Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
το πεζοδρόμιο πλέον είναι εδώ, χέρι – χέρι όχι με τον Καρατζαφέρη, αλλά με τη γραβάτα.
Ότι έσπειρες, φίλε μου Αλέξη, θερίζεις.
Μην πληρώνετε ΕΝΦΙΑ, διόδια, … φώναζες πάνω στα τρακτέρ, ως νέος Τσε Γκεβάρα (θα τρίζουν τα κόκαλά του!).
Η ελπίδα έρχεται, έλεγες.
Και ο κόσμος σε ψήφισε, για να εφαρμόσεις μία νέα πρόταση για τη χώρα.
Και πίστεψες πως τα προβλήματα λυθήκανε, επειδή άλλαξες όνομα στην τρόικα και την “βάπτισες” θεσμούς.
Και ήλθες και το μόνο που κάνεις είναι να βάζεις διαχωριστικές γραμμές, όχι με τους δανειστές, αλλά με την κοινωνία. Καθημερινά εντείνεις τον κοινωνικό αυτοματισμό. Εσύ και μόνον εσύ. Κανένας άλλος.
Πρόκειται για την στρατηγική σου κατεύθυνση. Ο διαχωρισμός των Ελλήνων σε ημετέρους και μη. Εμείς και εσείς.
Ξαφνικά όσοι δεν είναι μαζί σου, είναι κλέπτες και φοροφυγάδες. Όταν “τρέχανε” στις κάλπες για να ψηφίσουν ΟΧΙ και μετά ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ευυπόληπτοι πολίτες!
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι καθημερινοί άνθρωποι της εργασίας, είναι πλέον “σκουπίδια” για εσάς.
Δικηγόροι, ιατροί, μηχανικοί, οικονομολόγοι, … Άσε που φορούν και γραβάτα. Εξαιρούμαι αφού, φορώ μόνο τιράντες και κολάν!
Πρόσεξε να δεις φίλε Αλέξη. Τα πράγματα είναι απλά.
Όσο είναι κάποιος αρραβωνιασμένος, όλα καλά.
Τι φαγητό σου αρέσει μωρό μου, να μαγειρέψω. Μακαρόνια με κιμά απαντάς και μπόλικο τυρί.
Και έτσι ξεκινά η παρέλαση των μακαρονιών. Κάθε ημέρα.
Όταν περάσει ο καιρός και έλθει ο γάμος και όχι η ελπίδα, τότε αράζεις γεμάτος ευχαρίστηση, τυλίγεσαι και με πετσέτες για να μη λερώσεις και σου “έρχεται” ένα πιάτο με κάτι άσπρα πραγματάκια.
Που είναι ο κιμάς ρωτάς;
Καλά γέρασες και δεν βλέπεις, εισπράττεις ως απάντηση.
Μα πως, αφού, … θα το καταλάβαινα.
Τρώγε και μη μιλάς.
Αυτή την κατάσταση αφού είναι πλέον καθημερινή, τη συνηθίζεις και συμβιβάζεσαι με το ότι τα χρόνια περάσανε και δεν μπορείς να δεις τον κιμά που υπάρχει.
Ώσπου κάποτε εμφανίζεται ο κολλητός σου και σου λέει. Χοντρούλη άλλαξες συνήθειες βλέπω.
Τα μακαρόνια τα τρως σκέτα, πλέον. Και τότε συνειδητοποιείς τα ψέματα και την κοροιδία και η “οργή”, ξεχειλίζει.
Έτσι και με εσένα Αλέξη. Όσο ήσουν στην αντιπολίτευση, δηλαδή αρραβωνιασμένος, έταζες. Όταν θα με παντρευτείτε, έλεγες, θα αλλάξει η ζωή σας. Θα τρώτε με χρυσά κουτάλια.
Κέρδισες την εξουσία, δηλαδή έγινε ο γάμος και μας σερβίρεις ένα άδειο πιάτο με χάρτινα κουτάλια.
Ο λαός φωνάζει ότι δεν αντέχει και εσύ εξακολουθείς να του λες ότι τα κουτάλια είναι χρυσά.
Επειδή όμως το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, κάποια στιγμή ακολουθεί η έκρηξη.
Ο κόσμος δεν επιθυμεί πλέον να σε ακούει. Δεν σε εμπιστεύεται.
Που λες, Αλέξη, πριν από καιρό είχε “έλθει” ο έφορας τσουνάμι, Βαγγέλης Σαμαράς και είχε πει. Φόρος 26%, στους ελεύθερους επαγγελματίες και προκαταβολή φόρου 25%.
Στην ουσία, μας ρωτούσε εάν θέλουμε να κάνουμε συνέταιρο το κράτος.
Μας ρωτούσε επαναλαμβάνω.
Εσύ, Ω μεγάλε εσύ!
Φόρος 26% (συζητάς και για 29%), προκαταβολή φόρου 100%, δηλαδή στην ουσία διπλασιάζεις την φορολογία και θέλεις και 28% για εισφορές – υγεία.
Ας κάνουμε την σούμα.
26% + 26% + 28% + τέλη επιτηδεύματος = 80% και βάλε.
Με λίγα λόγια, μας ανακοινώνεις (δεν μας ρωτάς) ότι γίνεσαι συνέταιρος με ποσοστά 80% για σένα και 20% για μένα.
Σου τονίζω ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν (απλή πρόσθεση είναι!) και με προσκαλείς να συζητήσουμε!
Θέλεις, δηλαδή να έρθω να πιω καφέ μαζί σου, να “φορέσεις” το ωραίο σου χαμόγελο, να βάλεις την κασέτα να παίζει, να μου πεις ότι κερνάς και το νερό όχι μόνο τον καφέ, και να σου πω ότι συμφωνώ μαζί σου. Αυτό σε ενδιαφέρει.
Και για να τελειώνουμε.
Οι συζητήσεις δεν έχουν κανένα νόημα, αφού στο τραπέζι έχουν πέσει νούμερα.
Λέτε ποια είναι τα καινούρια νουμεράκια που προτείνετε και εάν με την απλή αριθμητική η κατάσταση βελτιωθεί και γίνει πραγματικά εφαρμόσιμη, τότε θα δείτε και την κοινωνία μαζί σας.
Ως τότε απέναντί σας και μην απορείτε και κλαψουρίζετε!
