Βαρύ το φορτίο που καλείται να πληρώσει ο ελληνικός λαός με το κλείσιμο της συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές. Με αρκετά θετικά στοιχεία στη συμφωνία, αλλά πολύ περισσότερα τα αρνητικά, και μια.. υποθήκη στο κεφάλι. Το δε κρίσιμο ‘ματς’ του χρέους… στις καθυστερήσεις.
Σημαντικό στοιχείο της πορείας από εδώ και εμπρός θα πρέπει να είναι η έμφαση στην ανάπτυξη. Όσο κι αν τα ερωτήματα είναι αμείλικτα (π.χ. ανάπτυξη και παραγωγή για ποιον καταναλωτή; Για ποια χρήματα;), η προσπάθεια πρέπει να γίνει γιατί αλλιώς δεν υπάρχει κανένα φως.
Σημείο αναφοράς επί της προοπτικής αυτής θα είναι ο αναπτυξιακός νόμος. Με πολλές πηγές να κάνουν λόγο για κίνητρα που δίνει στις μεγάλες ξένες επενδύσεις και επιχειρήσεις, που ωστόσο δεν αρκούν. Η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας είναι η μικρομεσαία επιχείρηση. Αν και στον τομέα της ανάπτυξης δημιουργήσουμε δύο ή περισσότερες ταχύτητες, τόσο το χειρότερο για την ελληνική οικονομία. Αν δεν δώσουμε κίνητρα στις πολλές μικρές και μεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, τότε θέσεις εργασίας και έσοδα στους πολίτες και το κράτος δεν αρκούν για να φέρουν 50 ή 100 μεγάλες ξένες επενδύσεις. Πόσο μάλλον όταν ακόμη και οι ξένες επενδύσεις είναι αμφίβολες, διότι παρά τα όποια κίνητρα του αναπτυξιακού νόμου, το περιβάλλον για τη χώρα και την οικονομία της παραμένει άκρως ασταθές.
Σ’ αυτό το πλαίσιο των επόμενων ημερών, θα περιμένουμε την ολοκλήρωση και ανάγνωση του αναπτυξιακού νόμου, την επιστροφή των υπουργών στους χώρους εργασίας του για δουλειά και όχι για διαπραγματεύσεις, αλλά και τη συνολική κυβερνητική στροφή στον ρεαλισμό και στο τομέα του επιχειρείν. Διότι καμία χώρα δεν παρήγαγε συνάλλαγμα και προστιθέμενες αξίες μέσω του δημόσιου τομέα της. Πολλώ δε μάλλον του ελληνικού.
Κ.Π.
