Σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις, στις κρίσιμες αυτές εθνικές στιγμές, το πιο φρόνιμο για έναν ερασιτέχνη δημοσιογράφο είναι να σιωπά. Τι να πούμε άλλωστε όλοι εμείς που βρισκόμαστε λίγο-πολύ, έξω από τον χορό;
Υπάρχει Έλληνας όμως που είναι σήμερα «έξω από το χορό»; Υπάρχει Έλληνας που δε νιώθει στο ίδιο του το πετσί την αναπάντεχη αυτή κρίση; Μήπως λοιπόν αποτελεί εθνική λιποταξία η σιωπή μας;
Άντε όμως και είπαμε την άποψή μας. Ποιος θα μας ακούσει; Τη φωνή τη δική μας, τη φωνή της λογικής, θα την πνίξουν οι άναρθρες κραυγές εκείνων που αναδεικνύοντας εαυτόν ειδήμονα, φωνασκούν επί ώρες μπροστά στο μικρόφωνο με το οποίο τους εφοδίασε το… φιλόξενο κανάλι.
Ποια επομένως η ωφέλεια να βγεις εσύ και να καταλογίσεις ευθύνες στον άλφα ή τον βήτα πολιτικό; Και ποιον να πιάσεις ή ποιόν ν’ αφήσεις στην επιχείρηση αναζήτησης και καταλογισμού ευθυνών, αφού όλοι όσοι ανέλαβαν «να μας σώσουν» είναι υπεύθυνοι για τα λάθη που έγιναν;
Όμως, για να μην πει ο αναγνώστης πως βγάζουμε τεχνηέντως την ουρά μας απ’ έξω, θα επιχειρήσουμε να μοιράσουμε τις ευθύνες με όση αμεροληψία επιτρέπουν οι κρίσιμες για όλους στιγμές αυτές. Και θα πούμε…
Θα πούμε για τις ευθύνες του απελθόντος πρωθυπουργού που δεν είχε τσαγανό για να απαιτήσει από τους ομοϊδεάτες του Ευρωπαίους μια μεταχείριση λιγότερο επώδυνη και λιγότερο απάνθρωπη. Νομοτελειακά έτσι κι αλλιώς θα γλιστρούσε στα χέρια των καραδοκούντων αντιπάλων. Όμως, δεν θα τους είχε κληροδοτήσει με τόσο εύλογη επιχειρηματολογία.
Θα πούμε για τον «κληρονόμο» που βρέθηκε αναπάντεχα από το 3,5 στο 35%. Από διαχειριστής μιας πολιτικής ομάδας, έγινε αρχηγός ενός κόμματος και κλήθηκε να κυβερνήσει τη χώρα, σχεδόν απροετοίμαστος.
Ξεκίνησε το διαπραγματευτικό παιχνίδι με τρόπο παιδαριώδη και βρέθηκε να χάνει με 2-0 από τα πρώτα λεπτά του αγώνα. Διέπρεψε μόνο στην εναλλαγή των αεροπορικών ταξιδιών: Αθήνα-Βρυξέλλες, Αθήνα-Βερολίνο, Αθήνα-Μόσχα, περνούσε μέρες ολόκληρες διασχίζοντας την Ευρώπη. Στο πιλοτήριο της χώρας, τιμόνι ανέλαβε ο αυτόματος πιλότος, που μας οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.
Την αρχική ευφορία και την «εθνική υπερηφάνεια» των πρώτων ημερών, διαδέχθηκε ο σκεπτικισμός. Και τελικά, φθάσαμε πράγματι στο χείλος του γκρεμού. Τί λέω; Πέσαμε ήδη στο γκρεμό.
Θα πούμε και δυο λόγια που αφορούν τον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας. «Ωσεί παρών» παρακολούθησε τα εθνικά γεγονότα. Κι ενώ ο θεσμικός του ρόλος επέβαλλε κάποιες κινήσεις ενότητας και περισυλλογής, αγνόησε τις φωνές που του υπενθύμιζαν ότι σε τέτοιες στιγμές, ο Πρόεδρος της χώρας συγκαλεί το συμβούλιο αρχηγών. Και θέτει ευθέως τους αρχηγούς των κομμάτων, ενώπιον του επαπειλούμενου νέου εθνικού διχασμού.
Τώρα είναι ίσως αρχή. Ο λαός από μεθαύριο, θα είναι χωρισμένος στους Έλληνες του ΝΑΙ και στους Έλληνες του ΟΧΙ. Και η κάθε πλευρά, θα ρίχνει μετά μανίας στην άλλη την ευθύνη για την πορεία της Ελλάδας.
Ο.Σ.
