Ενδιαφέροντα στοιχεία και σκέψεις για την Ελληνική Βιομηχανίας Ζάχαρης κατάθεσε στη Βουλή ο βουλευτής Γιώργος Ουρσουζίδης, στη διάρκεια της συζήτησης για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές παρελθόντων ετών:
Αναφορικά με τις ζημιές τα στοιχεία της εταιρείας (από το εισηγητικό σημείωμα της ΕΒΖ) είναι τα εξής: Το 2008 – 7,5 εκατ. ευρώ, το 2009 – 47,5 εκατ., το 2010 – 34 εκατ., το 2011 – 17 εκατ., το 2012 – 1 εκατ. το 2013 – 11 εκατ. και το 2014 ήταν 57 εκατ. ευρώ.
«Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, γιατί κάποιος πρέπει, με αυτήν την εικόνα που παρουσιάζει Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης να δώσει 30 εκατομμύρια ευρώ, ώστε να λειτουργήσει το εργοστάσιο;» σημείωσε ο βουλευτής και συνέχισε:
«Ο πρώτος που θα πληρώσει το τίμημα είναι ο ίδιος ο αγρότης, ο οποίος επένδυσε σε μία σειρά από υποδομές, από εργαλεία, τα οποία θα του είναι άχρηστα αν κλείσει αυτό το εργοστάσιο, και αυτά τα «ευαγή- ευγενή» τραπεζικά ιδρύματα, στα οποία έχουν χρεωθεί όλοι οι αγρότες, θα τους καλέσουν να πουλήσουν τα χωράφια και τα σπίτια τους για να ανταπεξέλθουν. Ο πρώτος παράγοντας είναι αυτός.
Δεύτερος παράγοντας: Οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία ζάχαρης θα έπρεπε να βγουν στην ανεργία σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερα δύσκολο στο να βρουν μία εργασία, ώστε να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ζωής.
Τρίτος παράγοντας: Είναι δυνατόν να κλείνουμε μία βιομηχανία η οποία έχει έναν προνομιακό χαρακτήρα σε σχέση με τον τόπο στον οποίο ζούμε, σε επίπεδο Βαλκανίων; Όπως πολύ σωστά είπε ο εκπρόσωπος από το ‘Ποτάμι’, είναι μία δραστηριότητα την οποία σχεδόν μονοπωλιακά διεκδικούμε.
Άρα λοιπόν, υπάρχει εκείνη η αιτία, κάτω από την οποία θυσιάζει κάποιος αυτά τα τριάντα εκατομμύρια, αναλαμβάνοντας το ρίσκο απέναντι στους ανθρώπους οι οποίοι μοχθούν, από ανθρώπους που δουλεύουν για πεντακόσια, εξακόσια, επτακόσια ευρώ και παράγουν αυτόν τον πλούτο. Τα παίρνουμε, τα δίνουμε και τα εμπιστευόμαστε σε κάποιους ανθρώπους…»
Για επιλογές στη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου ο κ. Ουρσουζίδης τόνισε: «Δεν συμφωνώ, άλλα πράγματα περίμενα. Περίμενα ανθρώπους από αυτούς που έχουν σπουδάσει και τους αρπάζουν κυριολεκτικά οι ξένες αγορές, με ανατρεπτικές ιδέες, με ιδέες που δίνουν μία άλλη αντίληψη σε αυτό που λέγεται παραγωγή, να στελεχώσουν τη διοίκηση αυτού του εργοστασίου. Όμως, εύχομαι να διαψευστώ και του χρόνου να έρθω εδώ, από αυτό το βήμα και να μιλήσω για το ότι ήμουν υπερβολικός σε κάποιες από τις τοποθετήσεις μου…»
