Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
τη στιγμή που “κάνουμε” αυτό τον περίπατο, έχει επισκεφθεί την πόλη μας το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (Μ.Ι.Τ), μέσω του καθηγητή κ. Κατσαβουνίδη και εμείς “ασχολούμαστε” με την αρχαιολογία και τους αγρότες-κτηνοτρόφους, που θα πρέπει να οργώνουν, παρουσία αρχαιολόγου!
Για αυτό σας λέω, φίλοι μου, για την πατρίδα μας, δυστυχώς ισχύει “το που πας ρε Καραμήτρο!”.
Και για να γίνω πιο κατανοητός, απλά σκεφθείτε.
Στη μία άκρη του κόσμου, υπάρχει ένα εργαστήριο και μία ομάδα νέων επιστημόνων (χωρίς αυθεντίες), η οποία έχει προχωρήσει στην ανακάλυψη των βαρυτικών κυμάτων και σε μας υπάρχει ένα χωράφι, στο οποίο αναζητούμε το … νύχι του νεάτερνταλ.
Κάποιοι βαφτίσανε την παρελθοντολαγνεία ως πολιτιστική κληρονομιά και επιθυμούν να αποφασίζουν για τα πάντα (ελέγχουν και γνωμοδοτούν για πάσης φύσεως εργασιών εκσκαφών, διαμόρφωσης και εν γένει επέμβασης στη γη και το περιβάλλον …).
Δηλαδή μία δημόσια υπηρεσία και κατ’ επέκταση ένας προιστάμενος ή διευθυντής ή διοικητής ή ολύμπιος θεός, θα αποφασίζει για την καθημερινότητα του πολίτη, διότι έτσι θα μειωθεί η γραφειοκρατία, όπως υποστηρίζουν, κάποιοι!
Είναι δικαίωμα του καθενός να ζει προσκολλημένος στο παρελθόν, με εμμονές και να πιστεύει ότι είναι η μοναδική αυθεντία, αλλά μέχρι το σημείο που δεν επηρεάζει τη ζωή μας και των παιδιών μας. Ως εκεί. Ο καθένας στο χωράφι του!
Να ξαναφτιάξω μία Πνύκα είναι αδύνατο, αφού πλέον οι κοινότητες έπαψαν να αποτελούνται από δεκάδες ανθρώπους, αλλά περιλαμβάνουν χιλιάδες έως εκατομμύρια.
Επειδή όμως κάποια ανοιχτά μυαλά, κατανοήσανε ότι η πολιτιστική μου κληρονομιά είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης σκέψης και ευρύτητας πνεύματος, φθάσαμε στη σημερινή εποχή που μπαίνεις σε ένα δωμάτιο, γυρίζεις τον διακόπτη και το σκοτάδι γίνεται φως, όπως πολύ παραστατικά περιγράφει ο Ν. Δήμου.
Κάποιοι είναι δικαίωμά τους να επιθυμούν να εξακολουθούν να ζουν στο σκοτάδι, αλλά δεν θα απαγορέψουν και εμάς να ζήσουμε στο φως.
Τους αρχαίους τους θαυμάζω, αλλά θεωρούσανε αυτονόητη την ύπαρξη δουλείας.
Εγώ, ο σύγχρονος Έλληνας δεν είμαι Πλάτωνας, Σωκράτης, αλλά θεωρώ αδιανόητη τη δουλεία.
Όλοι μπορούμε να προσφέρουμε, εφόσον αφήσουμε στο πλάι τις εμμονές μας και αποδεχθούμε την νέα πραγματικότητα.
Θαυμάζοντας την Πνύκα, δεν θαυμάζω τη θέση, την περιοχή, αλλά την ευστροφία και τη δημοκρατικότητα των ανθρώπων εκείνης της εποχής.
Για αυτό και ο σύγχρονος άνθρωπος, προχώρησε και με το αποτέλεσμα της τεράστιας ανακάλυψης του διαδικτύου, μπορώ πλέον να υλοποιήσω την ιδέα της Πνύκας!
Ναι, φίλοι μου, μπράβο στον άνθρωπο των αρχαίων χρόνων, αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω τον θαυμασμό μου και για τον σύγχρονο άνθρωπο, που κατάφερε μέσα σε μία συσκευή μερικών δεκάδων γραμμαρίων (σμάρτφον το λένε), να έχει τα πάντα, από γνώσεις έως παιχνίδια, μουσική, μέχρι και το … κοντοσούβλι που θα φάω!
Ολοκληρώνοντας και τον σημερινό περίπατο, σας έχω και νέα της κυρά Φωφώς.
Είχε απαιτήσει, όπως σας είχα πει να με κάνει ιδιαίτερα μαθήματα στα αρχαία, αλλά τη γλύτωσα, με τη βοήθεια της τεχνολογίας.
Ενώ μου έκανε το πρώτο μάθημα για τον εξοστρακισμό, θέλησε να γευθεί το μέλανα ζωμό και έτσι μπήκαμε στις τέσσερις ρόδες, για να κατευθυνθούμε στη Σπάρτη.
Μόλις μπήκαμε στο όχημα, ο μικρός Μητσάρας έβγαλε τη μαγική συσκευή και άρχισε να λέει στη γιαγιά, πόσα χιλιόμετρα θα κάνουμε, πόσες ώρες, που θα σταματήσουμε, που θα βάλουμε βενζίνη, από πού θα περάσουμε (τις έδειχνε και φωτογραφίες!), …
Όταν όμως είπε στη γιαγιά, ότι μπορεί να υπολογίσει σε πόσες ημέρες θα γίνει η απόσταση και με γάιδαρο, η κυρά Φωφώ, κοινώς τα έπαιξε.
Δηλαδή μπορείς να υπολογίσεις την απόσταση και με άλογο, ρώτησε.
Και επειδή το χοντρό καμάρι της (εγώ δηλαδή), τη “γέννησα” και την καταλαβαίνω, της είπα ότι ο υπολογισμός μπορεί να γίνει και για τον Βουκεφάλα.
Αυτό ήταν.
Η κυρά Φώφη, λάτρεψε τη μικρή συσκευούλα και όταν της είπα, ότι το όχημα στο οποίο βρίσκεται κουβαλά 150 άλογα και καλύτερα από τον κεφάλα, μου ζήτησε να της κάνω εγώ ιδιαίτερα μαθήματα για να της εξηγήσω πως γίνεται να κατευθύνω, πολλούς Βουκεφάλες!
