Η χώρα και η οικονομία της μπήκε από χθες στη νέα εποχή. Το πλήγμα στην πραγματική (πιο πραγματική δεν γίνεται!) οικονομία είναι βαρύ. Κι ο λόγος δεν γίνεται για τις μεγάλες επιχειρήσεις που κλείνουν. Πάντα έκλειναν επιχειρήσεις κι άνοιγαν άλλες. Ούτε με τη φορολογία, γιατί πάντα βρισκόταν ο… τρόπος, με μόνον χαμένο το κράτος (κι εμάς μακροπρόθεσμα). Η αναφορά γίνεται για τη θεαματική μείωση των συντάξεων -λόγω ΕΚΑΣ και επικουρικού, γεγονός που είναι το θέμα συζήτησης κάθε σπιτιού αυτόν τον καιρό.
Όχι μόνο γιατί κάθε οικογένεια έχει τους δικούς της συνταξιούχους… κάθε ηλικίας (φρόντισαν γι’ αυτό οι κυβερνήσεις των τελευταίων 30 χρόνων, φιλοσοφία που δεν άλλαξε στα χρόνια της κρίσης), αλλά κυρίως διότι ο οικογενειακός προγραμματισμός πολλών νοικοκυριών βασίζεται λιγότερο ή περισσότερο στις συντάξεις.
Στα δανεικά (και συνήθως αγύριστα) που είτε έβγαζαν πολύ κόσμο από δύσκολη θέση είτε κάλυπταν βασικές ανάγκες διαβίωσης σε πολλές περιπτώσεις. Μηνιαία ποσά μείωσης 150, 200, 300 και 400 ευρώ (βασικού μισθού δηλαδή!) που παρατηρήθηκαν στις χαμηλές συντάξεις (την ίδια ώρα που επέστρεφαν επιδόματα στο δημόσιο!), ασφαλώς πρωτίστως επηρεάζουν αρνητικά τους ίδιους τους συνταξιούχους και στη συνέχεια το οικείο περιβάλλον τους.
Η νέα εποχή της ελληνικής οικονομίας ξεκίνησε. Και είναι ακόμη η αρχή.
