«Και τώρα τι κάνουμε;», αναρωτιούνται από χθες οι ψηφοφόροι. Και δεν είναι λίγοι. Είναι πολλοί αυτοί που θα περάσουν το μαρτύριο μιας εσωτερικής «μάχης» μεταξύ λογικής και συναισθήματος, μεταξύ οικονομικού συμφέροντος και πολιτικού «πιστεύω». Γιατί είναι ίσως η πρώτη φορά σε εκλογές, που τα πολιτικά συναισθήματα του καθενός θα δεχτούν αφάνταστη πίεση από τα προσωπικά οικονομικά τους συμφέροντα. Και το πρόβλημα δεν είναι τόσο μεγάλο από την κεντροαριστερά και πέρα, αλλά από το κέντρο και προς τα εδώ.
Μεγάλος ο προβληματισμός των φιλελεύθερων πολιτών ενόψει της κρίσιμης εκλογής. Μιας εκλογής που ίσως αποτελέσει ορόσημο για μια νέα προς τα αριστερά πορεία της χώρας, όπως λέει η αξιωματική αντιπολίτευση. Ίσως όμως και μια εκλογή που θα επιφυλάσσει σοβαρά δεινά για τους πολίτες, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Τον ορατό κίνδυνο της υπογραφής νέων μνημονίων από την κεντροδεξιά κυβέρνηση, εφόσον αυτή διασωθεί και συνεχίσει να κυβερνά, προβάλλει η αντιπολίτευση. Τον «μπαμπούλα» του κομμουνισμού επισείει η κυβέρνηση, στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει στην εξουσία. Και δεν παραλείπει να επισημάνει τον κίνδυνο να βρεθεί η Ελλάδα εκτός ευρώ και Ευρώπης.
Δεν θέλουν οι κεντροδεξιοί τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν θέλουν και τη συνέχιση της εξοντωτικής υπογραφής μνημονίων που έχουν φέρει τα ελληνικά νοικοκυριά στο έσχατο σημείο οικονομικής τους επιβίωσης. Δεν τους πάει να ψηφίσουν αριστερά, αλλά νιώθουν και αποστροφή προς τη συγκυβέρνηση και τα προηγηθέντα κυβερνητικά σχήματα που τα θεωρούν υπεύθυνα για το κατάντημά τους. Νιώθουν θυμό για το «κατόρθωμα» των κομμάτων της συγκυβέρνησης που τους έφεραν στο σημείο να σκέφτονται μήπως το συμφέρον των ίδιων και των παιδιών τους επιτάσσει να ψηφίσουν αριστερά. Γιατί δεν βλέπουν πλέον «φως» στο ορίζοντα. Γιατί το μέλλον της νέας γενιάς, όπως έχουν τα πράγματα, κάθε άλλο παρά ελπιδοφόρο προδιαγράφεται…
Η Αριστερά πλέον είναι «προ των πυλών». Και ας μην έχει το κόμμα αυτό ξεκαθαρισμένες τις θέσεις του. Και ασυνείδητα ίσως να την φέρει ο λαός στην εξουσία. Και αν το κάνει αυτό, θα το κάνει για να εκδικηθεί έτσι εκείνους τους λίγους που κατέκλεψαν τον τόπο και που κυκλοφορούν ελεύθεροι. Για να τιμωρήσει με την ψήφο του αυτούς που έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη του απλού λαού για να του πάρουν και τα ψιλά που είχε μέσα της. Για να στείλει μήνυμα στη Μέρκελ και στην παρέα της, ότι οι πολιτικοί και οικονομικοί εκβιασμοί έχουν και τα όριά τους. Και θα το κάνει, ίσως και γιατί θέλει να ελπίζει…
Εκλογές σε τέσσερις εβδομάδες. Και θα είναι η πρώτη φορά που οι πολλοί προβληματίζονται τόσο έντονα ενόψει εκλογών. Γιατί είναι η πρώτη φορά που τα κομματικά και οι συναισθηματισμοί περνούν σε δεύτερη μοίρα. Τον πρώτο λόγο τον έχουν τα οικονομικά και η λογική. Είθε, λοιπόν, η τελευταία να παίξει τον σωστό της ρόλο στην κρίση των πολλών.
Τάσος Πατσίκας
