Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
η χώρα δυστυχώς, βιώνει την απόλυτη “τρέλα”. Η κυβέρνηση τώρα κατάλαβε τη σοβαρότητα της κατάστασης (κάλιο αργά παρά ποτέ!) και η αντιπολίτευση θυμήθηκε ότι “είναι” φιλελεύθερο κόμμα. Εδώ … κλαίμε από τα γέλια.
Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, με σταματά στο δρόμο, ένας σαραντάρης, και μου λέει: “σας διαβάζω κ Βελέντζα, αλλά δεν σας έχω συναντήσει ποτέ”. Εάν επιτρέπετε τον ρωτώ, που συχνάζετε. Στα γυμναστήρια, μου απαντά.
Του έδωσα το πρόγραμμά μου, με τις καντίνες και μάλλον τον επανέφερα στην πραγματικότητα. Του επισήμανα πάντως, πως συνήθως κάνω ρυθμική γυμναστική!
Σας λέω, κάτι δεν πάει καλά!
Που λέτε, φίλοι μου, την προηγούμενη εβδομάδα συνειδητοποίησα την ελληνική πραγματικότητα. Σε μία γωνία, σε ένα ταβερνείο, απολάμβανα, τη ρετσινούλα μου, όταν ξαφνικά τα αίματα στο, διπλανό τραπέζι ανάψανε.
Δύο οικογένειες, με τα παιδιά τους. Η μικρή τους κόρη, με κοιτούσε και έλεγε στη μαμά της, πόσο … λεπτός, είναι αυτός ο κύριος, τα υπόλοιπα τέκνα, περίπου 18 ετών, παρακολουθούσαν, την έντονη συζήτηση. Ο ένας γονιός ήταν φαν του όχι και ο άλλος του ναι. Και εκεί που η κατάσταση, άρχισε να ξεφεύγει, πήρε το λόγο, ο πρώτος υιός.
Τι λες ρε πατέρα,
εσύ δεν είσαι που με έμαθες ότι για να γίνω επιτυχημένος δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο, εκτός από πονηριά, και μέσα,
εσύ δεν μου έμαθες, ότι η γνώση και η συνέπεια είναι υλικά άχρηστα στη νεοελληνική κοινωνία,
εσύ δεν μου έμαθες ότι το λαμπερό και το φανταχτερό, είναι τα ουσιώδη στο νεοελληνικό οικοδόμημα,
εσύ δεν μου έμαθες ότι ο εύκολος πλούτος είναι το παν και πρέπει να τον επιδιώκω με κάθε τίμημα,
εσύ δεν μου δίδαξες πώς να καταρρακώνω καθημερινά, τις αξίες και τα τις παραδοσιακές αρχές,
εσύ δεν είσαι που διαμορφώνεις την άποψή σου ανάλογα με το τι ισχυρίζονται οι διάφοροι αμόρφωτοι παρουσιαστές, οι διασκεδαστές μας και όλα τα πρόσωπα της νεοελληνικής παρακμής,
εσύ δεν μου δίδαξες πώς να μετατρέπω ένα δημόσιο χώρο σε σκουπιδότοπο,
εσύ δεν μου είπες ότι εάν υπάρχει κάποια κοινόχρηστη έκταση πρέπει να ποδοπατηθεί και καλύτερα να τσιμεντωθεί,
εσύ δεν μου είπες πως όταν οδηγούμε ο δρόμος ανήκει στην αφεντιά μας,
εσύ δεν μου έδειξες πώς να παραβιάζω τους σηματοδότες, τις πινακίδες σήμανσης, τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας,
εσύ δεν μου έδειξες πως τα μικρά παιδιά και βρέφη πρέπει να κάθονται στη θέση του συνοδηγού ή στις σέλες των μηχανών,
εσύ δεν μου έμαθες να καπνίζω στους παιδότοπους,
Το “ανελέητο” σφυροκόπημα”, το συνέχισε ο άλλος δεκαοκτάρης:
εσύ δεν είσαι πατέρα, που κρατούσες με υπερηφάνεια, το 81 τα πράσινα σημαιάκια, και το 89 τα γαλάζια,
εσύ δεν μου είπες, να γραφτώ στην κλαδική για να μπορέσω να διοριστώ στο δημόσιο,
εσύ δεν είσαι, που είχες ως ίνδαλμα τους διάφορους συνδικαλιστές, και Κοσκωτάδες,
εσύ δεν είσαι, που αρχικά διάβαζες την αυριανή και μετά τον ελεύθερο τύπο και τώρα την αυγή,
εσύ δεν είσαι, που στήριζες, τον Σημίτη, αν και υποστήριζε τα ακριβώς αντίθετα από τον Ανδρέα,
εσύ δεν είσαι, που έπαιζες στο χρηματιστήριο και όταν τα κονόμησες πήγες με τη μαμά στη Μύκονο και στις Μαλβίδες,
εσύ δεν είσαι, που αργότερα όταν έχασες, απαιτούσες να μπει στη φυλακή, ο Σημίτης και η παρέα του,
εσύ δεν είσαι που απαιτούσες την κεφαλή του επί πίνακι, όταν “έφερε”, τον Γιαννίτση,
εσύ δεν είσαι, που μετά αποθέωνες τον Καραμανλή τον νεώτερο και αργότερα τον ΓΑΠ, και τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ
Πατέρα, πήγαινε να ακούσεις, Θάνο Μικρούτσικο σε στίχους Κώστα Τριπολίτη
“έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα” και συνεχίζει:
“δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα” και ολοκληρώνει:
“ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο…”
Σε αυτό το σημείο, εισήλθα και εγώ “απρόσκλητος”,
είμαστε εμείς οι ίδιοι, που πυροβολήσαμε τον πρώτο έλληνα κυβερνήτη, επειδή ήταν επιτυχημένος και είμαστε ακριβώς οι ίδιοι, που φυλακίσαμε τους μέγιστους των ηρώων μας, αλλά …
παιδιά μου, σας παρακαλώ σταματήστε, δεν αντέχω άλλο!
