Βίοι παράλληλοι. Οι Ισαπόστολοι Κωνσταντίνος και Μεθόδιος σάρκωσαν το πρότυπό τους, τον Παύλο. Κατά σύμπτωση η ζωή τους είναι όμοια μέχρι και λεπτομερειών. Εκείνος είχε την επιθυμία να βρεθεί στη Ρώμη, την κοσμοκράτειρα, για να δει την εκεί Εκκλησία, για την οποία είχε γράψει επιστολή στα Ελληνικά από την Κορινθο, επωφελούμενος από την μετάβαση στη Ρώμη της Φοίβης. Και βρέθηκε εκεί για να δικασθεί. Οι δεύτεροι κλήθηκαν στη Ρώμη να απολογηθούν για κατηγορίες, όπως για τις προστριβές τους με τους Λατίνους ιεραποστόλους, για την εισαγωγή νέων ηθών και της σλαβικής γλώσσας στη Λατρεία.
Πήγαν; Ρητορικό το ερώτημα. Πήγαν. Γιατί; Είμαστε στο 868, ένα χρόνο μετά την καθαίρεση του Φωτίου και την αποκατάσταση των σχέσεων του Βυζαντίου με τον Πάπα. Ισχυρός ο Πάπας στην Εκκλησία. Αν παραβάλουμε τις χρονολογίες με τα συμβαίνοντα στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, τότε η κλήση από τον Πάπα είναι ακόμη πιο ισχυρή και η θέση των δύο αδελφών εξαιρετικά δυσχερής. Όμως το δίκαιο και η αλήθεια είναι με το μέρος τους. Οι κινήσεις τους όλες υπαγορεύονταν από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και ως εκ τούτου Νομικό – Κανονικό θέμα δεν υπάρχει. Ως προς την αλήθεια, η πράξη της πρώτης Εκκλησίας στο θέμα της γλώσσας είναι οδοδείκτης. Οι λαοί έχουν το δικαίωμα να ακούν το ευαγγέλιο και να “λειτουργούνται” στη γλώσσα τους. Καλώς έπραξαν οι αδελφοί και αποφάσισαν να αποδεχθούν την κλήση.
Η εμφάνιση των δύο αδελφών στη Ρώμη και ενώπιον του Πάπα, εμπνέει απόλυτο σεβασμό. Ήθος, σοφία, ευγένεια, ταπείνωση ήσαν, αδιαφιλονίκητα, γνωρίσματα των δύο αδελφών. Και μαζί η πράξη, η της θεωρίας επίβαση, οι δράσεις, δηλονότι, των δύο αδελφών. Δεν υπερβάλλω, ούτε αυθαιρετώ, αντίθετα, για την οικονομία του λόγου, παραλείπω πολλά. Ο Πάπας, κατά τα γραπτά της εποχής, υποδέχεται τους δύο αδελφούς ως υψηλούς επισκέπτες, συσκέπτεται μαζί τους, αποδέχεται και υιοθετεί τις απόψεις των. Ναι, ορθώς οι Σλάβοι έχουν το δικαίωμα να ακούν το Ευαγγέλιο στη γλώσσα τους και να “λειτουργούνται” στη γλώσσα τους.
Κατά την παραμονή των δύο αδελφών στη Ρώμη αρρωσταίνει ο Κωνσταντίνος. Προαισθάνεται ότι το τέλος εγγύς. Ζητάει και κείρεται μοναχός. Είναι πλέον ο μοναχός Κύριλλος. Με αυτό το όνομα περνάει στην ιστορία. Ο Κύριλλος πεθαίνει στη Ρώμη τον Φεβρουάριο του 869. Η κηδεία του συνεγείρει την πόλη. Ο Πάπας με επιστολή του καλεί τους Έλληνες της Ρώμης να παραστούν στην εξόδιο ακολουθία, η οποία τελέσθηκε σε τρεις γλώσσες, Ελληνικά, Λατινικά και Σλαβικά. Ο Κύριλλος θάπτεται στον προσωπικό τάφο του Πάπα Avδριαvού τoυ Β’. Αργότερα τοποθετείται σε ιδιαίτερο τάφο, στον ναό του αγίου Κλεμεντίνου.
Ο Μεθόδιος χειροτονείται επίσκοπος Μοραβίας και μεταβαίνει στην έδρα του, όπου συνεχίζει το έργο που άρχισε με τον Κύριλλο. Η αναγνώριση του έργου των δύο αδελφών και η τιμή είναι μεγάλη. Κύριλλος και Μεθόδιος τιμούνται από Σλάβους, Έλληνες, Λατίνους και Διαμαρτυρόμενους ως φωτιστές των Σλάβων και ανακηρύσσονται άγιοι και ισαπόστολοι. Για μας τους Ανατολικούς η μνήμη τους γιορτάζεται στις 11 Μαΐου.
Στις μέρες μας αποδόθηκαν νέες τιμές στους δύο αδελφούς. Το 1980 ανακηρύχθηκαν από τον πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β΄ συμπροστάτες της Ευρώπης.
Σημ. 1) Ο ναός του Αγίου Κλήμεντος (Κλεμεντίνου) υπάρχει σήμερα στη Ρώμη. Δε στάθηκε όμως δυνατή μεταφορά της εικόνας στο facebook. 2) Στην εικόνα των δύο αδελφών Μεθοδίου και Κυρίλλου ο Μεθόδιος φέρει άμφια επισκόπου και ο Κύριλλος ένδυμα μοναχού. 3) Ο ναός της φωτογραφίας είναι του Αγίου Κλήμεντος επίσης, αλλά στη Μόσχα. 4) Ο εικονιζόμενος πάπας είναι ο Ιωάννης Παύλος ο Β΄.
