*Γράφει ο Θεόφιλος Παπαδόπουλος, Δάσκαλος
Επιστρέφουμε πίσω; Πανικός μας πιάνει στη σκέψη αυτή. Βαδίζουμε σε μια πορεία ταχύτατα καθοδική αν και μη αναμενόμενη.
Επιστρέφουμε πίσω, εκεί που ήταν ο τόπος μας πριν 50 ή και 60 χρόνια. Στην εποχή των παππούδων και των γιαγιάδων. Στα λίγα, στη φτώχεια, στις δυσκολίες. Σε εκείνα τα χρόνια με τις τόσες στερήσεις μα που είχαν τόσο πλούτο και ταπεινότητα.
Εκεί θα συναντήσεις την αληθινή αγάπη, τη ζεστή φιλοξενία, τα σταράτα λόγια και την ανοιχτή καρδιά.
Επιστρέφουμε στην αυθεντική ζωή. Σ’ εκείνους τους ανθρώπους που ο κόπος, η θυσία, η στέρηση, ακόμη και ο θάνατος ήταν επιλογή τους. Επιλογή τους ήταν και το να μοιράζονται ένα δωμάτιο ΄΄χίλιοι καλοί΄΄, ή ένα ψωμί όλη η γειτονιά, ή τα ξύλα του χειμώνα με τον εχθρό τους. Επιλογή τους να φυλάνε το λιγοστό λάδι για το καντήλι και όχι για το φαγητό. Τότε που πριν χτίσουν τα σπίτια τους έχτιζαν πρώτα την εκκλησιά τους.
Γιατί λοιπόν αργήσαμε τόσο; Πόσους ακόμη νέους βουτηγμένους στα ναρκωτικά ή ενήλικες τσακισμένους στα βράχια έπρεπε να κλάψουμε;
Πάμε πίσω, στον καθαρό αέρα που μυρίζει λιβάνι, μακριά από τα απόβλητα του Δυτικού ΄΄Πολιτισμού΄΄! Στα αγιασμένα νερά, στο εικονοστάσι του Χριστού, στην ποδιά της Μάνας μας της Παναγιάς, στο πετραχήλι του αγίου Πορφυρίου, του αγίου Παϊσίου, του Γέροντα Ιάκωβου, στο πετραχήλι που σε οδηγεί στον Παράδεισο…
Ολοταχώς προς τα πίσω…ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!
