Για άλλη μια φορά επαναλαμβάνεται το σκηνικό με το νόμιμο και ηθικό των πράξεών μας. «Άλλο νόμιμο, άλλο ηθικό». Αυτός ο διαχωρισμός είχε γίνει στο παρελθόν με την ευκαιρία “έργων και ημερών” υπουργών επί κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή. Έτσι και τώρα, με το περιστατικό των δικηγορικών υποθέσεων του υπουργού Γιώργου Κατρούγκαλου, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά και ισχυροποιείται το «δόγμα» ότι το νόμιμο δεν είναι οπωσδήποτε και ηθικό.
Παρακάμπτοντας το παράδοξο ότι ένας βουλευτής ή ευρωβουλευτής μπορεί και ασκεί παράλληλα το δικηγορικό επάγγελμα με μεγάλη πελατεία που προστρέχει σ’ αυτόν για ευνόητους λόγους και επισημαίνοντας απλά ότι το γεγονός αυτό ενέχει τα στοιχεία του αθέμιτου ανταγωνισμού σε βάρος συναδέλφων του δικηγόρων – βλέπετε και αυτό όσο μη ηθικό μπορεί να είναι, είναι νόμιμο ελέω Συντάγματος», θα σταθούμε στην περίπτωση της υπουργοποίησής του. Πόσο δηλαδή ηθική μπορεί να είναι η ενέργειά του να αποδεχθεί τη θέση του υπουργού σε υπουργείο που είναι αρμόδιο να ασχοληθεί με το αντικείμενο υποθέσεων που είχε αναλάβει το δικηγορικό του γραφείο επ’ αμοιβή πριν την υπουργοποίησή του ή έστω λίγο πριν από αυτήν. Τυπικά νόμιμη μπορεί να είναι, ηθικά όμως μπορεί να σταθεί; Και βέβαια δεν αποτελεί σοβαρή δικαιολογία ότι αμέσως μετά την υπουργοποίησή του ανέστειλε την δικηγορική του ιδιότητα – πράγμα υποχρεωτικό για υπουργό – αφήνοντας το γραφείο του στη συνεργάτιδα και πρώην συνεταίρο του που συνεχίζει τη διεκπεραίωση των υποθέσεων που το γραφείο τους είχε αναλάβει…
Και είναι απορίας άξιο πώς ο πρωθυπουργός, την προτεραία της συνάντησής του με τη Μέρκελ, άφησε να αιωρείται ένα, έστω αμφιλεγόμενο, κυβερνητικό «σκάνδαλο» που έγινε πρωτοσέλιδο όχι μόνο στις ελληνικές αλλά και στις ξένες εφημερίδες. Είναι να απορεί κανείς, πώς ένα κόμμα που ήρθε να κυβερνήσει με σημαία του το πολιτικό ήθος και έχει δώσει πράγματι δείγματα στον τομέα αυτό μέσα σε δύο μήνες που βρίσκεται στην εξουσία, πώς αφήνει να πλανάται και να συζητείται μέσα και έξω από τη χώρα ένα θέμα που κλονίζει την αξιοπιστία αυτών που διακηρύσσει, δηλαδή την πολιτική ηθική.
Και ας μη δημιουργούμε σενάρια συνωμοσίας και μην κατηγορούμε την εφημερίδα που έσπευσε να αποκαλύψει το γεγονός τονίζοντας ιδιαίτερα την ηθική του διάσταση. Αυτός εξάλλου είναι και ο ρόλος του Τύπου και εξαιτίας αυτού του ρόλου που επιτελεί έχουν αποκαλυφθεί ένας σωρός σκανδάλων ή έχουν αποτραπεί πάμπολλες για το κοινωνικό σύνολο δυσάρεστες καταστάσεις.
Πέραν λοιπόν του νομίμου και του ηθικού του πράγματος, το ζήτημα είναι πρωτίστως πολιτικό για τη νέα κυβέρνηση. Και έρχεται να την πλήξει σε μια στιγμή που έχει τόσα σημαντικά προβλήματα να επιλύσει και που χρειάζεται όσο καμιά άλλη φορά την «έξωθεν καλή μαρτυρία». Ας μην το αφήνει, λοιπόν, άλλο να πλανάται και να την εκθέτει.
Τ.Π.
