημήτριος) στην αναφορά του προς το Υπουργικό Συμβούλιο με ημερομηνία 1 Ιανουαρίου 1860 αναφέρει: ‹‹δεν είναι ίσως μάχη η θέσις ένδοξος του αγώνος, όπου να μην ακούσεις τα «ταμπούρια του Καρατάσσου»››. Και είναι αλήθεια. Ο Καρατάσσος με το κύριο σώμα του, 500 ως 800 πιστοί, εμπειροπόλεμοι αγωνιστές, πρόμαχοι της ελευθερίας δεν άφησαν τόπο ελληνικό που να μην τον υπερασπιστούν μια και δυο φορές.
Με τα φαινόμενα να δείχνουν ότι ο ενωμένος τουρκοαιγυπτιακός στόλος θα κατευθυνθεί να πλήξει την Ύδρα, η κυβέρνηση δυο φορές στέλνει τον Καρατάσσο να οργανώσει την άμυνα του νησιού. Στο παραπάνω μνημονευόμενο έγγραφο ο Τσάμης γράφει: «Εκ τούτου [εννοεί την επιτυχή αντιμετώπιση του Τοπάλ πασά, όπως αποκαλεί τον Χοσρέφ, στη Σκιάθο] το ηρωικόν όπλον [εννοεί τον πατέρα του] έχοντες υπόψιν των οι περιώνυμοι της Ύδρας, εκάλεσαν δια την εκτίμησιν προκρίτων και συναινέσει της κυβερνήσεως ως γενικόν φρούραρχον της νήσου τον πατέρα μου, και δις ο μακαρίτης πατήρ μου έλαβε την τιμήν να περιφρουρήσει την ηρωικήν εκείνην νήσον εις περιστάσεις κρισίμους. Μάρτυρας των λόγων μου επικαλούμαι τους επιζώντας της Ύδρας αγωνιστάς».
Οι Υδραίοι γνώριζαν τα κατορθώματα των Ολυμπίων με κάθε λεπτομέρεια. Στις 2 Νοεμβρίου του 1822 π.χ. ο Ανδρέας Ζαΐμης γράφει προς τους Υδραίους: «Η μέλαινα στάσις των πραγμάτων ήρχισε να αλλάση μορφήν… οι γενναίοι καπετάνοι Ολύμπιος Τάσος και Διαμαντής με 2.000 ανθρώπους εμβήκαν εις τα Κονιαροχώρια, κατέκαυσαν τας οικίας των και διήρπασαν τα πράγματά των και είναι αληθές φαίνεται και αυτή μια αιτία ισχυρά δια την επανάκαμψιν των εχθρών εις Ζητούνι»*.
Γνωστά επίσης και επαινεταία είναι τα αποτελέσματα των αγώνων των Καρατασσαίων στη Μαγνησία και στη Σκιάθο, έτσι, οι πρόκριτοι της Ύδρας ζητούν από την Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση εκδίδει την υπ’ αριθμ. 2868/18-7-1824 διαταγή να μετακινηθεί με το σώμα του ο Καρατάσσος στην Ύδρα για την υπεράσπισή της από την απειλή των Τούρκων.
Στις 20 Αυγούστου μεταφέρονται με την κορβέτα του Ορλώφ αξιωματικοί και οπλίτες του Καρατάσσου στην Ύδρα και την επομένη καταφτάνει και ο Καρατάσσος από τον οποίο η Κυβέρνηση προσδοκά να επιβάλει την τάξη στους αρχηγούς και των άλλων σωμάτων που συγκεντρώθηκαν στην Ύδρα. Το «εκτελεστικό» γράφει προς τους προκρίτους της Ύδρας, την 1η Σεπτεμβρίου 1824: «Παρετηρήθει δε και η εις τα αυτόσε έλευσις του Καρατάσσου με τους στρατιώτας του, και ελπίζεται η φρόνησις και τα πολεμικά προτερήματά του να συντήνουν όχι ολίγον εις την καλήν αποκατάστασιν των στρατιωτικών πραγμάτων και να ενθαρρύνουν και τους λοιπούς στρατιωτικούς, οδηγούντα αυτούς εις την ευταξίαν και την ακριβή εκτέλεσιν του χρέους των»**.
Μεταξύ των άλλων αρχηγών βρίσκονταν στην Ύδρα και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος αναφέρεται με πολύ κολακευτικά λόγια στον Καρατάσσο. «Εις τη Νύδρα οπούμαστε έφερνα όλο το σέβας εις τον Καρατάσιον, ως αρχηγόν οπού τον είχαμε όλοι κι ως γεροντότερον, και μ’ αγαπούσε κι’ αυτός ως παιδί του»***.
Όταν πέρασε ο κίνδυνος, αφήνοντας την Ύδρα ανέπαφη, η Κυβέρνηση διέταξε την επάνοδο των στρατευμάτων φύλαξης της Ύδρας στην χέρσο Ελλάδα και την Πελοπόννησο. Ο Καρατάσσος έρχεται και παραχειμάζει στην Αθήνα, και οι άλλοι οπλαρχηγοί σε άλλα μέρη****.
* Απ. Τζαφερόπουλος, Οι Καρατασσαίοι, σελ. 61 – Παραπομπή σε Αντ. Λιγνού, Αρχείο της Κοινότητας Ύδρας 1778-1832, τόμ. Η΄, σελ. 96.
** ό.π. σελ. 98 – Παραπομπή ομοίως, τόμ. 10, σελ. 444.
*** ό.π. σελ. 99 – Παραπομπή Ι. Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα (υπό Σπ. Ασδραχά), σελ. 156.
**** Βλ. Απ. Τζαφερόπουλο, Οι Καρατασσαίοι, σελ. 99.
