“Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.
Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.
Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σήν δούλην παρίδης, Ο αμέτρητον έχων το έλεος”.
Γεννημένος στο δεξί ψαλτήρι του Αγιαμηνά ο Θωμάς. Μαθαίνοντας τα μυστικά της βυζαντινής μουσικής σε έναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ ψάλτη, τον αλησμόνητο πατέρα του Θεοδόση Τσουκαλά, που όμοια φωνή δεν βγήκε στη Νάουσα τα τελευταία 100 χρόνια! Μόλις στα 50 του χρόνια έφυγε για να υμνεί στην Άνω Ιερουσαλήμ τον Τριαδικό Θεό ο Ντότσης, πριν πολλά χρόνια. Μα στη θέση του συνεχίζει ο Θωμάς. Με τη βελούδινη φωνή του να συγκινεί τους πιστούς που προσέρχονται στον μοναδικό αυτό Ναού, στο κέντρο της Νάουσας. Να τον έχει ο Θεός γερό να μας χαρίζει εκκλησιαστικούς ύμνους για πολλά, πολλά χρόνια. Δείτε στο video που ακολουθεί τον φίλο, πρωτοψάλτη του Αγίου Μηνά, να ψάλλει το τροπάριο της Κασσιανής.
