«Με ένα σμπάρο δυό τρυγόνια», φαίνεται πως προσπάθησε να πιάσει ο Αλέξης Τσίπρας στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών το Σάββατο, αλλά δεν το πέτυχε. Επιασε μόνο το ένα, που ήταν και αναμενόμενο. Το προσφυγικό. Ολοι τους συμφώνησαν σε μια κοινή γραμμή απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους μας, που φαίνονται διατεθειμένοι να δώσουν πολλά χρήματα, λιγότερα σε μας και πολύ περισσότερα στην Τουρκία, για να κρατήσουν μακριά από τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων και μεταναστών.
Στο άλλο όμως, το ασφαλιστικό δεν του βγήκε του Πρωθυπουργού. Κανείς από τους πολιτικούς αρχηγούς, εξαιρουμένου του κυβερνητικού εταίρου του, δεν ενέδωσε. Κανείς δεν θέλησε να συνδέσει το όνομά του και το κόμμα του με το «έγκλημα» που πάει να διαπραχθεί – αν δεν είναι ήδη τετελεσμένο – σε βάρος του ελληνικού λαού. Ένα ζήτημα που είναι καθαρά της αρμοδιότητας του ελληνικού κοινοβουλίου, ο Πρωθυπουργός το ανήγαγε σε «ύψιστο εθνικό θέμα» για να δικαιολογήσει τη σύγκληση της σύσκεψης και να προκαταλάβει ενδεχομένως τη συναίνεση των πολιτικών του αντιπάλων προτού το θέμα έρθει στη Βουλή. Αυτοί όμως δεν «τσίμπησαν» όπως και αναμενόταν, επισημαίνοντας στον Πρωθυπουργό ότι άργησε. Ότι έπρεπε εδώ και καιρό να τους ενημερώσει για τις προθέσεις (διάβαζε αποφάσεις) των δανειστών και να μην προσπαθεί μόνος του να χειριστεί ένα τόσο «ύψιστο εθνικό ζήτημα» όπως τώρα θέλει να το παρουσιάσει. Το «έγκλημα» έχει διαπραχθεί. Η περικοπή μεγάλου ποσοστού στις συντάξεις των Ελλήνων είναι γεγονός. Συσκέψεις, με τον αρχηγό του κράτους να παρακολουθεί αμήχανος τους πολιτικούς αρχηγούς να κονταροχτυπιούνται, δεν προσφέρουν τίποτα σε θέματα για τα οποία αποκλειστικά αρμόδια να τα χειριστεί είναι η κυβέρνηση.
Συναίνεση ζητεί ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά οικουμενική κυβέρνηση δεν θέλει. Επιζητεί την πρώτη για να αναπληρώσει την ψήφο κάποιων βουλευτών του που προφανώς του έχουν διαμηνύσει ότι τέτοιο ασφαλιστικό σύστημα δεν πρόκειται να ψηφίσουν. Και δεν θέλει την δεύτερη, την οικουμενική, γιατί θα ομολογήσει την αποτυχία του ως Πρωθυπουργός και το «χαρτί» του θα καεί οριστικά για το μέλλον. Όμως, αν πράγματι πιστεύει αυτά που λέει, ότι δηλαδή η χώρα βρίσκεται σε πολύ κρίσιμη καμπή και αν βάζει πράγματι το συμφέρον του τόπου πάνω από το πολιτικό του μέλλον, ας ζητήσει σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης. Για να φανεί προς τα έξω ενότητα του πολιτικού κόσμου αλλά και για να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Οσο δεν το ζητά, μην περιμένει από την αντιπολίτευση συναίνεση και επικύρωση των λαθών και παραλείψεων που έχει κάνει. Και αν εγωιστικά εξακολουθεί να μην θέλει οικουμενική, υπάρχει και ο ανώτατος άρχοντας του τόπου. Γιατί αυτή τη στιγμή δεν είναι μόνο το ασφαλιστικό ούτε και το προσφυγικό. Είναι και άλλα πολύ πιο σοβαρά και ζωτικά θέματα, εσωτερικά και εξωτερικά, που θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωση του λαού και την ασφάλεια της χώρας.
Τ.Π.
