Κι εγώ έχω ένα μικρό
σπιτάκι και μια νουνά,
που με βαφτίζει κάθε μέρα και μου κρεμάει φυλαχτό
και μου δωρίζει λίγες λέξεις να μπορώ…
Τόσες περιπέτειες
ζήσαμε
ζήσαμε
κι` ούτε το ‘παμε πουθενά
και πόσα τόσα χρόνια
στριμωγμένα τα βάσανα στις ντουλάπες
και τ` άλλα που περίσσευαν
που πέφταν απ` τα παράθυρα…
Τι εποχές!
Τι διαδηλώσεις καημών,
και τι μεγάλα άρθρα περί του αγνώστου μέλλοντος…
Μαζεμένος στη γωνιά ο
καιρός,
καιρός,
μ` ένα ψαλτήρι
κι` έναν ευεργέτη ήλιο
να στέκει δίπλα στην Άνοιξη.
Μου θυμίζεις εκείνο το
σχεδόν κάτω απ` τη γη,
σχεδόν κάτω απ` τη γη,
τα ριγμένα τείχη
και τα στρατεύματα του φθινοπώρου
που εξομολογούνταν στις μαύρες πέτρες
και στον Άγιο Συμεών .
τις υπερχειλίσεις των αναμνήσεων.
Τις ο αίτιος; Τις ο
αναχωρητής;
Ουδόλως μπορώ να
απαντήσω!
απαντήσω!
Ριγμένος στις Δάφνες βλέπω τον κόσμο ανάποδα
και την Δόξα με καπέλο της Art Nouveau
να ψιθυρίζει λέξεις
ψάχνοντας το δίκαιο που χάθηκε .
μ` έναν ταξιδιωτικό οδηγό
και μια «κρεμάστρα ονείρων».
…τι δίνω, τι μου
δίνουν και περισσεύει το άδικο;…
δίνουν και περισσεύει το άδικο;…
λέει ο Ελύτης.
Γιάννης Ναζλίδης
13 Απριλίου 2019
