Κατά την κρίσιμη φάση που περνά σήμερα η Ανθρωπότητα, την τροχιά της σωτηρίας μόνο η Ελληνική σκέψη, η Ελληνική Παιδεία μπορούν να τη διαγράψουν. Η Ελληνική σκέψη συνθέτει το τέλειο.
Η Ελλάδα λοιπόν είναι το αντίπαλο δέος απέναντι σε αυτούς που έχουν σαν πρόγραμμά τους την εξάλειψη της ιδιαιτερότητας, την κατάπνιξη του πνευματικού στοιχείου, την επιβολή της ανελευθερίας και την διά των υλικών μέσων (χρήματος, όπλων, φακελώματος, παραπληροφόρησης, πειθαναγκασμού και τρομοκρατίας) απόλυτη κυριαρχία τους στον κόσμο.
Η ΝΤΠ (Νέα Τάξη Πραγμάτων) γνωρίζει ότι στο δικό της σχέδιο της παγκόσμιας επικράτησης, ο Ελληνισμός, η Ελληνική στάση, είναι το αντι-Σχέδιο. Και έχει πάρει και παίρνει όλα τα μέτρα, με μεθοδικότητα αλλά και σκληρότητα ώστε αυτό το αντι-Σχέδιο να μην το αφήσει να αναπτυχθεί, να μην ολοκληρωθεί, γιατί αν αυτό γίνει τότε το δικό της σχέδιο θα αποτύχει.
Εμείς οι Έλληνες πρέπει να μάθουμε ότι ο καθένας από μας είναι και ένας εταίρος, σαν κι εκείνους τους παλιούς Φιλικούς, σε μια ιερή υπόθεση. Τότε ήταν το Έθνος, τώρα είναι η Ανθρωπότητα.
Ο καθένας, εφόσον γεννήθηκε Έλληνας και βαπτίσθηκε, πολιτογραφήθηκε και στρατολογήθηκε στην Ιερή Υπόθεση. Άλλο τι γίνεται στη συνέχεια. Άλλοι Έλληνες αποτάσσονται τον σατανά, άλλοι οικειοθελώς υποτάσσονται σε αυτόν. Η πάλη και η επιλογή γίνεται στη συνείδηση του καθενός. Η ΝΤΠ δεν καταδιώκει όλους τους Έλληνες. Τους περισσότερους τους παίρνει με το μέρος της, τους κερδίζει. Με τα μέσα που διαθέτει προσηλυτίζει τους ευάλωτους, μάλιστα τους βοηθάει να αποκτήσουν αξιώματα, χρήμα, κύρος εντός της «κοινωνίας των πιθήκων», γνωρίζοντας ότι αυτοί θα είναι αύριο οι πιστοί υπήκοοι, οι πειθήνιοι οπαδοί (αλλαξοπιστήσαντες πλέον) –τα πρόβατα και οι χοίροι- της υπό σχεδιασμό Παγκόσμιας «Φάρμας των ζώων».
Αλλά εκείνοι οι Έλληνες, λιγοστοί βέβαια, που δένονται στο κατάρτι, όπως ο Οδυσσέας, για να μην υποκύψουν στο εκμαυλιστικό τραγούδι των Σειρήνων, εκείνοι που ως ταχυδρόμοι μεταφέρουν το μήνυμα, την επιστολή-αποστολή για να την παραδώσουν κατ’ εντολή στον προς «ον αυτή απευθύνεται», εκείνοι είναι ο στόχος της ΝΤΠ.
Η ΝΤΠ επιδιώκει όπως το Ελληνικό κράτος συρρικνώνεται συνεχώς, να βάλλεται και να απειλείται, να διασπασθεί ή και να διαμελισθεί και τούτο διότι το Ελληνικό κράτος είναι στην παρούσα φάση η μόνη υπαρκτή και κατά τεκμήριο προστατευτική κάψα εντός της οποίας εγκαταβιώνει σε άμυνα ο Ελληνισμός. Η ΝΤΠ επιδιώκει όπως ο Ελληνικός πληθυσμός, αλλοτριωθεί, αποξενωθεί των καταβολών του, διεθνοποιηθεί, αποπροσωποιηθεί, για να καταστεί ενεργούμενο, άρα ακίνδυνος. Επιδιώκει ακόμη όπως οι Έλληνες πνευματικοί άνθρωποι (οι ταγμένοι φύλακες της Παραδόσεως, όπως αυτή κι αν εκφράζεται: με τη Γλώσσα, την Πίστη, το Φρόνημα, το Ήθος, τον Πατριωτισμό, την Ελληνική Σοφία, το πάθος της Ελευθερίας), αυτοί οι άνθρωποι του Ελληνισμού, να εμποδιστούν με κάθε τρόπο, να καταπολεμηθούν, να συκοφαντηθούν, να διασυρθούν, να εξοντωθούν, και αυτό για να μη μεταδοθεί το έργο τους από γενιά σε γενιά, η σκυτάλη από χέρι σε χέρι, το μήνυμα από ψυχή σε ψυχή. Η αδυσώπητη αυτή διαπάλη κρατάει χιλιετηρίδες. Εκατομμύρια τα έργα λόγου και τέχνης που καταστράφηκαν από τους βάνδαλους, εκατομμύρια οι Έλληνες που μαρτύρησαν, που καταδικάσθηκαν σε σιωπή, που θανατώθηκαν γιατί και μόνη η παρουσία τους ενοχλούσε τους δυνάστες.
Παλαιότερα ο πόλεμος κατά του Πνεύματος (του ελληνικού) διεξαγόταν από τα βαρβαρικά στίφη, από τους φανατικούς της δεισιδαιμονίας. Τότε οι καταστροφές υποκινούνταν από παρορμήσεις, μισαλλοδοξία και κίνητρα επικράτησης και λαφυραγωγίας. Σήμερα η διάβρωση, η εξόντωση, η αφαίμαξη, το πλιάτσικο από τους Δυτικούς, για να καταστεί ο Ελληνισμός σαρκίον και το Πνεύμα μαυσωλείον, γίνεται με άλλους τρόπους, με άλλα μέσα, με ΄΄πολιτισμένο τρόπο΄΄-Βάσει Προγράμματος: Δάνεια…Μνημόνια…Μεταρρυθμίσεις…Τζόγος…
Επισπεύδουν τους καιρούς. Προσεγγίζει η Εσχάτη Ημέρα. Όλα προς τα εκεί συγκλίνουν. Ο Διγενής θα κληθεί και πάλι να δώσει την κρίσιμη μάχη. Στην ιστορία του Ελληνισμού ο Διγενής είναι εκείνος που δέχεται τη θανάσιμη λαβωματιά. Αλλά η Ιστορία δεν τελειώνει με έναν θάνατο. Ο Διγενής αφήνει παρακαταθήκη. Πάντοτε η θυσία του Έλληνα ήρωα, όχι μονάχα για τους δικούς του, αλλά και για τους άλλους, για τους λαούς!… Όμως ο Ελληνισμός όσο κι αν αποδέχεται την αδήριτη πραγματικότητα, ακριβώς επειδή πιστεύει στο θαύμα, έχει έτοιμη και την άλλη εκδοχή: ο Αϊ-Γιώργης δεν καταβάλλεται από τον Δράκοντα, αλλά τον σκοτώνει, ελευθερώνοντας το νερό που αναβλύζει από τα έγκατα της Φυλής για να ξαναδώσει ζωή στον διψασμένο λαό και ανάσα στη φρυγμένη γη.
Βέβαια, από την εμπειρία των αιώνων συνάγεται ότι πολλές φορές το Κακό αυτοκαταστρέφεται! Λιγότερο συχνά μεταλλάσσεται σε Καλό. Ποιος όμως μας εγγυάται ότι μ’ αυτές τις ταχύτητες που αναπτύσσονται και μ’ αυτές τις δυνάμεις που εκλύονται θα προφτάσουν να λειτουργήσουν οι Νόμοι; Γι’ αυτό, παρ’ όλο που ήταν αλλοτινοί οι καιροί, η ελληνική Σοφία πρότεινε και την εναλλακτική λύση: Ο Αϊ-Γιώργης δεν περίμενε. Ύψωσε το δόρυ και το έμπηξε στο ανοικτό στόμα του Θηρίου. Και αυτός που το ’κανε ήταν Άγιος…!
*Δάσκαλος, Έδεσσα
