Η επιχειρούμενη, εν μέσω Ιουλιανού… θέρους (με όποιους συνειρμούς) κυβερνητική πρωτοβουλία για την ψήφιση νέου εκλογικού νόμου, επιβεβαιώνει την λαϊκή ρήση «όλα τα είχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλλειπε».
Τη στιγμή που η οικονομία στον ιδιωτικό τομέα καταρρέει, εξαιτίας της απίστευτης υπερφορολόγησης του, η ελληνική επικαιρότητα απασχολείται από το εάν θα ψηφίσει την πρόταση νόμου της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο κ. Λεβέντης και ο κ. Νικολόπουλος!
Η όποια σκέψη για κατάργηση του ορίου του 3% είναι βέβαιο ότι θα ανοίξει την «Κερκόπορτα» του τουρκισμού, με τη δημιουργία αντίστοιχου κόμματος στη Θράκη, το οποίο θα μπορεί να καταστεί, μέσω των γνωστών εκβιασμών του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, ρυθμιστής στον σχηματισμό κυβέρνησης στη χώρα μας.
Γιατί λοιπόν να μην υπάρξει καθολική πρόταση των κομμάτων, ώστε να εφαρμοστεί και σε επίπεδο εθνικών εκλογών το εκλογικό μοντέλο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, σε δυο γύρους, όπου στην πρώτη Κυριακή οι έδρες θα μοιράζονται με απλή αναλογική και στην δεύτερη ο κυρίαρχος λαός θα αποφασίζει για το ποιο κόμμα, εκ των δυο μεγαλυτέρων, θέλει να τον κυβερνήσει, δίνοντας του άνετη πλειοψηφία του 3/5 των εδρών;
Γιατί η χώρα μας να πάει στη λογική του «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει»;
Τι πιο… προοδευτικό από το να επιλέγει ο λαός σε δυο γύρους ποιον θεωρεί αυτός καλύτερο, αντί να μπούμε στη διελκυστίνδα να καθορίσει την εξωτερική μας πολιτική ο όποιος απόγονος του Σαδίκ Αχμέτ;
Θόδωρος Ελευθεριάδης
