Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
κάποτε σε μία φοιτητική παρέα, γνώρισα μία νέα κοπέλα και … ωραία.
Αρχικά μου συστήθηκε, με λένε Ζαίρα μου είπε, έχει γούστο σκέφθηκα, άρχισε να με ρωτά τι ζώο (ζώδιο) είμαι, τι ωροσκόπος, είχε ζητήσει να δει και την παλάμη μου, οι κάλτσες μου μυρίζουν μονολόγησα και άρχισα να ψάχνω αφορμή, για να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια.
Θα τα ξαναπούμε με είπε, να είσαι σίγουρη της είπα και έφυγα “τρέχοντας”.
Να σημειώσω για τους κακοπροαίρετους ότι πριν από χρόνια το ζώο μου δεν ήταν αρκούδα, αλλά άλογο. Είχαμε και εμείς νιάτα. Τώρα έχουμε μόνο κάλλη!
Αργότερα, έτυχε να γνωρίσω τη Μόνικα. Συστηθήκαμε και άρχισε να μου μιλά για μοντέλα (άνδρες γυναίκες δεν έχει σημασία, το είπε και ο Απόστολος!), για την τέχνη, για ταξίδια, για τη γάτα της από τα Ιμαλάια και διάφορα άλλα τέτοια.
Όπως καταλαβαίνεις Αλέξη, η κοπέλα είχε αρκετά ενδιαφέροντα και προσπαθούσα να σκεφθώ πως θα γίνει να την ξαναδώ και δύο και τρεις και τέσσερις φορές!
Εσύ Αλέξη μου, μπορείς να μας πεις τι ενδιαφέρον βρήκες στην πρώτη μυστική συνάντησή σου με τη “διαπλοκή”, όπως καταγγέλλεις και βγήκες και άλλες τρεις φορές μαζί της;
Δηλαδή θέλεις να πιστέψω, εγώ το χαιβάνι, ότι σου ζήτησε να βγείτε στα κρυφά, σου είπε για τα “καταχθόνια” σχεδιά του και εσύ τον συνάντησες άλλες τρεις φορές, για ποιο λόγο;
Μάλλον προσπαθούσες ως καλός πατέρας να επαναφέρεις τον άσωτο υιό στον ενάρετο βίο.
Μπράβο σου!
Απλά να σου υπενθυμίσω ότι δεν τρώω κουτόχορτο, αλλά σουβλάκια!
Συνεχίζοντας φίλοι μου, θα ήθελα να σας παρουσιάσω την κατάσταση στην ελληνική οικογένεια, αμέσως μετά το Πάσχα, τον Μάιο, δηλαδή.
Ο μούτσος της οικογένειας, θα επιστρέφει κατάκοπος από την εργασία (χαχαχαχα, τέσσερα χα όσες και οι συναντήσεις!), θα κάθετε στο τραπέζι και θα λέει στην σύζυγό του.
Σήμερα κουράστηκα πολύ και δεν έχω όρεξη. Φέρε μου, κάτι να τσιμπήσω.
Τι να σου φέρω, κολώνα του σπιτιού μου, θα απαντά η αγάπη μας (μεταξύ μας ούτε για λάσπη δεν μας έχουν!).
Κάτι ελαφρό, δεν θα φάω σήμερα.
Μία μακαρονάδα με σαλτσίτσα, και ένα κοτόπουλο και μία μερίδα αρνάκι ψητό, μία καλή μερίδα κεφτέδες και μία συναγρίδα, μία καλή σαλάτα, ένα μπουκάλι μπύρα και ψωμιά.
Μόνο αυτά, μωρό μου.
Ε σου είπα, θα τσιμπήσω σήμερα, δεν θα φάω, δεν έχω όρεξη!
Και εάν αναρωτιέστε, γιατί φίλοι μου, σας “παρουσίασα”, αγαπημένη σκηνή του ελληνικού κινηματογράφου, είναι γιατί ο Αλέξης μας, είπε ότι το Πάσχα έρχεται η ανάσταση της ελληνικής οικονομίας. Θα τρώμε με χρυσά κουτάλια πλέον.
Δεν θα ζητά ο άντρας του σπιτιού (εδώ γελάμε!) αρνάκι στη γάστρα και θα βλέπει μόνο πατάτες!
Αλέξη μου, απλά δεν διευκρίνισες ποιο Πάσχα, ποιου έτους, ποιου αιώνα!
Η εβδομάδα όμως που μας πέρασε φίλοι μου, είχε και νέες προσλήψεις συμβούλων, με κάτι βιογραφικά, να! Ξεκινάνε από την Αλεξάνδρεια και φθάνουν μέχρι το μέγαρο Μαξίμου!
Εγώ, πάντως, θα σας δώσω το παρασκήνιο της πρόσληψης, σύμφωνα με “αποκλειστικές” πληροφορίες.
Ο Αλέξης μας, επειδή πλησιάζει η 25η Μαρτίου και θα πρέπει να μας τονώσει το αίσθημα της εθνικής υπερηφάνειας, άρχισε να βλέπει ελληνικές ταινίες. Μεταξύ άλλων, είδε και την ταινία οι Σουλιώτες.
Και ενώ έβλεπε πως, ο Αλής προσπαθούσε να καταλάβει το Σούλι, με τι στρατηγικό σχεδιασμό ήθελε να αντιμετωπίσει τους Σουλιώτες, προβληματιζότανε ο Αλέξης.
Και ξαφνικά ακούει τον Αλή πασά να λέει, θα κάνω συνάντηση με τους Σουλιώτες, αλλά μόνο με τον Κουτσονίκα. Αυτό ήταν.
Κουτσονίκα δεν έχω σκέφθηκε ο Αλέξης, αλλά έχω Καρανίκα.
Και έτσι “έκλεισε” και το ζήτημα του στρατηγικού σχεδιασμού της χώρας.
Απλά και έμορφα! (τι διδακτορικό είπες ελληνόπουλό μου, ότι θέλεις να κάνεις!)
