«Τώρα δεν με ενδιαφέρει και να πεθάνω.
-τα δένδρα πεθαίνουν όρθια»
Θα ήθελα αρχικά να ευχαριστήσω όλους αυτούς που με τα πρώτα παράπονά μου φρόντισαν να εκπληρώσουν την επιθυμία μου ως προς την φροντίδα του γέρικου κορμού μου.
Βέβαια η «εγχείρηση» που έγινε στον κορμό μου, όπως και σε όλες τις επεμβάσεις στο ανθρώπινο σώμα, μαζί με τα αρρωστημένα μέρη αφαίρεσε και ένα μέρος υγιές.
Την στιγμή εκείνη δεν σας κρύβω, ότι πόνεσα. Διότι δεν γίνεται όπως στο ανθρώπινο σώμα με αναισθησία.
Αλλά γλυκής ήταν ο πόνος.
Ένιωσα το ξελάφρωμα από το περίσσιο και άχρηστο φορτίο που κούραζε τις ρίζες μου, και άρχισα να νιώθω καλύτερα.
Με εντυπωσίασε η άμεση ανταπόκριση στο αίτημά μου.
Αλλά την επόμενη ημέρα ελύθη η απορία μου και μάλιστα πραγματοποιήθηκε η επιθυμία μου τόσων αιώνων.
Ένιωσα να με περικυκλώνουν άνθρωποι και μάλιστα να υμνούν τον Δημιουργό και να παρακαλούν να ανοίξουν οι πύλες του Ιερού Ναού:
«Ἂρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης».
Αυτό επιθυμούσα και καρτερούσα και εγώ τόσους αιώνες, να ακούσω από τα χείλη Ορθοδόξων Ιερέων Χριστιανών, την χαρμόσυνον αυτή υμνολογία.
Εφόσον η επιθυμία μου εκπληρώθηκε δεν θα στεναχωρηθώ εάν τελειώσει εδώ η ύπαρξή μου.
Αλλά αυτόματα αναίρεσα τη σκέψη αυτή. Διότι ύστερα από τόσους αιώνες εμπειρίας γνωρίζω ότι οι άνθρωποι ξεχνάτε την ιστορία σας – εσκεμμένα ή όχι – φοβάμαι να μη ξεχαστεί και η δική μου ιστορία.
Εσείς οι ίδιοι λέτε πως «Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του, δεν έχει μέλλον».
Όπως οι συνετοί άνθρωποι φροντίζουν να υπάρχει συνέχεια σε ό,τι δημιούργησαν στη ζωή τους. Έτσι εγώ ο γεροπλάτανος που δεν γνωρίζω πόσα χρόνια θα υπάρχω ακόμη, θα σας πρότεινα το εξής:
Βάλτε δίπλα στον κορμό μου ένα μικρό πλατανάκι προκειμένου να το αγκαλιάσω με τις ρίζες μου, για να τους μεταφέρω την μακραίωνη ιστορία μου.
Σας ευχαριστώ προκαταβολικά για την εκπλήρωση της επιθυμίας μου.
Ο γεροπλάτανος της Παλαιάς Μητρόπολης Βεροίας.
Του Αδάμ Δ. Θεοδωρίδη
Αναγνώστη-Μετοχίτη
