Αναρωτιέμαι, πώς η Ελλάδα που γνώρισα στα πρόσωπα των απλών ανθρώπων του χωριού μου, στα πρόσωπα σοφών δασκάλων, η Ελλάδα της αρμονίας, του έρωτα, του βλέμματος και του κάλλους έγινε αυτό το άμορφο, δύσμοιρο και τραγικό πράγμα που συναντάς μέσα στις άσχημες και μολυσμένες μεγαλουπόλεις του κέντρου και της περιφέρειας, των παιδιών που ζητιανεύουν για να πάρουν μια δόση θανάτου, των γέρων που κοιμούνται στα παγκάκια, των νέων που δεν περιμένουν τίποτα από το μέλλον παρά λίγη ηδονή και ένα «γιώτα χι» και τόσα άλλα που σε πληγώνουν αβάσταχτα. Πώς η Ελλάδα της απλότητας, του κάλλους και της σοφίας, του έρωτα με πρόσωπο και ταυτότητα έγινε η ανέραστη, φιλήδονη, εγωλάτρισσα, μουντή και ένοχη Ελλάδα της εικόνας, του ήχου και της μουσικής δίχως νόημα, της πολύβουης πολυκοσμίας δίχως συνάντηση και φιλία.
Και όμως τούτη την Ελλάδα την αγαπώ. Για τούτη την Ελλάδα αγωνιώ και αγωνίζομαι να ξαναβρεί το κάλλος της, τον ρυθμό της, τον έρωτά της, τη ζωντάνια της. Τούτη η Ελλάδα θέλω να ξαναδώ να γίνεται ο εαυτός της, να ξαναβρίσκει την ομορφιά και την τροχιά της. Σε τούτη την Ελλάδα που γνώρισα τους γονείς μου, τους δασκάλους μου, τους Αγίους μου, τους ήρωές μου, τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου και τους φίλους μου πάσχω έως τέλους. Σε τούτη την Ελλάδα που μου ’μαθε να αγαπώ δίχως όρια ό,τι υπάρχει, λαούς και ανθρώπους ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, θρησκείας, φίλους ή εχθρούς, σε τούτη την Ελλάδα θέλω να ξαναϋπάρξει το κάλλος και ο Λόγος, ο Έρωτας, η Αλήθεια, η Ζωή και η ομορφιά στα πρόσωπα και στα βλέμματα των ανθρώπων. Τούτη η Ελλάδα ποθώ να ξανασυσταθεί ως άσκηση πολιτών, δασκάλων, ιερέων, πολιτικών, ποιητών και όποιων άλλων στον λόγο του Ευριπίδη αιωνίως θητεύω στο κάλλος, της Αντιγόνης ούτοι συνέχθην, αλλά συμφιλείν έφυν (δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ μαζί με άλλους), στον λόγο του Ηρακλείτου, του Αριστοτέλη και τόσων άλλων, αεί απορούμενον και αεί ζητούμενον τι εστί το όν, στον λόγο του Σωκράτη προτιμώτερο να αδικείσαι παρά να αδικείς ή τόσων άλλων. Και στον λόγο του Χριστού ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι.
Σε τούτη την Ελλάδα ως τρόπο του Λόγου, της Ελευθερίας, της διαρκούς Επανάστασης, του πάθους και του έρωτος για την αλήθεια και για τον άλλο, τον όποιον άλλο, τον κάθε άλλο, τον Όλο άλλον (όπως θα έλεγε και ο Κωστής Μοσκώφ) σε τούτη την Ελλάδα, του Πασχάλιου Εορτασμού και της Αναστάσεως των νεκρών αδελφών μας, φίλων ή εχθρών, ελπίζω.
Ο Πόντος, η Ιωνία, η Θράκη, η Μακεδονία, η Καππαδοκία, η Αλεξάνδρεια και τόσοι άλλοι τόποι που επί χιλιετηρίδες κατοικήθηκαν από Έλληνες μας βάζουν μπροστά σε μια καίρια ευθύνη. Και η ευθύνη αυτή προφανώς δεν είναι να ξανασυστήσουμε αυτοκρατορίες που εξουσιάζουν τους ανθρώπους, αλλά να επανεύρουμε τους χαμένους εαυτούς μας, να ξαναβρούμε και να διασώσουμε το χαμένο ή θρυμματισμένο Πρόσωπό μας μέσα από την άσκηση, την παιδεία, τη δημιουργία.
Κι αν κάποιοι δικοί μας ή ξένοι αμφιβάλλουν για την ιστορία μας, το παρελθόν μας, το παρόν και το μέλλον μας, αυτό δεν σημαίνει ότι η ιστορία δεν έχει τη δική της αλήθεια, αποτυπωμένη στις σελίδες του χρόνου με το αίμα μας, τις σάρκες μας, τις μνήμες μας, τους διωγμούς και τις εναντίον μας γενοκτονίες, όσων τους είμαστε ανεπιθύμητοι ή η παρουσία μας τους αποδείκνυε πάντοτε κλέπτες της ιστορίας μας και των τόπων μας. Η γλώσσα, οι πέτρες, οι σάρκες και οι μνήμες, το χώμα και ό,τι άλλο μας συνιστά, μαρτυρούν μια ελληνική αυτοχθονία στις περί το Αιγαίο περιοχές, η οποία χάνεται στους προϊστορικούς και μυθικούς χρόνους ή καλύτερα, μιας αυτοχθονίας που ποτέ δεν έχασε τη συνέχειά της. Ο λαός μας όπου κι αν βρεθεί θα δημιουργήσει χωριά, πόλεις, γιορτές, φιλοσοφία, ποίηση, θεολογία, θα καλλιεργήσει τη γη, θα αναπτύξει το εμπόριο, θα σμιλέψει την πέτρα και θα της δώσει ζωή, θα συνθέσει τα χρώματα και τους ήχους, θα μεταμορφώσει τον χώρο και τον χρόνο σε εορταστική και λατρευτική εμπειρία και θα καταστήσει τη φύση κόσμο, κόσμημα, πόλη και πολιτισμό.
Ελλάδα μου! Πατρίδα μου!
Εκ μέρους του Παγκόσμιου Δίκτυου Στήριξης
του Ελληνισμού.
