Στις 4,30 τα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου 1974 οι τουρκικές δυνάμεις εισβολής στην Κύπρο ολοκληρώνουν το έργο τους, υπό τις ευλογίες των δυτικών μας… “συμμάχων”, υλοποιώντας την δεύτερη φάση του σχεδίου “Αττίλας” τον “Αττίλα 2”.Tα τουρκικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν Λευκωσία, Αμμόχωστο και άλλα σημεία της Κύπρου. Ο «Αττίλας 2» είχε ξεκινήσει. Από το μεσημέρι της 14ης του Αυγούστου, τουρκικά άρματα και ισχυρές δυνάμεις πεζικού αρχίζουν να κινούνται από Λευκωσία προς Αμμόχωστο, στα ανατολικά, και προς Λεύκα-Λιμνίτη, στα δυτικά. Το Πολεμικό Συμβούλιο, που συνεδριάζει στις 6 τα χαράματα υπό την προεδρία του Καραμανλή στην Αθήνα, διαπιστώνει την τραγική αδυναμία της Ελλάδας να συνδράμει στρατιωτικά την Κύπρο και έτσι οι ελληνικές αντιδράσεις περιορίζονται στο διπλωματικό τομέα. Μέχρι το βράδυ, η ελληνοκυπριακή αντίσταση έχει ουσιαστικά καταρρεύσει και τα οχυρά εγκαταλείπονται. Στις 15 του Αυγούστου, τα στρατεύματα του «Αττίλα» μπαίνουν στην Αμμόχωστο, στις 16 του Αυγούστου ο «Αττίλας 2» ολοκληρώνεται με την κατάληψη της Μόρφου, ενώ η κυβέρνηση Κληρίδη μεταφέρεται πρόσκαιρα στη Λεμεσό, φοβούμενη ότι επίκειται κατάληψη της Λευκωσίας. Οι Τούρκοι, έχοντας πετύχει τους στρατιωτικούς τους σκοπούς, δέχονται κατάπαυση του πυρός στις 6 το απόγευμα της 16ης του Αυγούστου 1974. Ηδη κατείχαν το 36,4% του κυπριακού εδάφους. Περίπου 2.000 Ελληνες και Ελληνοκύπριοι είχαν σκοτωθεί, πάνω από 1.600 ήταν οι αγνοούμενοι και 200.000 ήταν οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες. Οι τουρκικές θηριωδίες και στην δεύτερη φάση του “Αττίλα” είναι ωμότατες. Ξεκληρίζουν ολόκληρες οικογένειες. Η αντίσταση που προβάλλει η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΥΠΡΟΥ (ΕΛ.ΔΥ.Κ) ηρωική, σθεναρή, αλλά άνιση. “Η Κύπρος είναι μακριά” και η μητέρα-πατρίδα, η Ελλάς, δεν τολμά να υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων τους προγονικούς βωμούς και εστίες στο νησί της Αφροδίτης.Οι εναπομείναντες στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ, παρόλο που από το απόγευμα της 16ης, μετά την πτώση του στρατοπέδου τους είχε συμφωνηθεί και πάλι κατάπαυση πυρός, απόκρουσαν και την επομένη (17η Αυγούστου) με επιτυχία επιθέσεις των Τούρκων στο προάστειο του Αγ.Παύλου, μαζί με Κύπριους εθελοντές από την Αμμόχωστο, που πολέμησαν ηρωικά στο πλευρό τους.
Ήταν οι τελευταίες συμπλοκές.
Η μάχη της ΕΛΔΥΚ αναφέρεται στο Μουσείο Ιστορίας του Λονδίνου, ως μία από τις πιο άνισες μάχες που δόθηκαν ποτέ.
Εκεί που αναμετρήθηκαν οι λίγοι με τους πολλούς και οι σχεδόν άοπλοι με τους πάνοπλους.
Και όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο στρατιώτης Γώγος, που δακτυλογραφούσε το Ημερολόγιο Μονάδας καθ’ υπαγόρευσιν του ταγματάρχη Καλλιώρα, διευθυντή του 3ου Ε.Γ. : «και στις Θερμοπύλες χάσαμε… όμως δεν αποτελεί μια ένδοξη στιγμή της Ελληνικής Ιστορίας;»
Σε αυτούς τους ηρωικούς νεκρούς, που έγιναν βωμός αθανάτου φλόγας του γένους μας, κλείνω σήμερα ευλαβικά το γόνυ. Στους υπέρ της πίστεως και της πατρίδας ηρωικώς πεσόντες στην Κύπρο αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες, Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους.
Σε αυτούς που τα σκηνώματα τους τάφηκαν στον τύμβο της Μακεδονίτισσας, μαζί με τα υπολείμματα του Νορθ Άτλας και τους καταδρομείς μας που έπεσαν από φίλια πυρά. Δεόμενος ο Τριαδικός Θεός να τους αναπαύσει εν σκηναίς δικαίων.
Αιωνία σας η μνήμη αδελφοί.
Νάουσα 14 Αυγούστου 2015.
Θόδωρος Ελευθεριάδης
