Κ. Διευθυντά
Με ενδιαφέρον διάβασα τις παρατηρήσεις του αγαπητού κ. Ορέστη στο φύλλο της εφημερίδας σας (20.5.2015) που αφορούσαν την παρουσίαση της δουλειάς μου για την πολιτιστική ανάπτυξη. Επιτρέψτε μου όμως μερικές παρατηρήσεις που δεν επέχουν θέση απάντησης στα όσα γράφει, αλλά διευκρινήσεων.
Δεν είναι η πρώτη φορά που διαμορφώνω και δημοσιοποιώ προτάσεις για τον πολιτισμό. Η πρώτη αντίστοιχη εργασία μου έγινε το 1988, με την μελέτη – πρόταση για την πολιτιστική ανάπτυξη στη Βέροια, που κατατέθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και έτυχε σημαντικής χρηματοδότησης από τον αναπτυξιακό νόμο 1262/82. Μια χρηματοδότηση που τη θεωρώ σημαντική, γιατί άνοιξε την δρόμο για την ανάπτυξη -αναβάθμιση των πολιτιστικών δρώμενων στην πόλη μας. Και δεν ήταν μόνο η χρηματοδότηση που τότε κερδήθηκε, αλλά κυρίως η δομή που στήθηκε στη βάση αυτής της πρότασης (ΔΕΤΟΠΟΚΑ) και στην πορεία του χρόνου αποδείχθηκε ως η βέλτιστη επιλογή.
Ακολούθησαν πολλές άλλες προτάσεις που όμως δεν έτυχαν όλες της αναγκαίας προσοχής και μελέτης. Βέβαια κάποιες υιοθετήθηκαν και εκτιμώ ότι συνέβαλαν σε ορισμένες σημαντικές κατακτήσεις μας και εδώ να σημειώσω κυρίως την ένταξη μας στο Εθνικό Πολιτιστικό Δίκτυο Πόλεων.
Δεν μπορώ να κρίνω ο ίδιος τις προτάσεις μου, αλλά θα ήμουν ευτυχής αν της απόρριψης τους είχε προηγηθεί κάποια μελέτη ή έστω ανάγνωση τους. Σε κάθε περίπτωση πρωταρχική μου μέριμνα ήταν η κάθε πρόταση να διαμορφώνει όρους για την ανάδειξη της Βέροιας ως περιφερειακού πολιτιστικού πόλου, να εδράζεται σε μια υπαρκτή βάση, να επαγγέλλεται μια ρεαλιστική προοπτική.
Το 2001 μάλιστα προχώρησα σε μια αντίστοιχη με τη σημερινή έκδοση εργασία, που όμως όπως και πολλές από τις άλλες προτάσεις μου, τις έγραψα και τις διάβασα μόνο εγώ. Ο πολιτισμός αντιμετωπίζεται – δυστυχώς – διαχρονικά με ένα «μούδιασμα» από τις εκάστοτε διοικήσεις.
Ο καθένας μας αναλαμβάνει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί. Έτσι ο διευθυντής εισηγείται αλλά δεν μετέχει σε κανένα αποφασιστικό όργανο. Οι διοικήσεις μπορούν να υιοθετήσουν, να απορρίψουν, ή τέλος να δεχθούν εν μέρει μια πρόταση του. Αυτό σε συνδυασμό με την εναλλαγή των διοικήσεων δημιουργεί συνθήκες ασυνέχειας στον όλο σχεδιασμό. Βέβαια η Βέροια παρόλα τα σχετικά προβλήματα, αποτελεί και το λέω με πλήρη συνείδηση, μια όαση με όσα ανάλογα συμβαίνουν σε άλλες πόλεις.
Και εδώ μπαίνει ένα σημαντικό ζήτημα. Πως διαχειρίζεται κανείς αυτό το ζήτημα στην προοπτική του;
Έτσι προτείνω εκτός των άλλων και αλλαγή στο μοντέλο διαχείρισης – διοίκησης των κοινωφελών με ένα μοντέλο που προσιδιάζει περισσότερο σε μια Ανώνυμη Εταιρεία. Ακόμα πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξει και ο Δημοτικός και Κοινοτικός Κώδικας ειδικότερα στο σημείο που αφορά την τουριστική πολιτική των ΟΤΑ. Εκεί πρέπει να βρεθούν σημεία ενεργής σύγκλησης και ανάπτυξης συνεργιών του τουρισμού με τον πολιτισμό, ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες που θα στηρίξουν τη δημιουργία της «πολιτιστικής βιομηχανίας» της περιοχής μας.
Αν αυτά συμβούν και αν ο πολιτισμός γίνει αποδεκτός ως στρατηγική επιλογή, τότε ναι το πιστεύω ακράδαντα, η περιοχή μας θα γνωρίσει μια δυναμική ανάπτυξη.
Γιάννης Καμπούρης
