Ένας μεγαλόσχημος υπουργός, υπεύθυνος για το προσφυγικό και για τους ατύπως και νομοτύπως εξ Ανατολής πολεμόπληκτους, δήλωσε προς τα Μ.Μ.Ε. πως η κυβέρνηση αποφάσισε να αναθέσει στο στρατό και τις υπηρεσίες του, την παρασκευή και προώθηση χιλιάδων μερίδων φαγητού προς εξυπηρέτηση των παρεπιδημούντων στα νησιά και τις πόλεις μας πρόσφυγες.
Οι δημοσιογράφοι χειροκρότησαν την απόφαση του υπουργού και προέβαλαν δεόντως την κυβερνητική ευαισθησία προς τους δυστυχείς συνανθρώπους μας.
Ο αρμόδιος όμως και παρομοίως μεγαλόσχημος υπουργός Εθνικής Αμύνης, είχε διαφορετική γνώμη. Πάραυτα εμφανίστηκε να διαφωνεί και να δηλώνει κατηγορηματικά πως ο στρατός δεν είναι κέτερινγκ για να καλύπτει διατροφικές ανάγκες, ούτε οι στρατιώτες είναι Φιλιππινέζες για να εξυπηρετούν ανθρώπινα προβλήματα.
Η επαύριο επιβεβαίωσε τον πρώτο υπουργό. Το στράτευμα πάραυτα εξελίχθηκε σε κέτερινγκ και ανέλαβε την προώθηση των τροφίμων προς τους πάσχοντες και τους καταυλισμούς τους.
Τις μετέπειτα ημέρες, έτερος ευκλεής υπουργός, «εν τη ρύμη του λόγου του», αποκάλεσε το έθνος των Σκοπιανών «Μακεδονία».
Μικρό το κακό. Αιφνιδίως τότε όμως, ο επί των κέτερινγκ συνάδελφός του και καθ’ ύλην αρμόδιος για θέματα Εθνικής Αμύνης, εξαπόλυσεν κεραυνούς εναντίον του παρεκτραπέντος υπουργού, απαιτώντας κατηγορηματικά την παραίτησή του. Επί θύραις, απροσδόκητη κυβερνητική κρίση.
Τις επόμενες ημέρες, τα πάντα ηρέμησαν. Ο παρεκτραπείς υπουργός δεν παραιτήθηκε. Ούτε από τον πρωθυπουργό εκδιώχθηκε. Καλώς έπραξαν και οι δύο. Εδώ, ολόκληρος πρωθυπουργός Καραμανλής κάποτε, σε μιαν επίσκεψη στην τότε Γιουγκοσλαβία, χαιρετώντας εθιμοτυπικά τον τότε Πρόεδρο των Σκοπιανών, τον αποκάλεσε Πρόεδρο της «Μακεδονίας». Και δεν ίδρωσε το αυτί κανενός.
Θα ιδρώσει τώρα εξαιτίας ενός «σαρδάμ» που έκανε άθελά του ένας υπουργίσκος τρίτης κατηγορίας;
Αν περιμέναμε κάποιαν παραίτηση, αυτή θα ήταν του αναιτίως ξιφουλκήσαντος ακροδεξιού και νυν αριστερίζοντος υπουργού, που σε δύο εκρήξεις του στο διάστημα μιας εβδομάδας, αστόχησε οικτρά και γελοιοποιήθηκε αγρίως.
Δεν επιμένουμε όμως. Πιθανώς ο άνθρωπος να εκφράσθηκε όπως εκφράσθηκε «εν τη ρύμη του λόγου του».
Ο.Σ.
