Δυο σχόλιά μου, ένα σε άρθρου του κ. Ευαγγελίδη με τίτλο “Νους υγιής σε σώμα υγιές” και ένα δεύτερο, ομάδας φιλολόγων, που κοινοποιεί η κ. Άννα Κωστίκα με τίτλο “Διατηρήστε τα αρχαία ελληνικά ως υποχρεωτικό μάθημα” με κοινό θέμα τη γλώσσα, τα μεταφέρω εδώ για παραπέρα σχολιασμό:
1) Έγραψα, “Αγλωσσία, αγνωσία (αμάθεια), απαιδευσία πάνε πακέτο. Η κατάσταση μπορεί να βολεύει κάποιους, είναι όμως ανεπίτρεπτη. Η Παιδεία είναι αγαθό, το πρώτιστο για την κοινωνική και εθνική υγεία, ως καλλιέργεια/μόρφωση και ανάδειξη προσώπων. Η διατήρηση των γλωσσικών κατακτήσεων, η καλλιέργεια και η διεύρυνση του πλούτου της γλώσσας είναι, πρέπει να είναι, μέλημα κάθε νοικοκύρη λαού”.
2) Έγραψα, “Η γλώσσα είναι διαχρονικό κτήμα, περιουσία του γένους των Ελλήνων και όχι μόνο. Με την καλλιέργεια της Αρχαίας Ελληνικής πλουτίζουμε τη Νέα και το αντίθετο, με την καλλιέργεια της Νέας ενισχύουμε την κατανόηση της Αρχαίας. Στην ουσία αναπτύσσουμε τη σκέψη μας. Είναι πανθομολογούμενο”!
Το θέμα της ενιαίας γλώσσας αρχαίας και νέας απασχόλησε την Ευρώπη στα τέλη του 17ου με αρχές του 18ου αιώνα και είναι σημαδιακό ότι χωρίζονται οι ασχολούμενοι με το θέμα σε δυο ισχυρές ομάδες με επίκεντρο τη Γερμανία. Η ομάδα της υποστήριξης της ενότητας της Αρχαίας και Νέας Ελληνικής γλώσσας συγκροτείται από τους φιλέλληνες Ευρωπαίους και η ομάδα που υποστηρίζει ότι η “πεζή” Ελληνική γλώσσα είναι ξένη προς την Αρχαία συγκροτείται από τους ανθέλληνες. Ηγετικές μορφές της πρώτης ομάδας οι φιλέλληνες Francke, Hoffmann Tribbechovius και Lanqius και στην κεφαλή των ανθελλήνων ο Henninius.
Περί το 1700 φτάνει στην Γερμανία ένας Έλληνας λόγιος, Μακεδών, “Naussiensis”, ο οποίος αντιπαλεύει το ψεύδος των ανθελλήνων (των Ορθωιστών).
Η παρουσία του Έλληνα Μακεδόνα Ναουσαίου Αναστασίου Μιχαήλ του Λογίου ταράζει τα νερά, ανατρέπει την εναντίον της Ελλάδος γνώμη των “Ορθωιστών”, διαμορφώνει ευνοϊκό για την Ελλάδα ενοτικό της γλώσσας της Ελλάδας φρόνημα της κοινής ευρωπαϊκής γνώμης με επίτευγμα την ανακήρυξη του λογίου ως μέλους της Ακαδημίας του Βραδεμβούργου (Βερολίνου) το 1707. Είναι ο πρώτος Έλληνας Ακαδημαϊκός στην Ευρώπη.
Κλείνω με τη θέση του για την Ελληνική γλώσσα, όπως την εκθέτει στην επιστολή του στον Tribbechovius:
“Ἔπειτα οὐδὲ κακεῖνο νομίζω νὰ μᾶς λανθάνῃ, ὅτι ἡ πεζὴ αὕτη τῶν Ἑλλήνων διάλεκτος, ὄντας γνήσια θυγάτηρ ἐκείνης τῆς παλαιᾶς ὁποῦ τεθριπποβάτης περιέδραμε σχεδὸν ποτὲ ὅλην τὴν ὑφήλιον, ἀκόλουθον εἶναι, ὅτι ὅσον ἐκείνη αὔξεται καὶ λαμπρήνεται, τοσοῦτο μᾶλλον καὶ αὕτη νὰ συναυξάνεται ὁμοὺ καὶ νὰ συλλαμπρήνεται”.
