Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
αφού τα χρόνια φεύγουν ως γάργαρο νεράκι (τι έγραψα πάλι ο ποιητής Φανφάρας!), και αισίως διανύουμε την κρίσιμη ηλικία, αποφάσισα να ασχοληθώ με την κορμάρα μου, να τη μειώσω κατά κάποιο τρόπο.
Η μέρα μου ξεκίνησε με πρωινό που περιλάμβανε μπουγάτσα λάιτ (να τη συνηθίσετε, διότι σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες μου, θα περιέχει και λάιτ ΦΠΑ!), συνεχίστηκε …χωρίς εργασία και χαρά, επισκέφθηκα το “θεσμικό ναό” για να ευχαριστήσω τους τροϊκανούς – μοίκανούς που μου επιτρέπουν ακόμη να αναπνέω και αποφάσισα να βάλω και γυμναστική στο πρόγραμμά μου. Περπάτημα με καλή παρέα.
Και εκεί που βαδίζαμε και αναλύαμε την πολιτική κατάσταση της χώρας, με “ενθαρρυντικά” σχόλια για τον ακατανόμαστο (εδώ ξεκαρδίζεστε στα γέλια!), κάποιος θεώρησε σκόπιμο να αναρωτηθεί, τι να κάνει άραγε, ο Μητσοτάκης. Και ξαφνικά βρέθηκε μπροστά μας ένα καινούριο χασαποταβερνείο, “Τα τρία γουρουνάκια”. Όσο όμως να επιθυμούσε το στομάχι και το μυαλό, η τσέπη δεν επέτρεπε. Αρκεστήκαμε, στο φάτε μάτια, ψάρια και …
Μια φορά και ένα καιρό, η μαμά γουρούνα και ο μπαμπάς γουρουνόπουλο είπαν στα τρία μικρά τους παιδάκια, που ζούσαν έως τότε ξέγνοιαστα και ευτυχισμένα: τώρα παιδιά μας θα πάτε να ζήσετε μόνα σας, να φτιάξετε το δικό σας τσαρδί. Να προσέχετε, όμως, γιατί ένας κακός λύκος έχει έρθει και το χειρότερο είναι ότι τρελαίνεται για γουρουνίσιο κρεατάκι στα κάρβουνα!
Το πρώτο γουρουνάκι πήρε το δρόμο και συνάντησε έναν κύριο που πουλούσε άχυρα και τρίχες. Σκέφθηκε, λοιπόν, “γιατί να κάθομαι να δουλεύω; ας φτιάξω γρήγορα ένα σπίτι με άχυρα”. Το δεύτερο γουρουνάκι βρήκε πρόχειρα κάτι ξύλα. Σκέφθηκε και αυτό “τα ξύλα γερά είναι, με αυτά θα φτιάξω το σπιτάκι μου”.
Το τρίτο γουρουνάκι, το πιο γνωστικό απ’ όλα, πήρε το σακίδιό του στην πλάτη (όχι αυτό του Ποταμιού), κάθισε κι έχτισε ένα σπιτάκι με τούβλα και οπλισμένο σκυρόδεμα (ώρες – ώρες δεν παίζομαι!).
Ο λύκος, όμως, μυρίστηκε τα τρία γουρουνάκια. Πρώτα πήγε στο αχυρένιο σπιτάκι και το γκρέμισε φυσώντας. Το ίδιο συνέβη και με το ξύλινο σπιτάκι, δεν άντεξε. Στο τρίτο σπιτάκι, ο λύκος τα βρήκε μπαστούνια. Το σπιτάκι ήταν γερό και είχε αυτοματισμούς και καλώδια. Ήταν μελετημένο και κατασκευασμένο από … ηλεκτρολόγο μηχανικό! Αφού δυσκολεύτηκε, άρχισε να φυσά με θυμό και λύσσα, αλλά το σπιτάκι άντεξε και τα τρία γουρουνάκια σώθηκαν.
Στο σήμερα, φίλοι μου,
το πρώτο γουρουνάκι είναι οι συμπολίτες μας που υποστηρίζουν ότι “οι Γερμανοί είναι φίλοι μας”, οπότε δεν χρειάζεται να έχουμε γερό σπιτάκι. Κάτι σαν τον γνωστό Μπάμπη που προέτρεψε το ΔΝΤ να κρατήσει γερά στα εργασιακά θέματα.
Το δεύτερο γουρουνάκι εκπροσωπεί τους συμπολίτες μας που είναι μεν υποψιασμένοι ότι κάτι δεν πάει καλά “με τους φίλους μας”, αλλά θέλουν να δώσουμε μία ακόμη ευκαιρία στον … χερ Σόιμπλε και την παρέα του. Επειδή όμως υπάρχει μέσα τους η αμφιβολία, χτίζουν πιο γερό σπιτάκι.
Το τρίτο γουρουνάκι γνωρίζει καλά ότι ο λύκος παραμένει λύκος, όποιο προσωπείο και να φορέσει. Αυτός εκπροσωπεί τους στυγνούς τοκογλύφους που διψούν για αίμα και σάρκα.
Είναι αυτοί που, ξεκάθαρα πλέον, απαιτούν τη μετατροπή της πατρίδας μας σε Ειδική Οικονομική Ζώνη της Ευρώπης. Είναι αυτοί που επιθυμούν να πούμε ναι στην “εξαφάνιση” της χώρας.
Μας μιλούν για ανάπτυξη και ταυτόχρονα επιθυμούν ομαδικές απολύσεις, μείωση συντάξεων, κατάργηση ΕΚΑΣ, ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, τη μικρή ΔΕΗ, αύξηση ΦΠΑ, νέους φόρους… Επιδιώκουν να γίνει η πατρίδα μας μία υπεραγορά από την οποία θα ψωνίζουν ότι θέλουν και τζάμπα!
Θέλουν να “ξεσκίσουν” το εργασιακό και το ασφαλιστικό, τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της Ευρώπης. Μας οδηγούν στο Μεσαίωνα.
Προσέξτε, όμως φίλοι μου,
το τρίτο γουρουνάκι έκανε ότι έκανε με προσωπική εργασία και σοβαρότητα. Προγραμματισμό και οργάνωση. Με το να πιστεύουμε ότι οι “Ναζί” δεν θα πατήσουν το κουμπί, δεν κερδίζουμε τίποτα. Απλά, χάνουμε χρόνο και χρήμα που δεν έχουμε!
Συμπέρασμα ή αλλιώς ηθικό δίδαγμα.
Με πρόγραμμα και σχέδιο θα χτίσουμε τη χώρα μας και θα σωθούμε. Τα γουρουνάκια όσο παραμένουν ενωμένα απέναντι στον εχθρό δεν κινδυνεύουν.
