Κοινοποιώ κάποιες μου σκέψεις, όταν κρίνω πως αναφέρονται σε θέματα που ενδιαφέρουν. Η κοινοποίηση είναι πρόκληση και πρόσκληση για βοήθεια. Και θα πω ότι σχεδόν πάντοτε την είχα αυτή τη βοήθεια. Γι αυτό και εγώ όπου μπορώ βοηθώ. Και παρατηρώ ότι στο σκοτάδι ανοίγουν χαραμάδες και πέφτει φως από εκεί που δεν το περιμένεις. ” Οι δύο αγαθότεροι υπέρ τον ένα”.
Ο πατήρ Πορφύριος έδωσε πολλά στοιχεία για τη Υπαπαντή, όπως και άλλοι ερευνητές. Μου έδωσε όμως και την ευχή του να το παλέψω το θέμα. Τόση αγάπη του κόσμου για το μοναστήρι της Υπαπαντής δείχνει ότι κάτι σημαντικό ήταν στα καλά του τα χρόνια για τη Νάουσα. Στα γραπτά μου έχω διατυπώσει την άποψη ότι το μοναστήρι καταστράφηκε για πρώτη φορά από τις ορδές του Αλή πασά, όπως και το μοναστήρι των Ταξιαρχών, και ότι ανοικοδομήθηκε και καταστράφηκε εκ δευτέρου το 1822.
Για το μοναστήρι των Ταξιαρχών γνωρίζαμε ότι ανοικοδομήθηκε το 1811 (γράφω αρκετά στη νέα μου δουλειά). Γνωρίζουμε ότι το εγκαινίασε ο Χρύσανθος, ο κατόπιν Σερρών και στη συνέχεια Πατριάρχης Κων/πόλεως (ο από Γραμματικού). Για την Υπαπαντή δεν γνωρίζαμε τίποτε. Πίστευα όμως ότι και η Υπαπαντή ανοικοδομήθηκε πριν το 1822 και καταστράφηκε ξανά το 1822. Τα νέα είναι: Πράγματι, καταστράφηκε το μοναστήρι από τα στρατεύματα του Αλή πασά και κτίζεται ξανά το 1809. Καταστρέφεται εκ νέου το 1822.
Η ανάγνωση του αποτυπώματος της σφραγίδας της Υπαπαντής δεν ήταν εύκολη. Πρώτα έπρεπε να βρούμε το καλύτερο αποτύπωμα και να το επεξεργασθούμε. Άνθρωποι ειδήμονες, ερασιτέχνες, άσχετοι με αυτά αλλά όλοι φίλοι της ιστορίας και του μοναστηριού κάναμε το καλύτερο. Όταν έφτασαν στα χέρια μου οι σαρώσεις της σφραγίδας, ο πονοκέφαλος μεγάλωσς. Μεγαλογράμματη γραφή με ανάμεικτα μικρά γράμματα, συντομογραφίες, συμπλέγματα, συντμήσεις έκαναν τη σφραγίδα γρίφο.
Μένοντας στη χρονολογία θα πω ότι πέραν από τη συνήθη τυπολογική θέση της τίποτε δεν έδειχνε ότι ήταν χρονολογία. Αποκλείσαμε να είναι βυζαντινή (από κτίσεως κόσμου), δεν ήταν αραβικοί αριθμοί, μας έμενε η περίπτωση χρονολογίας από της γεννήσεως του Χριστού με γράμματα. Έτσι ήταν. Ήταν συμπλεγματική απεικόνιση του 1809 με γράμματα. Σύμπλεγμα να σου πετύχει. Tρία γράμματα ένα κουβάρι. ᾳωθ. Το άλφα σαν “d” με την κεραία του καμπυλωμένη σαν άνοιγμα παρένθεσης ώστε να είναι εξάρτημα του “ω”. Μόνο το “θ” φαίνονταν!
Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω το τυπογραφείο Καραμανλίδη και τους συνεργάτες του, τον κ. Νέστορα που χρειάστηκε να ανεβεί εσπευσμένα στην Υπαπαντή και ιδιαιτέρως τον Γιάννη Ρότζιο για τις πετυχημένες φωτογραφικές αναλύσεις του. Και κλείνω με τη σκέψη ότι θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να είχαμε γραφιστική απεικόνιση της σφραγίδας. Είναι ένα ποίημα. Αν κάποιος γραφίστας που αγαπάει την έρευνα και το μοναστήρι θέλει να απεικονίσει χαρακτικά τη σφραγίδα, η δουλειά μας είναι στη διάθεσή του.
